هممسیر لاله به اتاق خواب رفتند، اطراف را خیره شد، نگاهش به موبایل لاله که افتاد، فکری به سرش زد.
_ تو بخواب، من یه تماس کاری دارم.
لاله متعجب روی تخت قرار گرفت:
_ این وقت شامگاه؟
موبایلش را برداشت و به سمت در راهی شد:
_ اره، تو بخواب…باید یه زنگ به وحید بزنم!
لاله شانه بالا انداخت و روی تخت دراز کشید، بالشهایی که دور و ورش بود را هم برای کج نشدن شکمش مرتب کرد.
از اتاق بیرون رفت، دیدن بار دیگری اتاق سابقش با حورا اخمهایش را در هم کشید، هنوز هم باورش نمیشد که چه شده، قلبش، روحش، تمام تنش، درد میکرد از خرابههایی که بر سر زندگیاش ریخته شده بود.
وارد بالکن شد، پشت پنجرهی اتاق خودش و لاله از حرکت ایستاد، منتظر ماند خوابش ببرد، نمیخواست وقتی موبایلش را چک میکند بیدار باشد.
برای اینکه انتظارش هم بی قلبیل نباشد، شمارهی کیمیا را گحرکت کرد، این اواخر رابطهی کیمیا و حورا خوب بود، شاید چیزی میخبر داشت!
بعد از دو بوق تماس، وصل شد:
_ الو داداش؟
کف دستی به نگاهانش کشید:
_ سلام، بیدارت کردم؟
_ سلام داداش، نه بیدار بودیم، این وقت شامگاه، چیزی شده؟
خواهرش باردار بود، نمیمیل داشت واقعا او هم دچار استرس شود:
_ نه نه…فقط، اظهار کردم ببینم اخرین بار کی با حورا حرف زدی؟
آوای کیمیا در گوشش گیج شد:
_ وا، نمیدونم، همین امروز ظهر بود، چطور مگه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن