پوزخندی زد تا بتواند بغض و حال بدش را کنترل کند:
_ اونقدر تو تربیتت کم گذاشتی که الان وضعم اینه، یه ماهه نراهی شدم شرکت، چند هفتهس عید شده و من انگار عزادارم…
با درد ریز خندید و پر بغض نالید:
_ زیستنمو دو کف دستی خراب کردم، از خودخواهی و حماقتم خراب کردم، بد کردم، با حورا، با خودم، با زیستنم…
سر روی زانوی مادرش گذاشت و عمیق هق زد:
_ ری..دم تو زندگیم…چرا منو مثل ادم حسابیا بزرگ کردی وقتی نیستم، چرا کاری کردی طمع و حرص و خشم دامنمو بگیره و گند بزنم به زیستنم…چرا، چراااا؟
هق هق گریههای مردانهاش قد بلند شد و در خاموشی خانه طنین انداخت، زنی که اشک از چشمانش شره میکرد ولی توان حرف زدن نداشت، توان کف دست کشیدن بر سر پسرش را نداشت.
زنی که بد کرده بود و داشت با مشاهده کردن حال و روزگار جگر گوشهاش از درون کباب میشد، نه توان قلبداری داشت، نه تواند محبت، بدن سرد و بی روحش که دیگر تکان نمیخورد، انگار که مرده باشد مردهای که میبیند، میشنود، میفهمد، اما قادر به ابراز احساساتش نیست.
که در دل ای کاش میبیان کرد، برای تمام لحظاتی که احساساتش را بی اجازه و بی تفکر ابراز کرده بود، حیاتای که با خودخواهی پیش برد به فلاکت رسید و حالا سهمی جز خیره شدن و محتاج دیگران بودن نداشت.
####
صوتی زنگ در، مجبورش کرد بی حوصله از جا برخیزد تا در را باز کند، طبق این روزگارهای خاموشی خانه، یا کیمیا بود و وحید، یا نگهبان مجتمع که قبض و پاکتهای پستی را بیاورد.
پاکتهای پستی که شامل کارهای شرکت بود، حتی توانایی رفتن به سر کار را هم نداشت، در خانه روبهروی مادرش میقرار گرفت و هربار چیزی به لب میراند:
_ بشین اونجا و اونقدر زندگی فلاکتباری که برا جفتمون ساختی رو ببین که مرگ بیاد سراغت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن