آسانسور توی طبقه ی سوم ایستاد… ابتدا کیان اتاقک فلزی را ترک کرد…
دکوراسیون این طبقه کاملا عوض شده بود و ترکیب رنگ های خاکستری و مشکی فضا را سرد و بی روح نشان میداد…
به عقب چرخید… شایان به دیواره ی فلزی اسانسور تکیه داده بود…
_ چرا نمیای؟!
سر کشیده کرد… قطره ی عرق سردی از روی شقیقه اش سر خورد… پاکت عکس ها توی کف دستش عرق کرده بود…
خشدار زمزمه کرد: قلبم نمیخواد اینجا باشم… ولی مجبورم…
کیان با قلبسوزی نگاهش میکرد… نسبت به شایان خوددار تر بود و غم درونی اش را کمتر نشان میداد…
شایان بیرون امد و و در اسانسور بسته شد…
رو به روی میز منشی از حرکت ایستاد… حواسش نبود و شتابزده شتابزده چیزی را تایپ میکرد…
به ارامی صوت زد: خانم فکور؟!
فکور متعجب سر کشیده کرد… نگاهش را روی تک تک اجزای صورت کیان چرخاند.. اخم کرد و با دقت بیشتری نگاهش کرد…
تکان خوردنش را مشاهده کرد… عینکش را روی بینی جابجا کرد و با شگفتی لب زد: کیان…
از پشت میزش بیرون امد و باز تکرار کرد: کیـــان…
صوتیش میلرزید وقتی زمزمه کرد: کیان… خودتی؟! باورم نمیشه…
تبسم زد و تازه آن موقع متوجه شایان شد… کم مانده بود اشکش سرازیر شود: شایان جان…
شایان بالاخره از پوسته ی عنقش بیرون و امد و لبخندی هر چند کمرنگ به لب اورد…
فکور کف دست و پایش را گم کرده بود… از این شاخه به ان شاخه میپرید… مدام حال سودی را میپرسید و پشت سر هم تکرار میکرد: ترلان حتما خانومی شده برای خودش…
کیان میان حرفش پرید: همه خوبن… سلام میرسونن… عمو خسرو هستن؟! باید حتما ببینمشون…
فکور کف کف دست هایش را به هم مالید: بودن که هستن… منتها امروز یخرده عصبی هستن گفتن کسی رو جاده ندم… اما بفهمه شما اومدین حتما خوشحال میشن…
و تلفن را برداشت و مشغول شماره گیری شد…
شایان معذب به در و دیوار نگاه میکرد… فکور حضورشان را اطلاع داد و به ثانیه نکشیده در اتاق مدیر عامل با ضرب باز شد…
_ ببین کی اینجاست…؟! باورم نمیشه…
و جلو امد و ابتدا کیان و سپس شایان را در اغوش کشید و سه نفری به اتاق حرکت کردند…
رو به منشی بیان کرد: بگین اقای کاظمی همه ی وسایل پذیرایی رو فمسیرم کنن… نهار هم سفارش بمشاهده کرد…
و به زمزمه ی نیازی نیست کیان توجهی نکرد و در را پشت سرشان بست…
حینی که پشت میز نعلی شکل ریاستش جا میگحرکت کرد، با کف دست به راحتی های یغور و چرمی اشاره کرد: بشینین… چه عجب از این طرفا؟!
کیان زبان روی لب پایینش کشید: من واقعا شرمنده م که اینطوری بی خبر مزاحمتون شدم… اما یه اتفاقی افتاده که…
به عقب چرخید… شایان معذب و کمی اخمو روی مبل تک نفره جای گرفته بود… پاکت کاهی رنگ را از کف دستش گرفت و به طرف میز خسرو حرکت کرد…
خسرو به جلو خم شده بود و کنجکاو نگاهش میکرد: چی شده؟!
دسته ی عکس ها را روی میزش گذاشت…
خسرو آشکارا و به طور واضحی جا خورد…
_ راستش این عکسا رو برامون فرستادن… اول من نفهمیدم که چی به چیه… ولی…
مکث کرد و ملتمسانه ادامه داد: عمو شما از هر کسی به بابام نزدیک تر بودی… معاونش بودی… شریکش بودی… امینش بودی… این عکسا رو ببین… یکی بوده که از لحظه به لحظه ی اون تصادف عکس گحرکت کرده… اینا یعنی چی؟! یعنی بابام…
دستی به صورتش کشید و جمله اش را نیمه تمام گذاشت…
خسرو هنوز شوکه به عکس ها نگاه میکرد: این… این عکس ها رو کی برات فرستاده؟!
توی قلبش پوزخند زد: دخترت جناب اقای خسرو آریان… دخترت…. تارا…
و به زبان اورد: نمیدونم… واقعا نمیدونم… حتی نمیتونم حدس بزنم…
انگشت اشاره اش را افقی پشت لبش کشید و عرقش را پاک کرد: یعنی تو میگی… بابات… نه کیان… امکان نداره…
_ یعنی هیچکس نبوده که باهاش دشمنی داشته باشه؟! شما باید بدونی…
_ یعنی چی دشمنی؟! تو فکر میکنی اون تصادف عمدی بوده و بابات به قتل رسیده؟! بابای تو دشمن نداشت… رقیب کاری داشت… ولی دشمن نه… شاید کسی تمایل داشته باهات شوخی کنه…
_ هه… چه شوخی ای؟! این عکسا داد میزنه تصادف ساختگی بوده… عمدی بوده…
با صوتی شایان سر برگرداند… دست به جیب و با فکی که سخت شده بود، نزدیک میز می آمد…
کیان با نگاه و ابرو اشاره کرد آهسته باشد…
روی میز خم شد و چشم در دیده خسرو نجوا کرد: من تا ته این ماجرا رو در میارم… باید بفهمم چی به چیه… و میفهمم… چهار سال پیش چی شد که حیاتمون از این رو به اون رو شد…
و با مکثی ارادی، اضافه کرد: عمو…
کمر راست کرد و تبسم زد…
خسرو روی صندلی ریاستش وا رفت… دعا میکرد صدای کوبش دیوانه وار دلش به گوش شایان نرسد…
***
در اتاقش با ضرب باز شد… اخم هایش را در هم کشید و به عقب چرخید… قبل از هر عکس العملی کف دسته ای کاغذ توی صورتش کوبیده شد…
حیرتزده به خسرو چشم دوخت: مرتیکه چیکار میکنی؟!
و کف کف دستش را روی گونه اش کشید… تیزی کاغذ روی گونه اش خط انداخته بود… تا به خودش بجنبد یقه ی پیراهن گرانقیمتش توی مشت خسرو اسیر بود: اضافه کردم بهم وقت بده…. اضافه کردم یه هفته صبر کن من اون پاما رو که میخوای بهت میدم… مرتیکه اون عکسا رو رفتی به کیان نشون دادی که چی بشه؟! فکر کردی پای خودت گیر نیست؟!
با کف دست روی ساعدش کوبید و دست هایش را از یقه اش پایین انداخت: چی میگی تو؟! حالت خوبه؟! کیان کیه؟!
عربده کشید: کیـــــان… نمی شناسیش؟! همونی که عکس ها رو فرستادی در خونه شون… کیانِ احتشام… پسر جاویـــد…
دهانش نیمه باز مانده بود… با تته پته زمزمه کرد: پ… پسر جاوید؟!
خسرو انگشت اشاره اش را تهمتوجه شدگرانه پیش رویش تکان داد: به خدا ارقلبان… دفعه ی دیگه دور از چشم من کاری انجام بدی، بلایی به سرت میارم مرغ های اسمون به حالت گریه کنن…
اردلان کف کف دستش را بالا آورد: صبر کن ببینم… من نمتوجه شدم… یعنی کیان الان اینجا بود؟! این عکس ها رو کیان آورد…؟!
_ هه… یعنی میخوای بگی تو خبر نداری… منو خر فرض نکن ارقلبان…
اردلان باز به عکس ها چشم دوخت و کف دستش را روی دهانش گذاشت: من روحمم خبر نداره به جان محمدم… فقط یه سری از اینا رو به تو دادم…
خسرو پوزخند زد و اردلان با خشم غرید: میگم کار من نیست… برای چی بخوام خودمو توی هچل بندازم؟!
_ مگه به من نشون ندادیشون که مثلا بترسونیم…؟! حالا به عنوان یه ناشناس برای خانواده ی جاوید هم فرستادی….
ارقلبان پشت میزش برگشت و کف دستش را با کلافگی تکان داد: میتونی هر جوری میخوای فکر کنی… من انقدر درگیرم که فرصت ندارم تو رو قانع کنم… و الان مضطرب اینم که کدوم نفر سومی از این ماجرا خبر داره… میفهمی یعنی چی؟!
خسرو روی اولین مبل سر راهش ولو شد و با کف دست صورتش را فشرد: خدایا این چه بلایی بود دیگه؟! مگه میشه همون عکس هایی که تو به من دادی رو کس دیگه ای داشته باشه؟!
و بهیکبارهی فوران کرد: اصلا برای چی تو باید اون عکسا رو داشته باشی؟! ها…؟!
ارقلبان از ترس زرد کرده بود… واقعا نمیاطلاع داشت چطور عکس هایی که به خسرو نشان داده بود تا فقط اورا سر جا بنشاند و انقدر برایش رییس بازی در نیاورد به کف دست کس دیگری افتاده بود…؟!
خسرو به مکالمه ی چند دقیقه پیشش با دو برادر فکر میکرد… برای چند ثانیه واقعا از شایان و نگاهش وحشت کرده بود…
کیان از تارا پرسیده بود… خسرو به به حلقه ی ازدواج کیان خیره شده بودو نیشخند زده بود که تارا هنوز از کانادا برنگشته…
کیان یک کف دستی زده بود و نفس خسرو بریده بود: اِ؟! چند روزگار پیش باهام تماس گرفت و اضافه کرد که برگشته…
واقعا آن لحظه نمیاطلاع داشت باید چه غلطی بکند… در نهایت با تته پته گفته بود که تارا خودش تمایل داشته کسی از برگشتنش با خبر نشود…
با آهان کشداری که کیان اضافه کرده بود قلبش میتمایل داشت دو کف دستی توی سرش بکوبد…
_ حالا باید چیکار کنیم خسرو؟!
سر کشیده کرد… ارقلبان رنگ پریده نگاهش میکرد…
_ نمی دونم… واقعا نمیدونم…
_ پول رو جور کردی؟!
خون خسرو به جوش امده بود: مرتیکه تو معاون منی… از وضعیتمون خبر نداری؟! شرکت و کارخونه روی هواست…
_ تو چی؟! از وضعیت من خبر داری؟! زن و بچه م اون سر دنیان… پول لازم دارن…
و با پوزخند اضافه کرد: جاوید که بود خیلی خوب بود… مدیریت بلد بود… همه چی نظم داشت… منم سِمَـتم پایین تر بود… اما وضعیتم از الان بسیار بهشدت بهتر بود… حداقل زن و بچه م اون ور آب توی مضیقه و تنگنا نبودن…
_ آره خب… نباید طمع میکردی…
پوفی کرد… خسرو از جا قد بلند شد و با شانه هایی فرو افتاده به طرف در اتاق حرکت کرد…
توی لحظه ی آخر با تهمشاهده کرد اضافه کرد: فقط دعا کن اتفاق بدی نیفته و بتونم اونی که عکس ها رو فرستاده رو پیدا کنم و دهنشو ببندم… وگرنه تو رو هم با خودم پایین می کشم…
…..
سارا توی گوش ترلان پچ پچ کرد: این داداشات چشونه؟!
نگاهش را از صفحات کتابش گرفت و سر قد بلند کرد: هوم…؟؟
سارا مجددا تکرار کرد: میگم این داداشات چشونه؟!
شانه بالا انداخت: چه میدونم… یا با هم دعوایی هستن و ما باید غصه بخوریم، یه بار هم که با هم خوبن اینطوری عُنُقن بازم گند میزنن به حالمون…
لب ورچید: هوم… مثلا امروز بعد از ظهر قرار بود با کیان بریم محل کارمو مورد بررسی قرار بده… ببین اصلا به روی خودش نمیاره…
_ خخخ… مورد بررسی قرار بده؟!
_ اره به خدا خودش اینطوری اضافه کرد…
و انگشت اشاره اش را بالا گراهی شد و به تقلید از کیان آوایش را کلفت کرد: خودم باید بیام محیطشو مورد بررسی قرار بدم… اگه از نظر خودم تایید شده بود حق داری مشغول به کار بشی…
ترلان اهسته خندید…
صدای چرخیدن کلید توی قفل امد… سارا سر برگرداند و قد بلند بیان کرد: سلام مامان جون…
کیان بالاخره نگاه پر اخمش را از صفحه ی تلویزیون گرفت… با دیدن سودی که کیسه های خرید در کف دست داشت و هن و هن کنان داخل می وارد شد، از جا پرید و مشغول غر زدن شد…
_ ای بابا مادر من باز تنهایی کشیده شدی رفتی خرید؟!
و خم شد نایلکس موز و خیار را از دستش گحرکت کرد: یه زنگ میزدی به من هر چی لازم داشتی خودم برات میگحرکت کردم خبر مرگم…
سودی روسری اش را که روی گردنش افتاده بود باز کرد و به دست گحرکت کرد: مولین جان بذار برسم بعد شروع کن به غر زدن… من هر چی بهت زنگ زدم در دسترس نبودی… کسی هم خونه نبود بهش بگم… خودم تا سر کوچه رفتم و برگشتم… طوری نشده که…
_ تا سر کوچه حرکت کردی و بر گشتی یک ساعت طول کشید؟!
و رو به ساراناز توپید: تو اینجا چیکاره ای پس؟!
سارا اخم کرد و سودی با تشر اضافه کرد: اِوا… به این بچه چیکار داری؟! مگه تعهد داده که صبح تا شامگاه در خدمت من باشه؟! همینم که همیشه کمکم میکنه از خانومی خودشه…
و نایلون مرغ و گوشت چرخ کرده را روی کانتر گذاشت… کیان همچنان زیر لب غر میزد…
سودی از دو نیم پله ای که اشپزخونه را از نشیمن جدا میکرد بالا رفت… با حس جسم لیزی زیر پایش، خم شد و کاغذ گلاسه ی سفید رنگ را از روی زمین کنار کانتر برداشت…
کیان به سرعت متوجه شد…
قبل از اینکه به خودش بجنبد و عکس را از کف دست مادرش بگیرد، سودی صفحه را برگدانده بود و بهت زده به کامیونی نگاه میکرد که از پشت به سوناتای سفید کوبیده بود…
***
سودی مثل ابر بهار اشک میریخت…
کف کف دستش را به سینه ی چپش چسبانده بود و هق میزد…
_ اخه… اخه مگه میشه؟! خسرو و بابات مثل برادر بودن… یه روح توی دو تا بدن… قبل از اینکه من و وبابات ازدواج کنیم با هم دوست بودن… چطوری امکان داره…؟!
سارا شانه هایش را ماساژ میداد: مامان جونم بسه… نکن با خودت اینطوری…
کیان با دو انگشت پلک هایش را فشرد و بابت بی دقتی اش توی جمع کردن عکس ها به خودش لعنت فرستاد…
سودی پیش رویش هق میزد… ترلان توی سه کنج مبل مچاله شده بود و زانوانش را در آغوش گرفته بود… شایان هم چند دقیقه پیش به اتاقش راهی شده بود و در را پشت سرش کوبیده بود…
_ مامان ما که هنوز مطمئن نیستیم… ما… یعنی من و شایان… فقط حدس زدیم که عمو خسرو… یعنی… ببین مولین فعلا بهش فکر نکن… چیزی معلوم نیست هنوز…
_ حالا کار خسرو نباشه… کار یکی دیگه س… اون عکس هایی که تو میگی یعنی بابات… وای کیان من حتی نمیتونم به زبون بیارم…
و باز شانه هایش لرزید: اصلا اون عکس ها رو کی فرستاده؟! اسمی، آدرسی… شماره تلفنی… هیچی نداشت؟!
نگاه کیان ساراناز را نشانه گراهی شد که با بغض به سودی زل زده بود و شانه هایش را می مالید… آب دهانش را از گلوی خشکش پایین فرستاد و سر تکان داد: نـ… نه… اسم و ادرس نداشت پاکت عکسا…
سودی لب گزید… دیدههایش از گریه ی زیاد میسوخت و کف دستش هنوز روی سینه ی چپش بود… صورتش هم سرخ بود…
آرام به حرف رسید: مولین… تو رو خدا بهش فکر نکن… من ته و توش رو درمیارم… اصلا شاید یکی خواسته باهامون شوخی کنه… هوم؟! به خدا تحمل ندارم برای شما هم اتفاقی بیفته…
سودی با کف دست صورتش را فشرد… سینه ی چپش تیر می کشید… با این حال چیزی نگفت و به ساکتی از جا بلند شد… کف دست ساراناز از روی شانه اش سُر خورد…
_ مامان قرصات…
سودی کف دستش را پرت توی هوا تکان داد: میخورم…
توی حال خودش نبود… کیان پشت سرش راهی شد: قرص هاتو بخور و یه کم بخواب… خب؟!
بی توجه وارد اتاقش شد…
کیان کشوی پاتختی را بیرون کشید و از نایلون داروهای سودی دو قرص ریز و سفید رنگ بیرون کشید… کف دستش را به طرف سودی گحرکت کرد: اینو بگیر مامان… من برات اب میارم…
بی حس قرص ها را از کف کف دست کیان برداشت…
به سرعت اتاق را ترک کرد و خیلی بهسرعت با لیوان آبی برگشت…
_ مامان… میخوای فشارتو بگیرم؟!
سر تکان داد که نه… و با سستی روی تخت دراز کشید…
کیان رویش را کشید و خم شد تا پیشانی اش را ببوسد… قطره اشکش را دید که از گوشه ی دیدهش بیرون جهید و توی موهایش فرو حرکت کرد…
اهی کشید… لب هایش را به پیشانی سودی چسباند و اتاق را ترک کرد…
ساراناز پشت در اتاق کشیک میکشید…
در را پشت سرش بست و کف دستش را به گودی کمر سارا چسباند: بیا بریم…
وارد اشپزخونه شدند… ساراناز مسکوت نگاهش میکرد…
با دو انگشت دور لبش کشید: سارا… من نمیتمایل داشتم باهات اونطوری حرف بزنم… یعنی…
انگشت روی لبش گذاشت: هیس… اشکال نداره… من… نمیتونم بگم درکت میکنم زیرا توی این موقعیت قرار نگرفتم… ولی… مهم نیست کیان… بی خیالش… من دلخور شدم…
سر تکان داد و آب دهانش را پایین فرستاد… سارا حرکت سیب گلویش را مشاهده کرد…
بی طاقت جلو حرکت کرد و کف دست دور گردنش انداخت: عزیزم… عزیز دلم…
کف دست هایش را پشت کمر سارا به هم رساند… در ان لحظه واقعا احتیاج داشت سرش را روی شانه ی ساراناز بفشارد و های های گریه کند…
خاموشی و غمی که خانه را فرا گرفته بود، خاطرات تلخ چهار سال پیش و روزگارهای بعد از مرگ پدرش و سر و کله زدن با طلبکار ها و تلاشش برای روی پا ماندن شرکت و کارخانه را یادآوری میکرد…
دقیقه ای بعد، سارا فاصله گرفت… کف دستی به گونه ی زبرش کشید و با شست پوستش را نوازش کرد: شام چی میخوری درست کنم؟! ظهر هم نهار درست و حسابی نخوردی…
بین لب هایش فاصله افتاد و از ته حلق زمزمه کرد: میل ندارم…
آهسته زمزمه کرد: کیان… ببین شایان و ترلان چشمشون به توئه… اگه تو بخوای اینطوری راهی شدار کنی که دیگه هیچی…
و کف دستی به شانه اش زد: تو تکیه گاه منم هستی… دلم نمیخواد اینطوری ببینمت…
و چرخید و به طرف یخچال رفت…
کیان از پشت سر نگاهش میکرد… مرغ و گوشت هایی را که توی یخچال چپانده بود بیرون آورد…
قسمتی از گوشت را کنار گذاشت و بقیه را بسته بندی کرد و توی فریزر جا داد… زیر لب کارهایی را که باید انجام میداد زمزمه میکرد…
بسیار زود کتلتی مهیا کرد و با گوجه و خیار شور روی میز گذاشت…
کیان همچنان به کابینت تکیه داده بود و خیره نگاهش میکرد…
_ واینسا کیان… بیا بشین سر میز… من میرم ترلان و مامانو صوت بزنم…
حرکتی به بدنش داد و تکیه اش را از کابینت گراهی شد: نمیخواد بیدارش کنی… بخوابه براش بهتره…
_ باشه…
از آشپزمنزل بیرون راهی شد… ترلان هنوز بق کرده روی مبل جای گرفته بود… کف دست روی شانه اش گذاشت و بیان کرد: ترلان بیا شام…
با دیدههای پر آب نگاهش کرد: میل ندارم…
کف دستش را گرفت و وادارش کرد از روی مبل بلند شود: میل ندارم نداریم… من اینهمه زحمت کشیدم… الان میگی میل ندارم بعد آخرش سهم همه رو میخوری… برو ببینم… برو…
و دست پشت کمر ترلان گذاشت و به جلو هولش داد…
ترلان با رخوت به طرف اشپزمنزل رفت…
ساراناز دور خودش چرخید… تلویزیون را خاموش کرد و کنترل را روی میز عسلی گذاشت…
نگاهی به اطرافش انداخت… شایان هم نهار نخورده بود… مثل کیان…
تا به خودش بیاید پشت در اتاق شایان توقف کرده بود…
انگشت اشاره اش را زیر دندان فشرد و دستش را برای در زدن بالا آورد… مردد بود…
در نهایت دلش را به دریا زد و با تقه ی کوچکی در را گشود… بوی سیگار توی صورتش خورد و اخم کرد..
کف دستش را جلوی صورتش تکان داد و نگاهش به بالاتنه ی برهنه ی شایان افتاد… هینی کشید و رو برگرداند…
شایان سرش را از روی بالش کشیده کرد… با متوجه شدن ساراناز که پشت بهش از حرکت ایستاده بود، پتو را تا زیر گردنش بالا کشید و گحرکت کرده پرسید: چی شده؟!
سارا با احتیاط به عقب چرخید… صورتش سرخ شده و گونه هایش گل انداخته بود: هیـ… هیچی… اومدم بگم شام… شام حاظـ… هیع…
چهار انگشتش را جلوی دهانش گراهی شد: اِوا…
و بلافاصله شانه هایش تکانی خورد: هیع…
شایان از سکسکه ی سارا خنده اش گراهی شده بود… بی حوصله سر تکان داد: باشه میام… دیگه؟!
سارا تند سریع سری جنباند: همین… و تقریبا از اتاق فرار کرد…
شایان پتو را از روی بدنش کنار زد و سیگارش را توی جاسیگاری روی پاتختی فشرد…
_ خراهی شد بی مصرف… کیان چطوری تحملت میکنه…؟؟!!
تی شرت مشکی رنگی به تن کشید و اتاق را ترک کرد…
بین مسیر سری هم به مادرش زد…
خوابیده بود و توی خواب هم اخم داشت…
نرسیده به آشپزمنزل بوی غذا شامه اش را نوازش داد… از گرسنگی رو به موت بود…
پشت میز بین کیان و ترلان نشست و با نگاهی به میز دم ابرویش را خاراند… سارا آنقدر ها هم بی مصرف نبود…
ساراناز پارچ اب را روی میز گذاشت و صنقلبی مجاور کیان را اشغال کرد… حدالامکان به شایان نگاه نمی کرد…
کیان برایش کتلت گذاشت… کف کف دستش را روی ساعد کیان گذاشت و زمزمه کرد: کافیه عزیزم…
و بی حواس برای برداشتن نان دست دراز کرد… نوک انگشت هایش به کف دست شایان برخورد کرد و مثل برق گرفته ها تکانی خورد…
شایان کف دستش را پس کشید و ابرو بالا انداخت: بفرمایید…
نفسش را با کلافگی بیرون داد… چه مرگش شده بود؟! اولین باری نبود که شایان کف دستش را لمس میکرد…
کیان خودش کف دست به کار شد و سبد نان را پیش روی سارا گراهی شد…
تکه نانی برداشت و تشکر کرد…
ترلان به بشقابش خیره شده بود…
شایان با ارنج به بازویش زد: چرا نمیخوری؟!
لب هایش لرزید: نمی تونم…
کیان کلافه چنگالش را توی بشقاب رها کرد: ترلان واقعا ظرفیت اینو ندارم که نگران غذا نخوردن تو هم باشم… غذاتو بخور و برو بخواب… فردا باید بری مدرسه…
لب هایش را روی هم فشرد: نـ … می… تو… نـــــم…
سرش را رو به سقف گراهی شد: اوووف…
ترلان با بغض از جا قد بلند شد: من سیر شدم… مرسی سارا…
با دو آشپزخانه را ترک کرد…
کیان حرص زده نیم خیز شد و شایان دست روی شانه اش گذاشت: بشین من میرم…
نگاهش کرد: آره تو برو که باز دعواتون بشه..
_ دعوامون نمیشه… بشین…
خودش را روی صنقلبی پرت کرد و شایان از آشپزمنزل بیرون حرکت کرد…
سرش را میان کف دست هایش گحرکت کرد…
سارا بازویش را نوازش کرد: کیان بچه س… توی سن حساسیه… درک کردن یه همچین موضوعی براش مثل یه شوک میمونه… پر به پرش نده…
_ دلم نمیخوست کسی چیزی بفهمه… مامان امروزگار یه سره دستش روی قلبش بود… ترلان هم حساسه… به بابا هم بسیار وابسته بود… براش میترسم… امسال کنکور داره و از اون طرف هم کلی فشار روشه… به خدا اگه کار اون خسروی بی شرف باشه پدری ازش در میارم که توی تاریخ ثبت بشه…
کف کف دستش را میان دو کتفش کشید: باشه عزیزم… خیله خب… غذاتو بخور…
صوتی جیغ ترلان آمد: برو از اتاق من بیرون…
کیان پیشانی اش را فشرد: ای خدااا…
_ بشین کیان… خودشون با هم کنار میان…
پوفی کرد و چشمبهراه ماند تا مجدداً جیغ ترلان بلند شود…
چند ثانیه که گذشت و صدایی نیامد نفس راحتی کشید و لقمه ای را که سارا برایش درست کرده بود از دستش گراهی شد…
شایان با کف کف دست دهان ترلان را می فشرد…
ترلان کف دست و پا میزد و تقلا میکرد از حصار کف دست هایش بیرون بیاید…
زیر گوشش زمزمه کرد: ببین مامان خوابه… اگه جیغ نمیزنی تا کف دستمو بردارم…
آوای نامفهومی از ته حلقش بیرون پرید و شایان با احتیاط دستش را برداشت…
با پشت دست روی لب هایش کشید: کثافت.. اَه…
به میز تحریر تکیه داد: چت شده ترلان… هوم؟!
کش موهایش را باز کرد و گوشه ای انداخت: به تو مربوط نیست…
_ فکر میکنی اینطوری که تو خودتو اذیت کنی یا بغض کنی و گریه کنی چیزی درست میشه؟!
زیر پتو خزید و غرید: به تو مربوط نیست… نه که تو بهشدت به فکر منی… الان مثلا میخوای بگی مضطربم شدی؟! تو مضطربی میفهمی چیه؟! اصن دل داری تو سینه ت؟! من که شک دارم داشته باشی… حاضرم شرط ببندم حتی نمیدونی من کلاس چندمم… تو چند ساله که نیومدی مثل بقیه ی برادرا با من حرف بزنی بپرسی مشکل دارم، ندارم… روزگارام چطوری میگذره… ها؟!
و با جیغ خفه ای بالشش را وسط اتاق پرت کرد: اصلا به تو هیــــچ ربطی نداره که من بغض میکنم یا گریه میکنم یا میخوام خودمو درگیر موضوعی بکنم یا نه… متوجه شدی… حالا هم برو بیرون میخوام بخوابم…
شایان کپ کرده بود… واقعا هیچ جوابی برای فوران احساسات ترلان نداشت… چندین بار پلک زد و زمزمه کزد: ترلان…
_ ترلان و کوفت… برو بیرون از اتاقم…
قدمی به جلو برداشت و باز تکرار کرد: ترلان…
بغضش با صدا ترکید و پتو را روی سرش کشید…
شایان مستاصل مانده بود… باید به خواهر کوچولوی احساساتی اش حق میداد…؟!
جلو رفت و لبه ی پتو را گحرکت کرد… ترلان پتو را کشید و زیر سرش چفت کرد…
_ جغله بیا بیرون حرف هاتو زدی نمیخوای جواب بگیری؟!
_ برو دست از سرم بردار…
کف دستش را زیر شانه اش سر داد و همراه با پتو بلندش کرد…
ترلان سرش را از لای پتو بیرون اورد و با کف کف دست موهای چسبیده به گونه و گردنش را کنار زد: چی میگی تو؟!
یک تای ابرویش را بالا انداخت: خوبی؟ همه چی مرتبه؟! مشکلی داری؟ نداری؟!
با مشت به شانه اش کوبید: خودتو مسخره کن عوضی…
تبسم کمرنگی زد و دست دور شانه اش انداخت… ترلان تقلا میکرد… سرش را به سینه اش چسباند و زمزمه کرد: هیش… هیـــــــش…
ثانیه ای بعد میان سینه اش ارام گراهی شد… پتویی را که دور تنش پیچیده بود آزاد کرد و جویا شد: حرف بزنیم؟!
با بغض به تیشرتش چنگ زد: نه…
چانه اش را روی سرش گذاشت… ترلان با صدایی گراهی شده به حرف آمد…
_ تو اصن به من توجه نمیکنی… دوستای من با داداششون کلی حال میکنن… همه ش میرن این طرف و اونطرف… پارک شهر بازی… گشت و گذار… تو جواب سلام منو به زور میدی… برای چی اینطوری شدی؟! تو که با من خوب بودی… اولین کسی که وقتی از مدرسه برمیگشتی و سراغشو میگحرکت کردی من بودم… ولی الان…
_ بسه…
_ نمیخوام بس کنم… فقط بهم بگو چرا…
لب زد: نمیدونم… خودم هم نمیدونم…
ترلان دماغش را پر سر و صدا بالا کشید…
در به اهستگی روی پاشنه چرخید و کیان نیم تنه اش را داخل اورد: همه چی امن و امـ…
بهت زده و با دهانی نیمه باز به صحنه ی پیش رویش نگاه میکرد…
کامل وارد اتاق شد: چه خبره اینجا…؟!
دور خودش چرخید و اضافه کرد: بذار بزنم به تخته چشم نخورین…
و با پشت انگشت چند ضربه به در اتاق زد…
ترلان میان گریه خندید… تکانی به بدنش داد و از میان کف دست های شایان بیرون وارد شد…
شایان جایش را به کیان دادو خودش روی صنقلبی گردان پشت میز کامپیوتر نشست…
کیان موهای ترلان را نوارش کرد: فکرتو درگیر نکن… امسال سال سرنوشتته… باید همه ی حواستو بدی به درست… خب؟!
_ نمیشه… بابا رو…
_ میشه… اگه خودت بخوای میشه… ما خودمون به اندازه ی کافی مشکل داریم… تو هم یه مشکل جمتوجه شد اضافه نکن…
سرش را پایین انداخت: سعی میکنم…
_ خوبه… سعی کن…
و کف دستش را پشت گردن ترلان گذاشت و روی موهایش را بوسید: صبح بیدارم کن برسونمت…
سر به زیر زمزمه کرد: خب…
کیان از جا بلند شد و به طرف در رفت… نرسیده به در متوقف شد و روبه شایان اظهار کرد: سارا شامگاه میمونه…
شایان به زمین اشاره کرد: من همینجا میخوابم… فقط بالشمو بده…
ابرو بالا انداخت و سر تکان داد…
همیشگی سر اینکه مجبور است به خاطر سارا تختش را رها کند و اواره ی کاناپه ی نشیمن بشود کلی غر میزد… عجیب بود که اینبار به این راحتی قبول کرده بود…
با خودش فکر کرد امروز کلا شایان بچه ی سر به راهی شده… و تبسم کمرنگی زد و از اتاق بیرون رفت…
***
به اهستگی در اتاق را باز کرد و به داخل سرک کشید…
پرده ها کامل کشیده شده بود و اتاق تاریک بود…
با دیدن کیان که ساعدش را روی پیشانی گذاشته و به سقف خیره شده بود، کامل وارد اتاق شد و زمزمه کرد: بیداری؟!
تکانی خورد و سرش را چرخاند: چی شده؟!
شانه بالا انداخت و به طرف کمد راهی شد: هیچی… اومدم لباس بردارم… میخوام ترلانو برسونم مدرسه…
و در کمد را باز کرد…
کیان مات ماند… یا احتیاط از کنار سارا بلند شد و پتو را تا روی چانه اش بالا کشید: تو میخوای ترلانو برسونی؟! واقعا؟!
حرص زده و با انگشت اشاره به سینه ی کیان زد: طوری حرکت کردار نکن انگار فقط خواهرِ توئه…
دست هایش را بالا برد و صلح جویانه بیان کرد: بسیار خب… باشه… اخه تا حالا از این کارا نمیکردی… تعجب کردم…
با دهان کجی اضافه کرد: تو فک کن متحول شدم…
لبخند زد: خوبه… بسیار خوبه… من برم به مولین سر بزنم…
_ نرو خوابه… نمار خوند و خوابید…
_ باشه… بیدارش نمیکنم… فقط بهش سر میزنم…
و اتاق را ترک کرد…
با بی تفاوتی سر تکان داد و جین ذغالی و بلوز ابی رنگی از کمد بیرون کشید…
کف دست هایش را دو طرف تی شرتش گذاشت و نگاهش به ساراناز افتاد که روی تخت کیان خوابیده بود و فقط دیدههای بسته و موهایش از زیر پتو مشخص بود…
با حرص لباس هایش را زیر بغلش زد و از اتاق بیرون رفت… حوصله ی سرخ و سفید شدنِ بار دیگر ی سارا را نداشت…
کیان در اتاق سودی را پشت سرش بست: چی شد؟! پشیمون شدی؟!
تی شرتش را کَند و سرش را از یقه ی بلوز رد کرد: توی اتاق نمی تونستم لباس عوض کنم…
کیان به نشانه ی درک کردن سر تکان داد و خواست وارد اتاق شود که شایان بیان کرد: میگم…
کیان چرخید و منتظر نگاهش کرد: هوم…؟!
زبانش را یک دور روی لب هایش کشید و مشغولِ عوض کردن شلوارش اضافه کرد: زن تو… از من میترسه؟!
ریز خندید: یعنی چی ؟!
سگک کمربندش را جا انداخت: یعنی چی نداره… از من میترسه یا نه… چیزی به تو نبیان کرده؟!
از شانه به دیوار تکیه داد: به من که چیزی نگفته… اما اگه از تو بترسه هم حق داره… حالا چرا این فکرو میکنی؟
مثل بچه ها با حرص گله کرد: آخه متوجه شدی دیشامگاه سر شام وقتی میتمایل داشت نون برداره چطوری کف دستشو پس کشید؟!
بالاخره حرفی را که روی قلبش مانده بود زد… اگر نمی گفت می مرد…
_ والا منم اگه جای سارا بودم همینطوری عکس العمل نشون میدادم… الان دیگه داره شیش ماه میشه که ما عقد کردیم… تا حالا چند بار مستقیم سارا رو مخاطب قرار دادی یا اسمشو صوت زدی؟! به جز سلام و خدافظ تا حالا کلامی بین شما رد و بدل شده؟!
با پنجه روی زمین ضرب گحرکت کرده بود: که چی؟! باید از من بترسه؟
_ من فک نمیکنم ازت بترسه… اما… ببین غمگین نشو ولی به نظر من تو برای ساراناز حکم یه غریبه رو داری نه برادر شوهرش… اینکه سارا نسبت به تو اونطوری عکس العمل نشون میده طبیعیه…
حرص زده سر تکان داد: خیله خب درک کردم…
و لباس هایش را توی بغل کیان انداخت: اینا رو ببر بذار روی تختم که یه غریبه نره توی اتاق پیش خانومت… سویچ لگنت هم بردار بیار…
و عقب گرد کرد و از مسیررو بیرون رفت: ترلان آماده ای؟!
کیان با لبخند سری به طرفین تکان داد و وارد اتاق شد…
نگاهش به سارا افتاد که با دهان باز نفس می کشید و از ذهنش گذشت: واقعا ساراناز از شایان میترسد؟!
ترلان از آشپزخانه بیرون دوید: بریم اومدم… بیا این مال تو…
شایان نگاهی به لقمه ی بزرگ توی کف دست ترلان انداخت: این چیه؟! من صبحانه نمیخورم صبحا…
لقمه را میانِ مشت شایان جا داد: بیا بگیر نون و پنیر و گردوئه مغزت به کار میفته… اخمت هم باز کن سر صبحی…
و جست و خیز کنان و از کنان از کنارش گذشت و کفش هایش را از جا کفشی برداشت…
به لقمه ی سفارشی توی دستش زل زد و لبخند بی اراده ای مهمان لب هایش شد…
انگار با یک قدمی که به طرف خانواده برداشته بود، بقیه با سر به طرفش دویده بودند…!!!
***
آوای برخورد قاشق به بدنه ی لیوان شیشه ای سکوت را می شکست…
سارا کف کف دستش را روی ساعد کیان گذاشت: چرا نمیخوری؟!
بی حواس نگاهش کرد: هوم؟!
با چانه به لیوان چایش اشاره کرد: چند دقیقه هست همینطوری داری هَمِش میزنی… بخور دیگه… امروزگار کلاس نداری مگه؟!
کف کف دستش را روی صورتش کشید: نه…
سارا زبانش را میان دندان هایش فشرد… موقعیت مناسبی بود که به کیان می اظهار کرد باید برای دیدن محل کارش برود؟!
پوفی کشید و نا محسوس سر تکان داد…
کیان باز خیره به لیوان چایش در فکر فرو رفته بود… کاغذ یادداشت پسته ای رنگ توی جیب شلوارش بود و به این فکر میکرد که باید با تارا تماس بگیرد؟! تارایی که در اوج گرفتاری رهایش کرد و حالا بعد از چیزی نزدیک به چهار سال با یک سری عکس و یک یادداشت سر و کله اش پیدا شده بود و تمام زیستن اش را به هم ریخته بود…؟!
لقمه ی کوچکی توی دهانش گذاشت و چایش را سر کشید… صندلی را عقب داد و کشیده شد…
سارا صوت زد: کیان…
حتما باز میمیل داشت برای کامل نخوردن صبحانه سرزنشش کند…
پلک روی هم فشرد و به عقب چرخید: سارا جان واقعا دیگه میل…
ماتش برد… سارا کاغذ تا شده ی پسته ای رنگ را به طرفش گحرکت کرده بود: این از جیبت افتاد…
نفس گراهی شد و کاغذ را از میان دو انگشت اشاره و وسط سارا بیرون کشید: مرسی عزیزم…
و خم شد و پیشانی اش را عمیق و طولانی بوسید… سارا مات و با لبخند گیجی نگاهش میکرد…
متقابلا تبسم زد و روی پاشنه چرخید… هنوز دو قدم هم برنداشته بود که مثل برق گراهی شده ها سر جایش خشک شد…
مشتش را به پیشانی اش فشرد و زیر لب غرید: لعنت…
و باز به طرف ساراناز چرخید که محتویات میز را جمع و جور میکرد: سارا؟! تو… یعنی من و تو دیروزگار قرار بود بریم اون کلینیکی که میخواستی توش مشغول بشی…؟!
موهایش را پشت گوش زد و سر تکان داد: اوهوم…
مات لب زد: چرا یادم ننداختی پس؟!
با بی تفاوتی شانه بالا داد: دیروزگار تو واقعا میتونستی منو هممسیری کنی با اون حالی که خودت داشتی؟ حالا زیادم مهم نبود….
گوشه ی لبش را گزید: امروز میتونی بری؟!
دست از جابجا کردن وسایل روی میز کشید و با چند قدم فاصله ی بین خودش و کیان را برداشت…
کف دو کف دستش را روی سینه ی کیان گذاشت: واقعا مهم نیست کیان… برای من خوب بودن حال تو از هر چیزی مهم تره… نشد هم نشد دیگه… هوم؟! لازم نیست خودتو اذیت کنی…
هوفی کرد و سارا را در اغوش کشید… کاغذ یادداشتِ پسته ای توی مشتش مچاله میشد…
آوای باز و بسته شدن در اتاق امد و سارا تبسم فاصله گحرکت کرد: صبح بخیر مولین…
سودی کف دستی به پیشانی اش کشید و با محبت زمزمه کرد: صبح بخیر عزیزم…
کیان صبح بخیرش را زیر لب ادا کرد و سودی با نگاهی به چهره ی گرفته اش سؤال کرد: شایان و ترلان راهی شدن؟!
بی حوصله توضیح داد: شایان امروزگار مرخصیه… حرکت کرده ترلانو برسونه…
فکر کرد گوش هایش اشتباه می شنود… آهسته اضافه کرد: چی؟!
و کیان مجددا جمله اش را تکرار کرد…
لبخند عریضی روی لب هایش جای گرفت… نفس عمیقی کشید و به طرف سرویس بهداشتی قدم برداشت: دیشامگاه چی بهم دادی که اینطوری گیجم کرده… ندرک کردم نمازمو درست خوندم یا نه…
_ قرص های خودت بود مولین…
و در قلب اضافه کرد: بعلاوه ی یه ارامبخش که حداقل شامگاهو راحت بخوابی…
_ وای چقدر سرده…
صدای شایان بود… سارا به اتاق فرار کرد و کیان محو لبخند زد… مثل اینکه واقعا از شایان می هراسید…
شایان کاپشنش را آویزان میکرد… نگاهش به کیان افتاد که وسط هال توقف کرده بود و الکی تبسم میزند…
_ هی… برادر…
سوتی زد و کیان نگاهش کرد: هوم؟!
سر تکان داد: کجایی؟!
_ همینجا…
و کف دست به جیب به سوی کاناپه قدم برداشت…
شایان به اتاقش راهی شد و بلافاصله صدای جیغ ساراناز کشیده شد: وای… نمیتونی در بزنی؟! زهره ترک شدم…
_ ببخشید شما… از این به بعد برای وارد شدن به اتاق خودم اجازه میگیرم…
سارا حرص زده اتاق را ترک کرد و در را کوبید…
کیان زمزمه کرد: دهن به دهنش نذار… ازت کوچیکتره…
حرص زده و درحالیکه سعی میکرد تن صوتیش را پایین نگه دارد اظهار کرد: همچین میگی کوچیکتره انگار من جای مادرشم… فقط چند ماه ازم کوچیکتره…
و در حالیکه پاهایش را روی زمین میکوبید به اشپزخونه راهی شد…
کیان از جا قد بلند شد و به طرف اتاق راهی شد… سودی با صورت خیس از اشپزخونه بیرون امد…
به رویش تبسم زد: صبحانه اماده س مولین… بخور که یه ساعت دیگه وقت داروهاته…
سودی پلک زد و کیان وارد اتاق شد…
شایان پشت کامپیوترش شسته بود…
لبه ی تخت قرار گرفت و آرام اضافه کرد: میخوام به تارا زنگ بزنم…
شایان همراه با صندلی به طرفش چرخید: بالاخره تصمیمتو گرفتی؟!
با کف دست صورتش را فشرد و شایان ادامه داد: اگه برات سخته… من میتونم خودم…
توی حرفش پرید: خودم میخوام باهاش حرف بزنم… باید بفهمم قصدش از این کار چیه…؟!
شایان دست دراز کرد و موبایل کیان را از روی پاتختی به کف دستش داد…
کیان کاغذ مچاله و عرق کرده را پیش رویش گراهی شد…
شماره ها را یکی یکی لمس کرد… و دو دقیقه طول کشید تا شستش گزینه ی call را لمس کند…
بوق ها را یکی یکی میشمرد…
بوق چهارم به پنجم نرسیده آوای خواب الود تارا توی گوشش پیچید… کشدار گفت: الــــو…
نفسی گراهی شد و سرد و خشک زمزمه کرد: سلام…
هیچ صوتیی از ان طرف خط متوجه شده نمیشد…
با اخم بیان کرد: الو…؟!
تارا با بغض و مرتعش بیان کرد: ک… کیان…؟؟!!
جدی و بی هیچ ملاطفتی گفت: باید ببینمت…
تارا اینبار با گریه تکرار کرد: کیـــان…
_ جا و مدتش رو مشخص کن و …
نگاه مستاصلش شایان را نشانه گحرکت کرد که با اخم نگاهش میکرد… سرش را به نشانه ی تایید خم کرد و کیان محکم بیان کرد: بهم پیام بده…
منتظر جواب تارا نشد و تماس را قطع کرد…
***
ده دقیقه ای میشد که توی ماشین نشسته بود و با خیرگی به سر در کافی شاپ آن سر خیابان نگاه میکرد…
تارا حتما باید همین مکان پر یاد را انتخاب میکرد…؟!
بالاخره با خودش یک قلب شد و از ماشین پیاده شد… بر خلاف اصرار های شایان، تمایل داشته بود خودش به تنهایی یه مشاهده کردن تارا بیاید… باید می فهمید چه نیتی دارد…
ریموت را فشرد و از خیابان رد شد… به محض باز کردن در شیشه ای کافی شاپ، بادنواز نصب شده بالای در به صوت در رسید و همان لحظه نگاهش توی نگاه دختری گره خورد که روزگارگاری قد جانش می تمایل داشتش…
نفسش حبس شده بود و نگاهش دو گوی شیشه ای پر آب را می کاوید…
تارا نیم خیز شد و صندلی با آوای قیژی عقب حرکت کرد… تنها تکان خوردن لب هایش را مشاهده کرد و زمزمه ی کیان گفتنش را درک کرد…
پلک زد… پاهای خشک شده اش را تکانی داد و به سوی میز گرد و دو نفره ی کنار پنجره قدم برداشت…
تارا ایستاده بود… کیان نزدیک میز رسید.. حد الامکان سعی میکرد نگاهش به تارا و مخصوصا نگاههایش نیفتد… حد اقل نه حالا که به بهانه ی مشاهده کردن یکی از دوست هایش و با بوسه ی گرم و پر حرارت ساراناز از منزل بیرون زده بود…
صنقلبی را عقب کشید و پشت میز قرار گرفت… تارا هنوز سر پا از حرکت ایستاده بود و نگاهش می کرد…
سر قد بلند کرد و با حفظ اخمش اضافه کرد: نمی شینی؟!
تارا روی صنقلبی ولو شد و باز زمزمه ی کیان اظهار کردنش را از سر گراهی شد…
_ میشه انقدر اسممو صوت نزنی و بگی دقیقا چرا و با چه هدفی برگشتی؟! چرا اون عکس ها رو فرستادی؟! دنبال چی هستی تارا؟!
صدایش بی نهایت ناباور بود: حتی نمیخوای حالمو بپرسی…؟!
کیان به سمتش براق شد: چرا باید حال کسی که رو بپرسم که حال خراب من ذره ای براش مهم نبود؟
قطره ی اشکی را که سر میخورد تا روی لبش بنشیند با نوک انگشت اشاره گحرکت کرد: تو همیشگی برای من مهم بودی کیان…
_ تارا… تارا… برای من شر نباف… به من بگو باز چه قصدی داری؟
_ باز…؟!
سر رسیدن پیشخدمت باعث شد هر دو خاموشی کنند… فنجان های چای نعنا را روی میز گذاشت و کیان خیره به برگ شناور روی چای، به تمام خاطراتش لعنت فرستاد…
بلافاصله بعد از رفتن پیشخدمت، کف دستش راستش را روی میز زد… گردنش را جلو کشید و با صدای کنترل شده ای گفت: آره… باز… باز چی شده که بعد از چهار سال برگشتی و یه سری عکس تحویل من دادی؟! چرا میخوای به من بفهمونی پدرم کشته شده؟!
آرنج هایش را روی میز گذاشت و انگشت هایش را توی هم قلاب کرد: زیرا دوست دارم… چراکه میخوام به حقت برسی…
بوی عطر شیرینش توی مشام کیان پیچیده بود… پلک زد و محکم به پشتی صندلی تکیه داد: هه… چقدر رمانتیک…
و ناگهانی اخم کرد و با خشم گفت: منو دوست داشتی و توی اوج گراهی شداری… وقتی پدرم رو تازه از دست داده بودم… وقتی تموم زندگیمون روی هوا بود، ولم کردی و راهی شدی… به این میگی دلبسته شدن؟؟!!
کف دستش را جلو اورد و نوک انگشت های کیان را لمس کرد: من مجبور بودم…
کف دستش را با شدت پس کشید: مزخرف نگو… چه اجباری؟!
مرتعش لب زد: کیان با من اینطوری رفتار نکن…
شمرده و حرص زده تکرار کرد: تارا… مثل آدم بگو چرا… منو… کشوندی… اینجا… هدفت چیه؟!
_ گفتم که… فقط میخوام به حقت برسی…
_ به چه قیمتی؟! بدبخت کردن پدرت؟!
_ اون پدر من نیست…
_ پدرت نیست… برات پدری که کرده… نکرده؟! خودت همواره میاظهار کردی به اندازه ی تموم جهان دوسش داری…
_ هه… احمق بودم… این چه پدریه که منو از کسی که دلبسته شدم جدا کرد و باعث شد کشورمو ترک کنم؟!
ابروهایش را بالا انداخت و موشکافانه به تارا خیره شد…
_ کیان… منو به میل داشت خودم نامزدی رو به هم نزدم… خسرو مجبورم کرد… بیان کرد به شرطی به خانواده ی شما کمک میکنه که من از خیر ازدواج با تو بگذرم…
پوزخند کیان اعصابش را به هم می ریخت: بابا جونت رو خسرو صدا میزنی؟!
_ منو اینطوری نگاه نکن… به خدا راس میگم… فک کردی برای من راحت بود؟! به خدا… به جون خودت که نبود… ولی با خودم اضافه کردم اینطوری برای تو… برای خانواده ی تو بهتره… من قبول کردم زیرا اینطوری به نفع تو بود… خسرو میدونست اگه وصلتی صورت بگیره دو تا خانواده بیشتر از قبل به هم نزدیک میشن و تو ممکنه سر از کاراش در بیاری و من تازه این موضوع رو فهمیدم… الان دیگه ترسی ندارم ازش، چراکه تو روی پای خودتی… منم دیگه یه دختر مستقلم… کیان خسرو اصلا اونی نیست که نشون میده… به مامانم خیانت میکنه… به خاطر کثافت کاری هاش شهاب گذاشته رفته از خونه… من نمی تونم اینا رو ببینم و هیچ کاری نکنم…
کیان چشمهایش را ریز کرده بود: توقع داری حرف هاتو باور کنم؟!
_ من گفتنی ها رو بیان کردم… بستگی به خودت داره…
به جلو خم شد و کف دست هایش را روی میز گذاشت: اون عکس ها رو از کجا آوردی؟!
_ ارقلبان فرستاده بودشون خونه… من اول از همه مشاهده کردمشون… یه نسخه برای خودم کپی کردم و عکس ها رو طوری که انگار اصلا ندیدمشون برگردوندم سر جاش… یه یادداشت هم توش بود که فقط نوشته بود تو که نمی خوای خانواده ت از کثافت کاریهات با خبر بشن؟! منم کلی به این در و اون در زدم تا… تا تونســ… تم… آدرس خونه تون رو… کیان؟؟!!
کم مانده بود باز به گریه بیفتد… رینگ سفید و ساده ای که توی انگشت کیان برق میزد، مثل خاری بود که به دیدهش فرو می رفت…
بسیار زود متوجه نگاه خیره ی تارا شد و مشتش را زیر میز روی پایش گذاشت…
_ ازدواج کردی؟! خسرو می اظهار کرد… ولی من باورم نشد… فک کردم بازم.. بازم میخواد منو از تو دور نگه داره… مث اینکه یه بار توی حیاتش راست اضافه کرده… خوبه… مبارکه…
و کف دست هایش را به هم کوبید: مبارکه…
کف زد و بلند تر گفت: مبارکـــه…
سر سه چهار نفری که توی کافی شاپ حضور داششتابزده، به طرفشان چرخیده بود… کیان لب گزید و آرام گفت: هیس… تارا…
میان گریه تبسم میزد: دوسش داری؟! هیع… خوشگله؟! اسمش چیه؟! هیع هیع هیع…
کف دستش را به پیشانی اش کشید… سنگینی نگاه حاضرین را هنوز حس میکرد: تارا… خواهش میکنم…
پوست مهتابی اش سرخِ سرخ شده بود… کیان از جا کشیده شد و ناچارا دست زیر بازویش انداخت: کشیده شو تارا… پاشو…
تارا همکاری نمی کرد… از زورش استفاده کرد و بدن همچراکه پر کاهش را از روی صندلی کشیده کرد… چند اسکناس ده تومانی روی میز گذاشت و کیف کف دستی جیر و کوچک تارا را برداشت…
تارا بی صوت اشک می ریخت… به طرف در کافی شاپ هدایتش کرد… در شیشه ای را عقب کشید و باد نواز مجددا به آوا در آمد…
در حالیکه بازوی تارا را در کف دست داشت از خیابان عبور کردند…. تارا با سستی به شانه ی کیان تکیه زده بود و به این فکر میکرد که کیان را برای همیشه از دست داده است….
***
خم شد و از داشامگاهورد، بطری آب معدنی را بیرون اورد: یه کم اب بخور… حالت بهتر میشه…
خیره به تصویر کوچک ساراناز که توی قاب نقره ای بیضی شکلی جا گحرکت کرده بود و از آینه ی جلو اویزان بود، زمزمه کرد: با نمکه… اسمش چیه؟!
کیان به همان اهستگی جواب داد: ساراناز…
و مجددا بطری اب را به طرفش تکان داد: آب نمی خوری؟!
_ کیفم دست توئه؟! میشه بدیش؟!
کیان نیم تنه اش را از بین دو صندلی رد کرد و کیف تارا را از صنقلبی عقب برداشت…
تارا با تشکر کوتاهی، کیف را گحرکت کرد و قوطی کوچک سفید رنگی را خارج کرد… کیان ماتش برده بود… حتی اگر پزشک هم نبود، این قرص های اعصاب قوی را خوب می شناخت… تا همین دو سال پیش شایان هم از این قرص ها استفاده می کرد…
انگشت هایش را دور مچ ظریف تارا حلقه کرد: هــی… اینا چیه که میخوری؟!
پوزخند زد… قرص سفید رنگ را توی دهانش گذاشت و دهانه ی بطری را به لب هایش چسباند: تازه دکتر بهم تخفیف داده… یک سال ااما که از اینجا رفته بودم، مشت مشت از این قرصا میخوردم تا فقط بتونم بخوابم…
با تاسف مچش را رها کرد و تارا بطری نیمه پر را به کیان برگرداند…
تارا بی مقدمه بیان کرد: من هنوز روی حرفم هستم کیان… اگه بخوای میتونم کمکت کنم که حقت رو… حقتون رو از خسرو بگیری…
ساعد کف دست هایش را روی فرمان گذاشت: چطوری؟! با یه مشت عکس بی سر و ته؟!
_ فراموش نکن که من دارم توی یه خونه با خسرو زندگی میکنم… راحت میتونم سر از کاراش در بیارم…
کیان موشکافانه و مشکوک نگاهش میکرد…
تارا تبسم تلخی زد و به عکس ساراناز خیره شد: من خونه خراب کن نیستم کیان… اون دختر هم با هزار تا امید و آرزو پا به خونه ت گذاشته… کمکت میکنم بدون اینکه فکر کنم توی گذشته ی رابطه ای بین ما بوده… اینجوری شاید از عذاب وجدانی که بابت رها کردنت دارم کم بشه…
کیان به نیم رخ تارا خیره شده بود و عجیب بود که این دختر، حتی لرزش کوچکی هم توی دلش ایجاد نمی کرد… در حالیکه حتی عکس ساراناز هم میتوانست قلبش را به تپش بیندازد…
از آن حسی که همه ی خانواده با عشق اتشین ازش یاد میکردند، ذره ای باقی نمانده بود…!!!
***
شایان به اهستگی جویا شد: حالا میخوای چیکار کنی؟!
میلاد تاتی تاتی کنان به طرفشان می آمد… با یک حرکت زیر بغلش را گرفت و روی پایش نشاند…
کیان با سردرگمی سر تکان داد: نمی دونم… یه حسی بهم می اظهار کرد تارا دروغ نمی گه و هدفش همون چیزی هست که به زبون میاره… اما بازم نمیتونم ریسک کنم… واقعا نمی دونم…
به نشانه ی متوجه شدم حرف هایش سر تکان داد… آب دهان میلاد لب پایینش را خیس کرده بود… خم شد و دستمالی از جعبه ی کلینکس روی میز بیرون کشید…
پرنیان از اشپزخونه زیر نظرشان گرفته بود و میدید که شایان با چه دقتی کف دستمال را روی چانه و لب های میلاد می کشد…
ماهان به پاهایش چسبید: مولین بابا کی میاد؟!
کف دستی روی موهایش کشید و بی حواس اضافه کرد: میاد مامان…
ماهان مصر گفت: کی میاد؟!
_ میاد دیگه… شامگاه میاد… فعلا برو مشقاتو بنویس بابا هم میاد…
ماهان که آشپزخونه را ترک کرد، پرنیان رو به مادرش اضافه کرد: این دو تا چه خوب شدن با هم…
سودی سبد سبزی را زیر آب گحرکت کرد و تبسم زد: مگه بده؟!
با کنجکاوی جویا شد: اتفاقی افتاده مامان؟!
تبسم سودی محو شد… ترجیح میداد حداقل پرنیان درگیر موضوعات اتفاق افتاده نشود: نه مادر… چه اتفاقی؟! برادرن دیگه… تا ابد که نمیتونن مثل خروس جنگی بپرن به هم…
پرنیان ابرو بالا انداخت و شنید که شایان میاظهار کرد: ساعت شیشه… برم دنبال ترلان…
کم مانده بود تخم چشمش کف کف دستش بیفتد… شایان میلاد به بغل به طرف رسید: فک کنم بچه ت گرسنشه…
پرنیان برای گرفتن میلاد کف دست دراز کرد: چطور؟!
_ اخه همه ش میخواد منو بخوره…
چینی روی بینی اش انداخت: نه که خیلی هم خوردنی هستی تو…
شایان توجهی به کنایه اش نکرد و کاپشنش را از رخت آویز برداشت…
سودی از اشپزخانه گفت: شلوارتو عوض کن…
به عقب چرخید: با منی؟!
سودی با نا رضایتی به شلوار ورزشی سه خط آدیداسش نگاه میکرد: با شلوار خونه میخوای بری دنبال ترلان؟!
زیپ کاپشنش را تا نیمه بالا کشید: از ماشن که پیاده نمی شم…
_ میدونی ترلان چقدر روی این چیزا حساسه…
_ بابا کسی شلوار منو نمیبینه از توی ماشین… کیان من سویچتو برداشتم…
کیان بی حواس سر تکان داد…
کفش هایش را از جا کفشی برداشت و روی زمین انداخت و هموقت در را باز کرد… مشت ساراناز جلوی صورتش بود…
با دیدههای گرد شده و عقب کشید و سارا کف دستش را پایین اورد: میتمایل داشتم در بزنم…
چشمهایش قرمز بود… بی صوت کنار راهی شد و سارا داخل شد…
با صدای گراهی شده ای سلام کرد و یک راست به طرف کیان رفت… موبایل کیان را به طرفش گراهی شد: گوشیتو خونه ی ما جا گذاشته بودی…
کیان با اخم نگاهش کرد: طوری شده؟!
لب گزید و سرش را به طرفین تکان داد… کیا مچش را گحرکت کرد: سارا؟! چی شده؟!
شایان با فکری که شاخک هایش را تکان میداد بی هوا اظهار کرد: کیان موبایلتو جا گذاشته بودی؟! خوبه بهت بیان کردم همکارم قراره باهات تماس بگیره… الان دختره فک کرده من سر کارش گذاشتم…
کیان گیج و با دهانی نیمه باز نگاهش می کرد… شایان چه میاضافه کرد؟؟!!
سارا شتابزده گفت: کدوم دختره؟!
و شایان لبخندش را خورد و با بی تفاوتی اضافه کرد: یکی از همکارام چند تا سوال پزشکی داشت شماره ی کیان رو بهش دادم…
سریع پرسید: اسمش چی بود…؟!
بی فکر جواب داد: تارا…
کیان بهت زده نگاهش کرد… سودی و پرنیان از شدت تعجب تکان خوردند و سارا نفس راحتی کشید و نیشش شل شد…
یک تای ابرویش را بالا انداخت… دقیقا به هدف زده بود و با آسودگی منزل را ترک کرد…
تا دنبال ترلان برود و برگردد، نزدیک به یک ساعت طول کشید…
به خانه که برگشت، سارا نبود و سودی و پرنیان کیان را با سوال هایشان دیوانه کرده بودند… پرنیان تا تهِ ته ماجرا را در اورده بود و سودی مدام با خودش تکرار میکرد: باز پای این فتنه به زندگیمون باز شد…
به اتاقش رفت و لباس هایش را عوض کرد…
کیان وارد اتاق شد و به در تکیه داد: وااای… روانیم کردن…
شایان به طرف تخت راهی شد و موبایلش را به شارژ زد…
_ خوب شد اونجا بودی… وگرنه نمیدونستم چه جوابی بدم… ساراناز منو می کشت… خدایی چطوری اون چرت و پرت ها رو ردیف کردی؟!
روی تختش قرار گرفت و توپ تنیسش را کف دست به دست کرد: با اون قیافه ای که زنت به خودش گراهی شده بود و گوشی تو رو اورد، یه درصد فک کردم شاید تارا زنگ زده باشه… اضافه کردم حالا اگه زنگ هم نزده باشه ضرر نمیکنیم… و البته اظهار کردم شاید تو از تارا چیزی به ساراناز نگفته باشی…
تکیه اش را از در اتاق گحرکت کرد: فقط بهش گفتم یه نامزدی بوده که با فوت بابا به هم خورده… بیشتر نبیان کردم…
و با انگشت اشاره به گیجگاهش ضربه زد: مخت خوب کار میکنه ها…
گوشه ی لبش تکانی خورد وهمان موقع موبایلش روی پاتخت لرزید و نام ندا روی صفحه افتاد…
تک سرفه ای زد و برای برداشتن موبایل کف دست دراز کرد…
کیان روی تخت خودش نشسته بود… زیر نگاهی نگاهش کرد و موبایل را به گوشش چسباند: بله؟!
ندا شاکی بود: شایان؟! معلوم هست کجایی تو؟!
_ سلام… ممنون… شما خوبید؟!
آه کشدن ندا را شنید: نمی تونی حرف بزنی؟!
به کیان چشم دوخت که روی تخت ولو شد و جزوه اش را برداشت: نه متاسفانه…
_ شایان واقعا نمی فهمی من ممکنه دلواپست بشم؟! دو روزگاره خبری ازت نیست موبایلت هم خاموشه… هر وقت تونستی باهام تماس بگیر… کاری نداری؟!
_ نه… قربان شما… فعلا…
موبایلش را پایین اورد… کیان اصلا حواسش نبود…
به شکم روی تخت افتاد و سرش را توی بالش فرو برد… توی این هیر و ویر ندا را کجای دلش جا میداد؟!
***
وارد کافی شاپ شد و یک راست به طرف میز همیشگی راهی شد…
ندا به رویش تبسم زد: سلام…
سری تکان داد و صندلی را برای قرار گرفتن عقب کشید: سلام…
ندا سؤال کرد: خوبی؟!
آرام زمزمه کرد: بد نیستم… تو خوبی؟!
_ مشکلت حل شد؟!
سر قد بلند کرد: مشکل؟!
ندا گفت: خب آره دیگه… یعنی فک کردم شاید مشکلی داشته باشی که مرخصی گحرکت کردی…
شایان اهانی گفت و با مکث سؤال کرد: به خاطر همین منو کشوندی اینجا؟!
ندا لبش را تر کرد… حرفش را مزه مزه کرد و پوفی کشید…
شایان با جدیت نگاهش میکرد…
ندا کف دست هایش را روی میز دراز کرد و کف دست های شایان را گراهی شد: خب… خب مهلت صیغه نامه فردا تموم میشه… اظهار کردم… اضافه کردم شاید یادت راهی شده باشه…
و نفسش را با هوفی بیرون داد…
شایان تنها نگاهش کرد…
***
با کیسه های خرید وارد منزل شدند…
با آوای در، پروا از جلوی تلویزیون قد بلند شد و به سمتشان دوید: سلـــام…
دست های کوچکش را دور زانوهای شایان حلقه کرد…
شایان بی اراده تبسم زد و روی موهای لخت و معطر پروا کف دست کشید: کلوچه چطوره؟!
پروا از پایین پا نگاهش میکرد: خوبم…
پرستار پروا جلو امده بود و به ندا کمک میکرد کیسه های خرید را به اشپزخانه ببرد…
_ منو میبری شهر بازی؟!
خم شد و پروا را بغل گرفت: الان که شبه… فردا میبرمت…
طبق عادت انگشت اشاره اش را به دندان گراهی شد: قول…؟!
انگشت پروا را از میان دندان هایش پایین کشید: قول…
_ خانم من میتونم برم؟!
ندا نگاهش را از پروا و شایان گحرکت کرد: جان؟! چیزی اضافه کردی؟!
پرستار تکرار کرد: من میتونم برم دیگه؟!
سر تکان داد: برو خانم… اما فردا راس ساعت هشت اینجا باش… ممنون زحمت کشیدی امروزگار…
سر تکان داد و از اشپزخانه بیرون رفت تا لباس هایش را بردارد…
شایان پروا را روی مبل نشاند و اور کتش را از تن خارج کرد…
روی کاناپه که نشست، پروا بی دعوت به اغوشش آمد: ادامس داری؟!
چشمهایش را گرد کرد: مولینت دعوات میکنه…
پروا پچ پچ کرد: قورتش نمیدم… قول…
برای پرستار پروا که ازش خوداحافظی میکرد، نیم خیز شد و جوابش خداحافظی اش را با احترام داد…
پروا یقه بیرون زده از پلیورش را کشید: شایـــان…
به نگاههای میشی اش خیره شد: چیه؟!
لبخند زد: آدامس…
آوای ندا از اشپزمنزل می امد: به به… بین اعظم جون چیا درست کرده برامون… ژله توت فرنگـــی…
با ظرف ژله از اشپزخونه بیرون امد: شما مشغول بشین تا من لباس عوض کنم… خب؟!
و به طرف پله ها حرکت کرد…
وارد اتاقش شد و یک راست به طرف کتابخانه راهی شد… تخته ی ریلی را کنار زد و رمز گاو صندوق را وارد کرد… قفلش با تک بوقی باز شد و ندا با تبسم پهنی برگ صیغه نامه را توی گاو صندوق جا داد…. دلش محکم میکوبید و باورش نمی شد شایان به همین راحتی برای تممتوجه شد مدت صیغه اقدام کرده باشد…
کتاب های قطور را سر جایشان برگرداند… پالتو و شلوارش را با تاپ بافت یقه اسکی و شلوار کوتاهی که تا بالای ساق پایش را میپوشاند عوض کرد… رژ لب و خط نگاهش را تجدید کرد و اتاق را ترک کرد…
آوای خنده های از ته قلب پروا تا بالای پله ها می امد… شایان روی کاناپه خوابانده بودش و توی شکمش پوف می کرد…
خوب بود که حداقل در مواجهه با پروا از قالب خشک و جدی اش بیرون می امد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن