آوایش وحشت کرده و کف دستپاچه بود.
شایان با ملایمت گفت: نه… ولی خب سر ظهره… مردم همه تو خونه هاشون خوابن… جایی باز نیست الان… میشه یه کم استراحت کنیم و یکی دو ساعت دیگه بریم دنبال خونه…
ناراضی بینی اش را چین داد: خب من نمی خوام برم خونه مون…
نفسش را پرشتاب بیرون داد و زمزمه کرد: منم… تازه تا بریم خونه و برگردیم چند ساعت طول می کشه…
_ خب چیکار کنیم؟
شایان نامطمئن اضافه کرد: خونه ی پرنیان نزدیک تره…
_ من نمی خوام مزاحمشون بشم سر ظهری…
شیشه را پایین داد و آرنجش را لبه ی پنجره گذاشت: خونه ی خواهرمه ها…
_ خب باشه… زشته…
_ زشت نیست… می ریم اونجا یه نیم ساعتی استراحت میکنیم… ضمنا آبان رو هم میذاری پیش پری تا کارمون تموم بشه و شامگاه بریم دنبالش… این بچه پوسید توی این لباسا و دم و دستگاه…
دیدههایش را ریز کرد… گاهی اوقات شایان زیادی شامگاهیه به مادربزرگ ها می شد.
_ باشه؟!
بی حواس تکرار کرد: چی باشه؟!
_ می ریم خونه ی پرنیان، خب؟!
نگاهش را به خیابان پیش رویش داد و لب زد: خب…
***
پرنیان با مشاهده کردن سارا و شایان کنار هم، آن هم در آن ساعت از روزگار حسابی شوکه شده بود… انقدر که حتی متوجه بینی متورم و چسب پهن بالای ابرویش نشد.
درحالیکه ابروهای نازکش را بالا انداخته بود، نگاهشان می کرد.
شایان اهمی گفت و آرام پرسید: بیایم تو؟
پرنیان گنگ سر تکان داد… ولی هنوز هم جلوی در از حرکت ایستاده بود.
با ساراناز نگاهی رد و بقلب کرد و رو به پرنیان اظهار کرد: پری اگه نمی ری کنار بگو ما بریم پی کارمون…
شتابزده از جلوی در کنار راهی شد و به داخل دعوتشان کرد: ببخشید… هول شدم خب… بیاین تو… خوش اومدین…
شایان به ساراناز اشاره کرد و خودش پشت سرش وارد شد.
پرنیان با همان گیجی چند ثانیه پیشش پرسید: خوبی سارا جون؟
گونه اش را بوسید و دعوت به جای گرفتنش کرد و سپس رو به شایان چرخید. یک فکر موذی توی سرش جولان میداد و بین اظهار کردن و ناظهار کردنش درمانده بود.
تک سرفه ای کرد و نامحسوس سری تکان داد.
شایان پلیورش را در آورد و روی دسته ی کاناپه گذاشت و سپس دکمه های سر آستین پیمسیرنش را باز کرد.
پرنیان اهسته گفت: ساراناز… مانتوت رو در بیار بده آویزون کنم…
خجالتزده سرتکان داد: نه راحتم… مرسی…
و لبخندی ضمیمه ی جمله اش کرد.
پرنیان که به اشپزمنزل حرکت کرد، بلافاصله شایان پشت سرش روان شد. ساکت پچ پچ کرد: پری…
به عقب چرخید و شوک زده، هین کشیدهی اظهار کرد: صورتت چی شده؟ دعوا کردی؟
ابروهایش را بالا انداخت: الان تازه مشاهده کردی؟
_ خب انقدر تعجب کردم از دیدن شما دو تا با هم که متوجه نشدم… حالا بگو چی شده…
مچش را گراهی شد و به طرف یخچال برد تا به نشیمن متوجه شد نداشته باشد: چیزی نیست… ببین…
به گوشه ی لبش انگشت کشید و اتفاقات از صبح تا همان لحظه را تعریف کرد.
پرنیان محکم چنگ زد به گونه اش: خدا مرگم بده… این دختره مگه عقل تو کله ش نیس؟ این چه کاریه آخه؟ اگه بلایی سرش میاوردن چی؟
ساعدش را فشرد: هیــس… خیله خب بابا توام. این بیچاره هم تحت فشاره خب…
سری تکان داد و شایان را کنار زد تا در یخچال را باز کند و در همان حال زمزمه کرد: ای بابا آدم هرچقدر هم تحت فشار باشه با دو مرد غریبه پا نمیشه بره خونه خالی…
شایان پق زد زیر خنده: خونه خالی؟؟!!
گوشه ی جعبه ی شیرینی را بالا داد و با متوجه شدن نیمه پر بودن جعبه نفس راحتی کشید. خوشبختانه محمد وقت نکرده بود دخل همه ی شیرینی ها را بیاورد.
جعبه را بیرون آورد و غرغر کرد: منظورم اون چیزی نبود که تو فک می کنی…
از کمر به کابینت تکیه داد و با تظاهر به جدیت اظهار کرد: متوجهم…
تاگهانی چرخید و گوشش را تاب داد: خودتو مسخره کن. بعدشم دفعه آخرت باشه دعوا مسیر میندازی ها. این مملکت مگه قانون نداره. شکایت می کردین میدونی با همیچین آدمایی چیکار می کنن؟
با آه و ناله سرش را تکان داد. پرنیان گوشش را رها کرد.
به شیرینی هایی که پرنیان توی دیس می چید کف دستبرد زد و رولتی جدا کرد: دیگه حالا که تموم شده…
_ کف دست نزن به اینا. برو اون کتری رو آب کن بزن به برق…
شایان با نارضایتی از شیرینی ها دل کند و کتری را زیر شیر ظرفشویی گراهی شد.
آوای ساراناز از سالن می رسید: پری جون بیا بشین عزیزم من تازه نهار خوردم…
قد بلند بیان کرد: اومدم…
و رو به شایان تذکر داد: کتری رو بذار جوش بیاد… چای خشک توی همون کابینت پشت سرته… فنجون ها هم توی کابینت دوم از سمت راست…
نگاههایش را گرد کرد: پری من دو دقه اومدم استراحت کنم برم دنبال کارم… اِ… پری..
پرنیان بی توجه آشپزخونه را ترک کرد.
سارا نیم خیز شد و پرنیان کف دست روی شانه اش گذاشت: بشین عزیزم… خوبی؟ من تعجب کردم دیدمتون… برای همین نشد درست احوالپرسی کنم…
با شرمندگی لب زد: من به شایان اظهار کردم خبر بدیم… اظهار کرد نیازی نیست نگهبان منو میشناسه… دیگه ما هم اومدیم بالا…
تبسم زد و پا روی پا انداخت: اشکال نداره…
و ذوق زده به آبان خیره شد که توی آغوش سارا بی قراری می کرد: آبان… خوشکلم… بیا ببینم…
و دستش را برای بغل گرفتنش دراز کرد و آبان بلافاصله زیر گریه زد.
سارا با آزردهی نچ بیان کرد: ای بابا… تا همین چند دقیقه ی پیش ساکت بودا…
_ شاید گرسنشه…
_ نمیدونم والا…
و از جا کشیده شد و با اجازه از پرنیان به طرف سرویس بهداشتی رفت.
شایان از آشپزخانه بیرون رسید. دو فنجان و یک لیوان توی سینی بود.
سینی را روی میز گذاشت و لیوان چایش را برداشت: کو سارا؟!
و با نگاهی به اطراف سؤال کرد: شوهر و بچه هات نیستن؟
دامن پیجادهن نخی اش را روی زانو صاف کرد: محمد سرکاره… دیشامگاه خونه باباش اینا بودیم ماهان موند همونجا… میلادم خوابه…
هومی کشید و به چایش فوت کرد: میگم سر و صدا نیست… من میرم اتاق ماهان یکم می خوابم…
پرنیان سر تکان داد و شایان با لیوان چایش دور شد و لحظاتی بعد صوتی بسته شدن در اتاق رسید.
صوتی ناله مانند سارا را متوجه شد که صدایش می زد. از جا بلند شد و به سمت راهرو حرکت کرد.
سارا با نگاههایی پر اشک اظهار کرد: ببین پای بچه م چطوری سوخته؟
پرنیان اخم کرد: اوخ… از صبح که از خونه اومدی بیرون مگه عوضش نکردی؟
ساراناز در آستانه ی گریه کردن بود: نه…
کف دست روی شانه اش گذاشت: باشه عزیزم… گریه نداره که… بیا برو توی اتاق خوابم، منم الان میام…
سارا با فین فین سرویس بهداشتی را ترک کرد و پرنیان وارد اتاق مشترک ماهان و میلاد شد.
شایان بالای تخت میلاد ایستاده بود.
از روی میز کرم و پودر بچه را برداشت و تذکر داد: بیدارش نکنی…
نچی گفت و از تخت فاصله گحرکت کرد… بالش ماهان را روی قالیچه ی کف اتاق انداخت و ملافه اش را هم برداشت: اگه من خوابم برد نیم ساعت دیگه بیدارم کنی، خب؟
پرنیان سر تکان داد و اتاق را ترک کرد.
سارا لبه ی تخت دو نفره ی پرنیان نشسته بود و به چهره ی آبانی نسبت به دقایقی قبل آرام تر شده بود، نگاه می کرد.
پلک هایش خیس بود و پرنیان را یاد روزگارهای بعد از بجهان وارد شدن ماهان می انداخت. همان وقتی که هم سن و سال سارا بود و البته بی تجربه… طوری که با هر بی قراری ماهان، خودش زیر گریه میزد و اگر سودی و مادرشوهرش نبودند، نمی خبر داشت چه کاری باید انجام بدهد.
کف دست روی شانه اش گذاشت و کنارش قرار گرفت.
ساراناز با بغض بیان کرد: اصلا نباید هممسیر خودم میاوردمش…
برای گرفتن آبان کف دست دراز کرد. سارا با ترمتوجه شد آبان را به آغوشش سپرد.
با دقت و حوصله به پاهای کودک کرم زد و سارا زمزمه کرد: توی کیفم پوشک دارم…
پرنیان سر تکان داد: نمی خواد بشین بذار نفس بکشه بچه…
تبسم کمرنگی به لب آورد: آخه خطریه اینطوری…
چانه بالا داد: اشکال نداره… بشین من برم دو تا چایی بیارم الان برمیگردم…
و بدون اینکه به ساراناز اجازه ی مخالفت بدهد اتاق را ترک کرد.
مجددا چای ریخت و با دیس شیرینی به اتاق برگشت.
سارا تبسم زد.
پرنیان لبه ی تخت قرار گرفت و سینی را مابینشان روی خوشخواب گذاشت.
ساراناز دکمه های مانتویش را برای شیر دادن به آبان باز می کرد که پرنیان بهآرامی اظهار کرد: شایان بهم اظهار کرد چه اتفاقی افتاده…
لب گزید و پرنیان رک اضافه کرد: نمی دونم متوجه شدی یا نه، که من اصلا اهل نصیحت کردن نیستم… ولی کاری که تو کردی… به نظرم بهشدت بچگانه بود سارا…
_ …
_ تو خودت هم میدونی که برای ما چقدر عزیزی… حتی شایانی که به بی خیالی و بی قیدی معروفه هم نسبت به تو احساس مسئامات میکنه. من درکت می کنم که زیرا تحت فشاری دست به همچین عملی زدی. ولی امیدوارم این تجربه ی تلخ برات درس عبرتی باشه…
_ هست…
_ هر وقت… هر جا به کمک احتیاج داشتی، بدون ما هستیم… الآنم ازت خواهش می کنم که بی خیال این موضوع بشی… واقعا درست نیست تو به عنوان یه زن جوون، هی از این بنگاه به اون بنگاه بری سارا… بدترش اینه که شرایط ایجاب میکنه به هر جا سر میزنی، باید وضعیتی رو که داری براشون توضیح بدی و اونوقت…
سری به تاسف تکان داد و سارا وحشتزده بیان کرد: نمی شه پری… من واقعا دارم اذیت میشم… نمی تونم توی اون خونه…
کف دست پرنیان که به علامت خاموشی بالا وارد شد، جمله اش را نیمه تمام گذاشت و به چهره ی جدی پرنیان دیده دوخت.
_ منظور من این بود که خودت کنار بکش. بسپرش به مردهای خانواده. مسلما از پدر و برادرت که نمی تونی کمک بگیری… اما خب شایان هست… محمدم من باهاش صحبت می کنم… هر کدوم دو تا آشنا این طرف و اون طرف دارن بالاخره حل میشه… توی این مدت تو هم سعی کن خانواده ت رو توجیه کنی… نه با دعوا و سر و آوا… تاکید میکنم منطقی حرف بزن… با داد و بیداد هیچی درست نمیشه… شرایطت رو بگو… که چرا میخوای مستقل بشی… چرا نمی تونی یا نمی خوای کنارشون بمونی…
_ اونا قبول نمی کنن…
_ تو ححرکت کرد رو بزن… قلبایلت رو بگو… بالاخره یا قبول می کنن و کنار میان، یا مجبور میشن کنار بیان… تو الآن یه زن آزادی… پس هیچکس نمی تونه جلوی کاری رو که میخوای انجام بدی بگیره… هوم؟
با مکث لب زد: شاید…
با سر به فنجان چای اشاره زد: بخور سرد شد…
پلک های آبان روی هم افتاده بود. پرنیان با احتیاط از آغوش سارا گحرکت کردش و روی تخت خواباندش.
با لذت به چهره ی معصومش خیره شد و تبسم زد.
قیافه و حالت صورتش دقیقا مثل عکس هایی بود که سودی توی آلبومش از بچگی های کیان و شایان داشت.
سارا چایش را تمام کرد و فنجان را روی سینی گذاشت و بلندش کرد.
پرنیان مچش را گحرکت کرد: کجا؟ بده خودم می برم… تو یه کم استراحت کن…
_ آخه…
_ تا آبان خوابیده تو هم یه چرتی بزن… بچه کوچیک خواب و بیداریش معلوم نیست… یهو دیدی بیدار شد دیگه نتونستی استراحت کنی… شایان که تمایل داشت بره بیدارت می کنم… لباس راحتی میخوای؟
دسته مویی که از کلیپسش آزاد شده بود را پشت گوش زد: نه راحتم… مرسی…
و تبسم زد… بعد از مدت ها… شاید ماه ها… با وجود تنشی که صبح برایش ایجاد شده بود، حس خوبی داشت.
پرنیان بیرون حرکت کرد و سارا بی سرو صدا کنار کودکش، درست روی قطر تخت دراز کشید.
و آنقدر خسته بود که به ده دقیقه نکشیده، به خوابی و عمیق و البته راحت فرو راهی شد.
از نیم ساعتی که شایان گفته بود، چهل دقیقه ی دیگر هم گذشت و هر دو در اتاق های مجاور یک دیگر در خوابی عمیق به سر می بردند.
اول شایان بود که از خواب پرید و با گنگی به فضای ناآشنای اطرافش خیره شد.
کمی کش و قوس آمد و ده ثانیه ی بعد، همه چیز را به خاطر آورده بود.
روی کف دست چپش خوابیده بود و کتفش درد می کرد.
مچش را چرخاند به صفحه ی گرد ساعتش چشم دوخت… ده دقیقه مانده به شش بعد از ظهر بود.
پلک زد و باز به عقربه های نازک مشکی دیده دوخت… واقعا ده دقیقه به شش بعد از از ظهر بود. یعنی بیشتر از یک ساعت خوابیده بود؟!
نگاهی به دور تا دور اتاق انداخت و نشست… میلاد هم توی تخت حفاظ دارش نبود.
ملافه را تا زد و همراه بالش روی تخت گذاشت. دکمه ی فلزی جینش را که قبل از خوابیدن باز کرده بود بست و کمربندش سگک کمربندش را جا انداخت.
در اتاق را که باز کرد آوای پچ پچی متوجه شد. توانست صوتی بهآرامی ی محمد را تشخیص بدهد.
کف دست و صورتش را شست و از سرویس بهداشتی که بیرون آمد، هنوز صدای پچ پچ زن و شوهر متوجه شده می شد.
تک سرفه ای زد و کمی مکث کرد. سپس وارد نشیمن شد.
محمد میلاد را روی پایش نشانده و پرنیان هم چسبیده به همسرش روی کاناپه ی دونفره نشسته بود.
محمد با مشاهده کردنش تبسم زد و نیم خیز شد: ساعت خواب؟!
به محمد اجازه ی قد بلند شدن نداد و همانطور نیم خیز دست دراز شده اش را فشرد و احوالپرسی کرد.
_ پری مگه ناظهار کردم نیم ساعت بعد منو بیدار کن؟!
پرنیان از جا بلند شد: اون مال وقتی بود که باید می راهی شدین دنبال خونه… حالا که ساراناز پشیمون شده دیگه چرا باید بیدارت می کردم. خودشم الان تو اتاق من خوابه…
حیرت زده سؤال کرد: جدا؟!
شانه بالا داد: آره… میخوای خودت برو ببین…
مشت میلاد را که تا مچ توی دهانش فرو برده بود گرفت و سریع سریع سر جنباند: نه منظورم این بود که از خونه گحرکت کردن پشیمون شده؟!
محمد خندید و روی شانه اش زد: نه بابا… از خونه متوجه شدن پشیمون شده… زحمتش افتاده گردن من و تو…
ابروهایش را بالا انداخت و با مکث اضافه کرد: آهان…
و از جا کشیده شد: پری من میرم دیگه…
پرنیان از آشپزمنزل کشیده اظهار کرد: کجا؟ می خوام میوه بیارم.
به جیب های شلوارش کف دست کشید: نه برم… گوشیم هم مونده توی ماشین مامان حتما تا حالا صد بار زنگ زده.
_ نترس نیم ساعت پیش که بهش زنگ زدم اظهار کردم اینجایی؟
_ گزارش روزگارانه؟!
با ظرف میوه از آشپزخانه بیرون رسید: آره… بشین… هنوز توقف کردی که…
_ نه میرم… کف دستت درد نکنه…
و سیب متوسط و سبز رنگی که به نظر ترش مزه می وارد شد برداشت: اینم سهم میوه م… پلیورم کو؟ اینجا روی کف دسته کاناپه گذاشته بودمش.
_ آویزونش کردم توی اتاق ماهان…
آهانی گفت و به سمت اتاق حرکت کرد. پلیورش را پوشید و یقه اش را مرتب کرد.
جلوی در اتاق خواب پرنیان که رسید قدم هایش سست شد. می تمایل داشت آبان را ببیند.
خدا می خبر داشت دفعه ی دیگر کی دیداری صورت می گرفت.
حالا که دیگر قرار نبود ساراناز در سر زدن به مشاور املاکی ها همراهی اش کند، مسلما ارتباطشان هم قطع میشد… مخصوصا که پدر و مادر ساراناز هم نگاه دیدن کسی که به قول خودشان یک بیوه زن پولدار را گول زده و بعد از تلکه کردن رهایش کرده، نداشسریع.
فکر کرد دلش برای آبان کوچولو تنگ می شود… و پا به اتاق گذاشت.
سارا با فاصله ی کمی از آبان در راستای قطر تخت به خواب رفته بود و تبسم محو روی لب هایش، نشان از خوابی راحت داشت.
کمی جلو حرکت کرد. کف دستش را تکیه گاه بدنش کرد و برای بوسیدن آبان خم شد.
از فشرده شدن خوشخواب و تکان خوردنش، پلک های سارا کمی لرزید… اما بیدار نشد.
شایان لب هایش را نرم روی پیشانی کودک فشرد و کمی بعد مشت کوچکش را هم بوسید.
سارا توی خواب تکان کوچکی خورد و توجه شایان را جلب کرد.
گردنش را توی شانه هایش فرو برده و کف دو کف دستش را بهم چسبانده، میان دو پایش گذاشته بود.
آنطور که توی خودش جمع شده بود، نشان میداد که حسابی سردش شده.
شایان تخت را دور زد و لحاف نازک پشم شیشه ی ارغوانی رنگ را بالا گحرکت کرد.
نیمی از لحاف زیر تن سارا بود و کار را مشکل می کرد.
به نرمی کمی از لحاف را آزاد کرد و سپس کف کف دستش را به تشک فشرد و تکیه گاه تنش کرد.
از آوای خش خش پارچه و تکان تخت، اینبار سارا دیده باز کرد.
چندین بار پلک زد و با حس خزیدن جسمی روی بازویش، تکانی خورد. جسم ارغوانی رنگی، روی بازو و نیم تنه اش سنگینی می کرد.
بلافاصله روی پهلو چرخید.
به ثانیه نکشیده با دیدن یک جفت دیده مشکی براق و بینی و لب هایی که میلی متری با صورتش فاصله داششتابزده، مردمک هایش گشاد شد و آماده ی جیغ زدن بود که کف دستی روی دهانش قرار گراهی شد و صوتیی زیر گوشش لب زد: هیس… منم… نترس…
سوزشی کف دستش حس کرد و غرّید: لعنتی چرا گاز میگیری؟ بابا منم… شایانم…
سارا کف دست از تقلا برداشت و شایان نفس راحتی کشید که بازدمش چتری های ساراناز را جابجا کرد.
انگشت اشاره ی دست آزادش را بالا گرفت و زمزمه کرد: میخوام دستمو بردارم.. جیغ نکش خب؟!
نگاه های سارا هنوز از حالت عادی گشاد تر بودند.
کلافه پرسید: الان کامل بیداری دیگه؟ منو می شناسی؟
ساراناز شتابزده شتابزده سر جنباند و شایان با احتیاط کف دستش را برداشت و کمی انطرف تر لبه ی تخت ولو شد.
این کتاب توسط کتابخونه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است
اگر پرنیان توی حالت چند لحظه پیش می مشاهده کردش، بستن دهانش کار حضرت فیل بود.
سارا با عجله به موهای پریشانش کف دست کشید و دکمه های مانتویش را سریع تند بست: معلوم هست داری چیکار میکنی؟
سیب گاز زده اش را از روی تخت برداشت: میخواستم روتو بکشم… اونطوری توی خودت جمع شده بودی گفتم شاید سردته…
و نفسش را پرشتاب بیرون داد و با انگشت اشاره میان دو ابرویش کشید: حالا که بیدار شدی اگه میخوای بری خونه آماده شو برسونمت…
به سرعت امنتاع کرد: نه نمی خوام…
ابروهای بالاپریده ی شایان را که متوجه شد بهسرعت اصلاح کرد: منظورم این بود که میخوام یه کم دیگه بمونم بعد خودم میرم…
آهان کشداری که شایان اظهار کرد از صد تا فحش بدتر بود. اما خب سارا هم کمی مدت نیاز داشت تا چیزی را که متوجه شده فراموش کند. خصوصا آن مردمک های براق مشکی را…
بهشدت قبل ترها به شباهت غیر قابل انکار شایان با کیان پی برده بود… ولی این نگاه ها…
نفسش را هوفی بیرون داد و نگاهش به نگاه خیره ی شایان افتاد.
یک تای ابرویش را بالا انداخته و سیب نصفه را جلوی دهانش نگه داشته بود: خوشکلم… نه؟!
ایشی اضافه کرد و با کمی مکث افزود: میشه بری بیرون؟ لطفا…؟!
_ هوم… میشه… پس نمیای دیگه؟
به نشانه ی منفی بودن جوابش سری جنباند: نه…
سر تکان داد و یقه ی لباسش را جلوی آینه مرتب کرد: باعشه… پس ما راهی شدیم…
و دستش را توی هوا تکان داد: فعلا…
سارا خیره به حرکت کردنش لب زد: شایان…
مکث کرد و روی پاشنه ی پا چرخید: هوم…
تبسم زد: مرسی… بابت همه چیز…
کف دستش را بی هدف توی هوا تکان داد و شوخ اضافه کرد: بذارش به حساب جبران اامان دیدارمون که کف زمین آسفالتت کردم و هیچی به روی مبارک نیاوردم… خدافظ…
سارا ماتش برد… هنوز یادش بود؟؟؟!!!
صدای بسته شدن در اتاق که آمد، تکانی خورد و پلک زد.
بهشدت وقت بود آن موضوع از یاد برده بود. حداقل حضور شایان را توی آن خاطره ی دور از یاد برده بود. بیشتر از هر چیزی، لحن مودب و توام با احترام کیان توی خاطرش مانده بود… کمکش کرده بود تا از روی زمین قد بلند شود و از طرف برادر کوچکترش عذرخواهی کرده بود.
و ساراناز نوزده ساله، محو وقار و ادب پسر خوشتیپ و خوش چهره ی پیش رویش، شل و واراهی شده زمزمه کرده بود: عیب نـــداره… پیش میاد…
***
_مولین؟ مـــامــــان؟
با صدای خواب آلود ترلان نگاهش را از طرح پیش رویش گرفت و سر بلند کرد: مامان نیست… حرکت کرده بیرون…
میان موهای نا مرتبش کف دست کشید: کجا رفته؟
شانه بالا انداخت و قلم را میان دو انگشت اشاره و وسطش بازی داد: نمی دونم… من که بیدار شدم نبود… بهش زنگ زدم گفت شلوغه اینجا… خودم زنگ میزنم…
اوهومی گفت و زمزمه کرد: فک کنم دارم سرما میخورم… گلوم میسوزه…
رو به ترلان که کشان کشان وارد آشپزمنزل می شد کشیده اضافه کرد: اوی ترلان… دیوونه نری مشت مشت قرص بخوری از پیش خودت…
صدای شر شر آب را شنید و ترلان جوابی نداد… حتم داشت طبق معمول کف دست و صورتش را توی ظرفشویی می شوید… نگاه مادرش را دور دیده بود دیگر…
صوتی تک بوق رسیدن پیام وارد شد و حواسش را از ترلان پرت کرد.
ساراناز نوشته بود: « سلام… ممنون. من خوبم آبانم خوبه… اینجا موقتا همه چیز امن و امانه »
و انتهای پیامش یک آیکون چشمک گذاشته بود.
شایان تبسم زد… فکر نمی کرد به این سرعت جوابش را بدهد.
قلم را روی طرح نیمه کاره ی پیش رویش گذاشت و گوشی به دست، به پشتی کاناپه تکیه زد: محمد بهت زنگ زد؟
به سرعت نوشت: نه، چطور؟
شایان پوفی کرد و روی علامت گوشی تلفن کنار عکس آبان ضربه زد. بوق اول به دم نرسیده سارا جواب داد: سلام… اتفاقا خودم میمیل داشتم الان زنگ بزنم… حال نداشتم طومار تایپ کنم…
ریز خندید: منم زیرا حوصله نداشتم تایپ کنم زنگ زدم…
اوهومی گفت و کمی مکث کرد و پرسید: چرا محمد باید به من زنگ بزنه؟
_ نمی دونم… می بیان کرد یه خونه پیدا کرده… طرفای خونه ی خودشون… فک کنم بیان کرد پنجاه – شصت متری هست… اما طبقه ی چهارمه… من بهش اضافه کردم فکر نمی کنم تو قبول کنی… اضافه کرد حالا زنگ میزنه نظر خودتم می پرسه…
_ آسانسور داره؟
_ آره… یعنی نمی دونم… فک کنم…
سارا پوف کشید: خب اگه آسانسور داشته باشه که من مشکلی ندارم… میشه یه قرار بذاره بریم ببینیم خونه رو؟
_ نمی دونم… میخوای خودت باهاش حرف بزن…
و با تاخیری چند ثانیه ای اضافه کرد: چه خبرا؟ بیان کردی به مولینت اینا؟
سارا نچ بیان کرد: هنوز نه… اضافه کردم همه ی کارامو انجام بدم بعد بهشون بگم که دیگه نتونن کاری بکنن…
_ هوممم… خودت بهتر میدونی… اما…
جمله اش را نیمه تمام گذاشت و ساراناز با کنجکاوبی جویا شد: اما چی…
محکم پلک زد: هیچی… آبان خوبه؟!
سارا به شوخی طعنه زد: خوبه بعد یه هفته یادت اومد حال برادر زاده ت رو بپرسی…
_ گرفتارم… بدبختی هام یکی دو تا که نیست…
_ اتفاقی افتاده؟
_ نه همین درس و دانشگاه و اینا…
ساراناز آهانی اظهار کرد. شایان بی قلبیل میتمایل داشت مکالمه شان ادامه پیدا کند ولی حرفی برای اضافه کردن پیدا نمی کرد.
صوتی نق نق آبان را که از پشت خط گوش داد، با نارضایتی زمزمه کرد: اممم… همین دیگه… فقط میتمایل داشتم حالتون رو بپرسم و ببینیم با محمد حرف زدی یا نه… به آبان برس بی قراری می کنه…
_ نه… باهاش صحبت کردم خبرت میدم… مرسی…
شایان خواهش می کنمی زمزمه کرد و با مکث بیان کرد: پس… فعلا…
آوای خداحافظی ساراناز را متوجه شد و موبایل را از کنار گوشش پایین آورد.
تصویر یک روزگارگی آبان جای تصویر خندان پروا را گرفته بود.
بالای گوشش را خاراند و در ذهنش گذراند اگر ساراناز خونه ی جدا بگیرد، بیشتر و راحت تر می تواند آبان را ببیند. ولی از طرفی تنها شدن ساراناز مضطربش می کرد.
مستقل شدنش هم مزایای زیادی داشت و هم مضرات بهشدت…
تا سارا توی منزل ی پدرش بود، سر زدن به زن و پسر برادرش سخت و حتی گریه ممکن بود.
می دانست خانواده ی سارا اصلا از او خوششان نمی آید. حتی نگاه های تحقیر آمیز و بدبینانه شان به ندا را هم به یاد داشت.
پلک زد.
چشمش به طرح کت تک مردانه ی پیش رویش بود و فکرش هزار جای دیگر.
درس… دانشگاه… نگرانی برای ترلان که پا به محیط جمشاهده کرد و متفاوتی گذاشتخ بود… سودی که از راهی شدن پیش پزشک امتناع می کرد…
بلاتکلیفی ساراناز و آبان از همه بدتر بود.
آرنجش را روی کف دسته ی نرم چرمی کاناپه گذاشت و با دو انگشت شست و اشاره پیشانی اش را فشرد.
وقتی بیش از حد به موضوعی فکر می کرد، سر درد می گرفت. حالا هم دو روزگاری می شد یک فکر توی سرش افتاده بود و رهایش نمی کرد.
ساراناز بدون حضور یک مرد در حیات اش، تک و تنها چطور می توانست از پس زیستن خودش و آبان بربیاید؟!
در خانه ی پدرش اگر تحت فشار هم بود، باز هم پدرش حضور داشت و همین بهتر از هیچی بود.
برای همین دنبال منزل ای میگشت که نزدیک خودشان باشد.
در حوالی منزل خودشان که قیمت رهن و اجاره ها سرسام آور بود.
باز خونه های نزدیک خونه ی پرنیان قیمت های مناسب تری داشتند و با توجه به اینکه ساراناز مصر بود تمام هزینه ها را خودش بپردازد، برایش بهتر بود.
حتی چند باری هم گوشزد کرده بود که میداند همه ی سهم الارث کیان به او و پسرش نمی رسد و سودی هم از آن سهمی دارد و از این بابت هم ممنون و هم معذب بود.
ابروهایش را بالا و پایین کرد. سر دردش شدت گحرکت کرده بود.
طرحی که پیش رویش بود هم آن چیزی که توی ذهنش داشت از آب در نمی وارد شد و این اعصابش را بیشتر بهم می ریخت.
شقیقه های دردناکش را محکم فشرد و برای آوردن قرصش، مسیری اتاقش شد.
میدانست چند دقیقه ی دیگر و با شدت گحرکت کردن دردش، حالت تهوع هم به سراغش می آید…
* * *
یک نشیمن متوسط و اتاق خواب نسبتا بزرگ، آشپزخانه ی کوچک شش متری و سرویس حمام توالت، واحد ۵۰ متری مورد نظر محمد را تشکیل میداد.
ساراناز چرخی توی خونه زد و در اتاق خواب را گشود.
همانند نشیمن خونه نورگیر بود و یک دیوارش را کمدی سرتاسری و دیوار شرقی را دری شیشه ای تشکیل میداد که به تراس باز می شد. البته که نمی شد روی آن مکان کوچک با عرض یک و نیم متر نام تراس گذاشت… اما به هر حال توی مشخصات خانه قید شده و همین قیمت رهن را کلی بالا برده بود.
لبه های ژاکتش را بهم رساند و صدای محمد را در نزدیکی اش شنید: سارا خانم…
روی پاشنه چرخید: بله…؟!
محمد نزدیک رسید و در فاصله ی کمی متوقف شد: پسند شد؟
لبخند ملایمی به لب آورد: اوهوم… نقلی و دلنشینه… فقط سیستم گرمایی سرماییش چطوره؟! من بچه ی کوچیک دارم… برای همین می پرسم…
محمد حلقه ی متصل به سویچش را توی انگشت اشاره چرخاند: همه چی ردیفه… اتفاقا اولین موردی که به ذهن خودم میومد همین بود.
و سرش را خم کرد و پچ پچ وار ادامه داد: ده روزگاره داریم می گردیم… بهتر از اینجا گیر نمیاد… خوبه نزدیک ما هم هستین… بهتون سر میزنیم… هوم؟!
سارا کمی فکر کرد. موقع فکرکردن ابروهایش را کمی بالا می برد و لب زیرینش را جلو می داد.
در دل اظهار کرد: کاش شایان زودتر برسد تا از اوهم کمک بخواهد. هر چند محمد چیزی کم نگذاشته بود؛ ولی شایان که کنارش بود، ناخودآگاه احساس امنیت بیشتری می کرد.
_ سارا خانم…
سر قد بلند کرد و به چهره ی منتظر محمد چشم دوخت. قبل از اینکه کلامی به زبان بیاورد، آوای زنگ موبایل محمد باعث شد با عذرخواهی کوتاهی از او فاصله بگیرد.
سری جنباند و درجهت مخالف، حرکت کرد.
درب ریلی کمد دیواری را گشود. بزرگ بود و قفسه بندی…
به سطح یکی از قفسه ها کف دست کشید و یک لایه خاک روی پوستش نشست.
صوتی کشیده محمد را می متوجه شد: خب… آره… بپیچ کف دست چپ… نوشته کوچه ی شقایق… دیدی؟! خیله خب… همینطوری تا وسط کوچه بیا… سمت راست یه ساختمان ۸ طبقه هست… دیدیش؟! آره نماش گرانیت سفید – آلبالوئیه… من درو میزنم بیا بالا…
بی اراده تبسم زد. شایان رسیده بود!!!
از کمد فاصله گرفت. مرد بنگاهی با لبخند داخل اتاق وارد شد: پسند شد خانم؟ بریم برای قولنامه؟!
از کنارش رد شد و اتاق را ترک کرد: اجازه بدین چند لحظه…
لب های مرد آویزان شد.
خودش را به درب ورودی رساند. محمد در را باز گذاشته بود.
مشاهده کرد که آسانسور توی طبقه از حرکت ایستاد و روی مانیتور بالای دربش، عدد چهار حک شد.
درهای فلزی از هم باز شد. شایان موهایش را توی آینه مرتب می کرد.
نگاه از آینه گحرکت کرد و اتاقک فلزی را ترک کرد. ساراناز در آستانه ی درب واحد سمت چپ منتظرش بود.
با تبسم جلو حرکت کرد: سلام…
ساراناز از جلوی در کنار راهی شد: سلام…
با تحسین نگاهش کرد. بعد از مدت ها می متوجه شد صورتش از آن حالت بی روح در آمده.
مانتوی کرمی که سال قبل توی نمایشگاه خود شایان به او داده بود را به تن داشت با ژاکت و شال و شلوار قهوه ای. آرایش صورتش مختصر و کمرنگ، اما قشنگ بود.
تبسم زد و پرسید: چطوره؟ پسنمشاهده کردی؟
و قبل از شنیدن جواب سارا، کف دست دراز شده ی محمد را فشرد و در جواب « چقدر دیر کردی » اش، توضیح داد یک ساعت توی کوچه پس کوچه ها دور خودش می چرخیده برای پیدا کردن آدرس.
محمد آهانی بیان کرد و شایان رو کرد به سارا: نبیان کردی…؟!
ساراناز دهان باز کرد و بلافاصله بازویش به وسیله شایان چنگ و به سمتی کشیده شد.
_ خب؟!
سه ثانیه طول کشید تا به حالت عادی برگردد و سپس اظهار کرد: خوبه… من که پسنمتوجه شدم… خودم هم دیگه خسته شدم….
شایان خوبه ای زمزمه کرد.
نگاه خیره و دقیق مرد بنگاهی را برای گوش دادن جواب سارانازدیده بود که او را عقب کشید. این آدم ها اگر می فهمیدند که چیزی مورد پسند مشتری واقع شده، یک ریال هم از قیمتی که اول اضافه کرده بودند کم نمی کردند.
شایان فاصله گرفت و به طرف مرد بنگاهی حرکت کرد.
از ایراداتی که شایان از جای جای خانه می گرفت، متعجب شده بود. دقیقا چرا این کار را می کرد؟!
در نهایت قرار شد تا به بنگاه بروند و آنجا به توافق برسند.
توی بنگاه وقتی با چک و زیراه های محمد و شایان و تماسی که مرد مشاور املاکی با صاحب ملک گرفت، مبلغ نهایی اعلام شد، مخ ساراناز سوت کشید.
این قیمت تقریبا چهل درصد سهمی بود که از کیان بهش رسیده بود و پولی که باقی می ماند، حداکثر مخارج یک سال آینده ی او و پسرش را تامین می کرد. تازه اگر از وسایلی که باید برای خانه ی جمشاهده کرد می خرید، فاکتور می گرفت!!!
شایان متوجه قیافه ی ساراناز که یکبارهی پکر شده بود، شد و با اشاره ی چشم جویا شد: چی شده؟!
سری به طرفین تکان داد و با صوت زدن مرد بنگاهی، از جا قد بلند شد و پای کاغذ بزرگ و صورتی رنگ قولنامه را امضا زد.
یک نسخه از قولنامه به ساراناز داده شد و نسخه ای دیگر نزد بنگاهی ماند.
سه نفری مشاور املاکی را ترک کردند.
سارا آهسته از محمد تشکر کرد و بعد از تعارفات معمول و دعوت به منزل شان که از جانب شایان و ساراناز رد شد، محمد حرکت کرد.
نگاه از ماشین محمد گرفت و رو به ساراناز جویا شد: میری خونه؟!
بی توجه به سوالش جویا شد: الان میری خونه تون؟!
بی حواس حین ور حرکت کردن با موبایلش جواب داد: باید برم یه کم خرید کنم… یه لیست مولین بهم داده… بعد از اون میخوام برم خونه…
و موبایل را توی جیب جینش سر داد و غر زد: مولین خانوم دیروز کله ی سحر بی خبر پا شده رفته بیرون… اومد خونه حالش بد شد… فشارش راهی شد بالا… دکترم نمیره هی میگه خوبم خوبم… دیگه دیروز براش دکتر خبر کردیم…
چشمهایش را گرد کرد: واقعنی؟!
سری به تایید تکان داد: آره… ولی الآن خوبه… پرنیان وقت گحرکت کرده، شنبه اگه نیاد هم به زور می بریمش دکتر…
سارا با دلخوری نگاهش می کرد: میشه بیام بهشون سر بزنم؟
چشمهایش را گرد کرد: اینم سؤال کردن داره؟ بشین بریم تو رو می رسونم خونه بعد میرم دنبال خریدای مامان…
به سرعت و با تکان سر امتناع کرد: نــــه… اینطوری خیلی مسیرت دور میشه اذیت میشی…
_ خب پس…
ساراناز توی حرفش پرید: بریم کاراتو انجام بده بعد میریم خونه… هوم؟!
شایان با مکث موافقت کرد و هر دو عرض خیابان را برای رسیدن به ماشین طی کردند.
شایان استارت زد و ساراناز کمربندش را بست: قلبم برای آبان تنگ شده…
روی صنقلبی چرخید و به نیم رخش نگاه کرد. شایان عینک آفتابی اش را روی دیده گذاشت.
_ اذیت می شد خب… منم نمی دونستم کارم تا کی طول می کشه… هوا هم داره سرد میشه…
کف دستی را خواباند: میفهمم.. کار خوبی کردی…
و با یک حرکت فرمان از پارک بیرون آمد: دیگه از فردا باید بیفتیم دنبال خرید وسایل برای خونه…
_ یه چیزایی خودم دارم… یعنی…
آه کشید و ادامه داد: جهیزیه م…
شایان نیم نگاهی به جانبش انداخت. اما چیزی ناضافه کرد.
_ همه شون توی انباریه… فرش و تلویزیون و یخچال… ظرف و ظروف و اینا هم هست… فقط مبل و سرویس خواب لازم دارم و وسایل آشپزخونه… سیسمونی آبانم تکمیل تکمیله… به جز گهواره و کریر و لباساش، بقیه کف دست نخورده س… اصلا بازشون نکردم…
_ سخت ترین قسمت سخت ماجرا مونده… رضایت خانواده ت…
پوفی کشید و سرش را به شیشه تکیه داد: باید کنار بیان… میتمایل داشتن از اولش انقدر اذیتم نکنن… وگرنه مگه برای یه آدم جایی امن تر از محیط خونه و کنار خوانواده ش هست؟
شایان جوابی نداشت.
کمی توی سکوت طی شد و دقایقی بعد، ماشین را مقابل فروشگاه بزرگی متوقف کرد.
کف دستی را کشید و جویا شد: میمونی تو ماشین؟!
_ اگه اشکال نداشته باشه منم میام…
شانه بالا داد و پیاده شد.
دوخوشحالوش هم وارد فروشگاه شدند. از جلوی درب ورودی، سبد فروشگاهی چرخداری به طرف خودش کشید.
میان قفسه ها می چرخیدند. شایان سبد را هدایت و با آن چنان دقتی مواد غذایی را انتخاب می کرد که باعث حیرت ساراناز شده بود.
کمی فاصله گراهی شد و به طرف ویترین مواد آرایشی بهداشتی رفت.
کمی خرت و پرت اعم کرم مرطوب کننده و ضد آفتاب و شامپوی سر و بدن برداشت و خرید های مورد دارش را هم توی نایلکسی که از فروشنده ی همانجا گراهی شده بود گذاشت و به شایان ملحق شد که برای حساب کردن خرید ها راهی شده بود.
به نایلون های توی کف دست ساراناز نگاهی انداخت و جویا شد: خرید کردی؟ بده من…
بهآرامی اضافه کرد: خودم حساب میکنم…
با دیده غره و کمی زور نایلکس ها را از دستش کشید.
مسئول فروش با سرعت بسته های پد بهداشتی را از داخل نایلکس بیرون کشید و جلوی کف دستگاه بارکد خوان گرفت.
ساراناز همانجا از خجالت مــــــرد… مخصوصا که شایان با خونسردی همه ی خریدهایش را توی نایلونی که آرم فروشگاه را داشت چپاند و به سمتش گراهی شد و عادی جویا شد: بریم؟!
نگاهش نکرد و جلوتر راه افتاد.
مقصد بعدی شان سوپر گوشت بود. اینبار ساراناز توی ماشین منتظر ماند.
کمی بعد شایان با کف دست های پر از خرید مرغ و ماهی و گوشت برگشت و همه را روی صندلی عقب گذاشت.
بی اینکه خم به ابرو بیاورد، همه ی کارها را انجام میداد و این در حالی بود که سبحان برای رفتن به سوپری سر کوچه یا خرید نان که آنهم ممکن بود ماهی یکبار اتفاق بیفتد، کلی به جان همه غر می زد.
حتی کیان هم گاهی از آنهمه فشاری که رویش بود، از کوره در می حرکت کرد و پرخاشگری می کرد.
_ خب… دیگه چی مونده…؟!
ساراناز به خودش اومد و گیج جویا شد: چی؟!
خیره به کاغذ توی کف دستش سر تکان داد: با خودم بودم…
و کاغذ را مچاله کرد و زیر ترمز کف دستی انداخت: دیگه چیزی نمونده… اوه…چقدر زود ساعت دو شد… دارم از گرسنگی می میرم… تو چیزی لازم نداری سر راه بگیریم؟!
نچی اظهار کرد و به روبرو خیره شد.
بیشتر از یک ساعت توی مسیر بودند. به خانه که سیدند، شایان از خستگی و گرسنگی حتی نمی توانست روی پا بایستد.
کفش هایش را توی جا کفشی پرت کرد و از همان بدو ورود آوایش را روی سرش انداخت: مولین… کجایی؟! غذا چی داریم؟ دارم از گشنگی می میرم… مامان نیستی؟ مامـ…
جمله اش نیمه تمام ماند وقتی تارا را مشاهده کرد که توی پذیرایی نشسته بود و با تبسم محوی نگاهش می کرد.
با شاضافه کردی لب زد: تارا…
ساراناز از پشت شانه ی پهنش کله کشید و اخم هایش در هم راهی شد. با اینکه تارا دیگر رقیب عشقی اش به حساب نمی وارد شد، ولی باز هم نسبت به او حس خوبی نداشت… با خودش که رودروایسی نداشت… کمی تا حدودی از تارا بدش هم می آمد.
شایان به سمت تارا پا شتابزده کرد: سلام…
انگشت های کشیده و ظریفش را نرم فشرد و حالش را پرسید.
آوای احوالپرسی ساراناز با مادرش و ترلان را می شنید. سودی سراغ آبان را می گرفت.
کف دست روی بازوی تارا گذاشت: صبر کن لباسامو عوض کنم الان میام…
تارا سر تکان داد: دیگه داشتم می حرکت کردم… اومده بودم برای خداحافظی…
ابروهایش را بالا انداخت: خداحافظی؟!
ترلان بود که پکر اظهار کرد: دارن از ایران میرن…
نگاه متعجبش از ترلان، باز روی تارا برگشت: کجا؟!
تارا تبسم زد: دارم برمی گردم کانادا… این بار با مولینم و شهاب…
_ یعنی چی؟! چطور انقدر یهویی؟!
سودی با قلبخوری اظهار کرد: همچین یهویی هم نبود…
تارا تبسم زد و با دلجویی زمزمه کرد: خاله باور کنین این بهترین جادهه… اینجا موندن دیگه صلاح نیست… مخصوصا برای مولین…
پشت گردنش را محکم خاراند: یکی به منم بگه چی شده؟!
تارا با مهربانی و ملاحت ذاتی اش زمزمه کرد: دنبال کارهای مولین بودیم… دیروز از خسرو طلاق گراهی شد.
ساراناز چشمهایش را گرد کرد و وحشت کرده پرسید: اون… مگه… یعنی… آزاد شده؟!
تارا تبسم زد: سلام عزیزم… شرمنده متوجه حضورتون نشدم…
و شایان را کنار زد و به طرفش گام برداشت.
ساراناز با شرمندگی کف دست دراز شده ی تارا را فشرد و جواب احوالپرسی اش را داد.
تارا زمزمه کرد: کوچولوتون رو نیاوردین؟!
ساراناز بی توجه به سوال تارا با استرس تکرار کرد: خسرو…
_عزیزم جای مضطربی نیست… خسرو هنوز تو زندانه…
_ پس… چطور… چطور مولینت تونسته طلاق بگیره؟!
_ سارا… من خودم برا توضیح میدم…
صدای جدی شایان بود. این را بیان کرد و بازوی تارا را گرفت و به سمت خودش چرخاند: تارا؟! جدا دارین از ایران می رین؟! اونم برای همیشه؟!
تارا تنها لبخند زد: فکر کنم… برای همواره…!
* * *
شایان، پکر با چنگالش به سطح بشقاب محتوی ماکارونی های پروانه ای ضربه می زد و ساراناز دقیق زیر نظر گرفته بودش.
ترلان برای برداشتن آب به آشپزخونه رسید.
نگاهی با ساراناز رد و بقلب کرد و با سر به شایان اشاره زد به معنی: این چشه؟
ساراناز شانه بالا داد و ترلان لیوانش را زیر یخچال گراهی شد: چرا غذاتو نمی خوری؟
تکانی خورد و دستش را از زیر چانه برداشت: با منی؟!
جرعه ای از لیوان آبش نوشید: اوهوم… تو که عاشق ماکارونی بودی…
بی حوصله چنگالش را به لبه ی بشقاب تکیه داد: سیر شدم… مرسی… تو و مامان نمی خورین؟!
لیوان خالی را آب کشید و به گیره ی متصل از آبچکان آویخت: من و مولین نهار خوردیم… نمی دونستیم تو کی برمی گردی…
آهانی بیان کرد و ترلان آشپزخانه را ترک کرد.
آوای ساراناز خاموشیی را که برای چند ثانیه برقرار شده بود، شکست: برای تارا انقدر ناراحتی؟!
اگر نمی جویا شد می مرد.
شایان بشقابش را عقب راند و به پشتی صنقلبی تکیه داد: نباشم؟!
با بحن بدی سؤال کرد: چرا اون دختر انقدر براتون مهمه؟!
دیدههایش را گرد کرد. دخترک را چه شده بود که حسادت اینگونه در آوایش بیداد می کرد؟؟!!
_ سارا…؟؟!!
_ چیه؟! مگه نه اینکه باعث همه ی بدبختی ها اونه؟! ما رو بیچاره کرد تا انتقام خودشو بگیره بعدم با خیال راحت داره می ره.
_ تارا؟ باعث بدبختی ما؟!
ستیزه جویانه به جلو خم شد: بله… مگه اون نبود که همه چیو رو کرد؟ مگه اون کیانو ننداخت وسط؟
گیج نگاهش می کرد. صورتش چرا تا این حد برافروخته بود؟!
حرصی از خاموشی شایان ادامه داد: شماها فقط یه طرف قضیه رو می بینید. که خسرو به سزای عملش رسیده. شما به زیستن قبلیتون برگشتین… الان خوبه؟ توی کاخ حیات می کنین اما…
لب هایش لرزید: اما کیان نیست؟
_ تو یه دفعه چت شد؟
_ یه دفعه؟ یه دفعه چم شد؟ این حال من یه دفعه ایه؟ مال امروزگار و دیروزگاره؟!
_ …
_ هیشکی این وسط ضرر نکرد… فقط من بودم که بدبخت شدم… با پدر درگیر، با مادر درگیر… آلاخون والاخون با یه بچه کوچیک… که پدر هم بالا سرش نیست… شماها به مال و منالتون رسیدین… اون دختره هم انتقامشو گراهی شد حالا هم داره می ره…
شایان چشمهایش را گرد کرد: مال و منال؟!
سارا از موضعش پایین نمی وارد شد: بله… مال و منال… همه تون این وسط یه سودی کردین… بعدشم دعا به جون اون دختره… یک نفر ناظهار کرد بابا این تنش می خاره… فقط می خواسته به کیان نزدیک بشه… همه گفتن واااای تارای فداکار… واااای تارای خوش دل…
این آشفتگی و برافروختگی بهیکبارهی ساراناز را درک نمی کرد. کف کف دستش را به انحنای گردنش چسباند و لب زد: سارا…
_ هیچ کس نگفت این چرا یهویی برگشته و قیام کرده… هیچکس ندرک کرد میخواسته خودشو به کیان نزدیک کنه… حالا یا میتونسته خودشو دوباره بهش بچسبونه، یا نه… ولی به هر حال انتقامشو که از اون خسروی گور به گور گراهی شده، نگرفته؟
_ چی شده؟! ساراناز؟ چرا گریه می کنی عزیزم؟
صوتی نگران سودی بود.
پا به آشپزخونه گذاشت و ترلان هم پشت سرش.
کف دست زیر پلکش کشید و تو دماغی زمزمه کرد: هیچی…
عجیب بود که حرف هایش را بی رودروایسی جلوی شایان به زبان می آورد و حالا از گوش داده شدن بلبل زبانی هایش توسط سودی، خجالت می کشید.
سودی قدمی برداشت و نگاهش را بین شایان حیرت زده و ساراناز ناراحت چرخاند. چه شده بود؟!
با اخم تشر زد: تو چیزی گفتی بهش؟!
شایان دهانش را کج کرد: آره کتکش زدم… نمی بینی؟!
سودی دیده غره رفت و شایان با کلافگی آشپزخونه را ترک کرد.
زیر لب با خودش غر می زد: هرکی از هر جا دلش پره تیر و ترکشش منو میگیره…
صدای کوبیده شدن در اتاقش هر سه را از جا پراند.
ترلان ابروهایش را بالا انداخت: همه امروز یه طوریشونه…
و با اشاره ی سودی، ناراضی آشپزخانه را ترک کرد.
سودی صنقلبی مجاور ساراناز را عقب کشید و جای گرفت: ساراناز؟! چی شده عزیزم؟! تو که وقتی اومدی خوب بودی…
دماغش را بالا کشید. لعنتی هر چی زود میزد اشکش بند نمی آمد.
نمی میل داشت جلوی سودی غرغرو و همیشه شاکی جلوه کند.
با حرص روی پلک هایش را فشرد تا اشکش را یک جا خالی کند.
سودی مچش را گرفت و کف دستش را از روی صورتش پایین انداخت: سارا جان؟
سریع شتابزده تکرار کرد: هیچی نیست مولین…
و دستمالی که رد انگشتی سس ماکارونی رویش به جا مانده بود را میان مشتش مچاله کرد.
سودی کف دست زیر چانه اش برد: سارا…
_ مولین به خدا…
_ قسم نخور…
به چهره ی جدی سودی چشم دوخت. همین چند ساعت پیش شایان اضافه کرده بود حال مادرش زیاد مساعد نیست… و حالا می توانست درد و غصه ی توی قلبش را پیش این مادر بیمار به زبان بیاورد؟!
لب گزید و سودی بار دیگر نامش را صوت زد.
تمام تلاشش برای جلوگیری از ریزش اشک هایش هیچ شد و سد مقاومتش شکست.
_ من بسیار بدبختم مولین… بسیار…
_ ساراجان…
خم شد و سرش را روی شانه ی سودی گذاشت.
هر چه در قلب داشت، تند سریع و پراکنده به زبان آورد، طوری که وقتی از یک شاخه به شاخه ی دیگر می پرید، تا چند ثانیه سودی متوجه نمی شد موضوع صحبتش را عوض کرده.
با این حال، صبور و با حوصله میان دو کتفش دست می کشید و این بین موهایش را هم نوازشی می کرد و اجازه داده بود تا ساراناز حسابی خودش را خالی کند.
دقیقا یک ساعت بی وقفه حرف زد. دهانش خشک شده بود و گلویش می سوخت. پلک هایش هم…
سر از روی شانه ی سودی برداشت و موهای خیس و عرق کرده اش را از روی گردن و پیشانی کنار زد.
سودی هم پا به پایش گریسته بود.
تبسم خجاما زد. پلک هایش سنگین بود.
بعد از این گریه و عقده گشایی یک ساعته، حس می کرد تنش سنگین شده.
سست بود و خوابش می آمد.
اما پسرکش از صبح تنها بود…
* * *
تقه ای به در خورد و نیم خیز شد.
سودی داخل آمد.
دستپاچه نشست و سیگارش را توی جاسیگاری کریستال فشرد: مامـ…
نفس توی گلویش گره خورد و به سرفه افتاد.
سودی با چشم غره ی محوی، پنجره را باز کرد و به سمتش چرخید.
بوی تند سیگار فضای اتاق را پر کرده بود.
شایان دستش را روی قفسه ی سینه فشرد و سودی تشر زد: این آت و آشغالا چیه دود می کنی؟ به فکر ریه های بدبختت نیستی؟
با کف دست موهایش را بهم ریخت. اعصابش خرد بود. از کف دست سارا… از حسودی بی موردش به تارایی که چند روزگار دیگر برای همیشگی می حرکت کرد.
یک وری به تاج تخت تکیه زد: دختره ی بی چشـ…
_ شایــــــــــان…
حق به جانب گفت: چیه؟ مگه دروغ می گم؟ دو هفته تمام هی از این سر شهر برو به اون سر شهر، از این بنگاه به اون بنگاه… که برای خانوم خونه ی قلبخواهشون پیدا بشه… اونوقت برگشته به من میگه سود کردی که کیان نیست…به مال و منال رسیدی… مولین من سود کردم از رفتن کیان؟!
سودی با ملایمت اضافه کرد: اونم شرایط خوبی نداره… الانم دم حرکت کردن بیان کرد از طرف من از شایان معذرت خواهی کنید…
زانویش را بالا آورد و کف دستش را از مچ آویزان کرد: مگه حرکت کرد؟
کوتاه پاسخ داد: آره گفت آبان تنهاست.
پوفی کشید و حرص زده غر زد: همه ی حرفاش یه طرف، این که میگه از رفتن کیان سود…
_ شایان… شایان جان…
کف دستش را روی کاسه ی زانوی شایان گذاشته بود تا آرامش کند: خیله خب…
دندان هایش را روی هم سایید: من هنوز دلم داغه از حرکت کردن کیان… از اینکه نتونستم برای اخرین بار ببینمش… از اینکه با هم قهر بودیم… اگه چیزی نمی گم… خودمو مسرور نشون میدم… چیزی به روم نمیارم یعنی خوشحالم؟ خوشبخت دو عالمم؟! آره مامان؟!
پسرک مثل بچه ها بغض کرده بود.
مثل همه ی وقت هایی که یادش می رسید کیان قهر بوده و پر کشیده… که روی برادر بزرگترش دست کشیده کرده… که حتی مجازات خسرو هم نتوانسته بود ذره ای از داغی که توی قلبش داشت بکاهد.
سودی به روتختی سفید و سرمه ای خیره شده بود. با انگشت اشاره روی روتختی می کشید و سپس چروک ایجاد شده را صاف می کرد.
_ من نمی خوام قضاوت کنم… یا گناه کسی رو پاک کنم… منکر این قضیه هم نیستم که تارا واقعا کمکمون کرده… اما خب…
سر کشیده کرد و خیره به دیدههای کنجکاو شایان لب زد: به نظرم حرف های ساراناز هم جای تامل داره… یعنی…
_ که چی مولین؟! اون هفته ی دیگه داره از ایران میره… گیریم که سارا راست بگه. چی میشه؟ میری یقه تارا رو میگیری میگی پسر منو بهم برگردون؟
کف دستش را توی هوا تکان داد و محکم به بالش تکیه زد: ول کن مولین تو رو قرآن… کم بدبختی داریم که بشینیم تجزیه تحلیل کنیم تارا چرا توی کف دستگیری خسرو کمکمون کرده؟! بیکاریم مگه؟! مثلا چی عوض میشه اگه قصد و نیت تارا همونی بوده باشه که سارا میگه؟ هوم؟
سودی ماند چه بگوید… حق با شایان بود. اثبات شدن یا نشدن فرضیه ی سارا چیزی را عوض نمی کرد. هیچی…
مردمک هایش را از چرم تزئینی روی دیوار تا پرده ای که جلوی پنجره به آرامی تاب میخورد و سپس مردمک های شایان سر داد: راس میگی… حق با توئه…
کف دست استخوانی سودی را میان دو دستش نگه داشت: از حرفام غمگین شدی؟
کرک چسبیده به لب شایان را برداشت و با سایش دو انگشت شست و اشاره اش روی هم، کرک ریز و سفید رنگ را رها کرد. توی هوا تاب خورد و چرخید و به نرمی روی خوشخواب فرود آمد.
شایان تکرار کرد: مامان…
سر بلند کرد: نه… چرا باید غمگین بشم؟ تو درست میگی…
به انگشت هایش فشاری وارد کرد: مطمئن؟!
به نرمی پلک زد: مطمئن…
مشت بسته ی سودی را بالا آورد و بوسید: میدونی که نظر تو… دلخوریت… مسروریت… وضع سلامتیت… هر چی که بهت مربوط بشه اولویت حیات منه… اگه حس کردی… موضوعی، حرفی، حدیثی… حتی یه ذره آزرده ت میکنه بهم بگو… خب؟!
با کف دست، چانه و گونه ی گندمی شایان را لمس کرد. زبری ته ریش یک روزه ی پسرش آنچنان لذتی به وجودش القا می کرد وصف نشدنی بود.
همواره قلبش می تمایل داشت کنار شایان بنشیند… درد دل کند… شاید گریه… شایان قلبداری اش بدهد… حمایتش کند… سودی گونه اش را نوازش کند و درست مثل همین حالا، از زبری ته ریشی که زیر دستش می وارد شد، لذت ببرد.
ولی کاش این نزدیکی تا این حد بهای سنگینی نداشت…
تا همین چند وقت پیش همه ی این حس ها را با کیان تجربه می کرد و شایان درگیر روزمرگی های خودش بود.
حالا شایان را آنگونه که میتمایل داشت کنارش داشت و کیان نبود…!
پلک زد و احمقانه اندیشید پنجره را باز گذاشته و خاکی، گرد و غباری، چیزی داخل وارد شده که نگاه هایش را اینگونه می سوزاند.
بلند شد و یک راست به طرف پنجره حرکت کرد و بستش… شدت سوزش دیدههایش ذره ای کم نشد… آن غبار لعنتی که فکر می کرد، کار خودش را کرده بود.
شایان صوت زد: مامان…
سودی چرخید…
شایان حالا تکیه اش را از بالش و تاج تخت گراهی شده بود. شق و رق نشسته و تیز نگاهش می کرد: مشکلی هست؟! اگه هست به من بگو… خوبی؟ فشارت که دیگه بالا نراهی شده از دیروزگار؟
لب روی لب فشرد و سرش را به طرفین تکان داد.
غبار لعنتی به حلقش هم نفوذ کرده بود که گلویش را می سوزاند؟؟!!
_ نه… نه مامان جان… استراحت کن…
کمی چرخید و به طرف در اتاق قدم برداشت… نگاه خیره ی شایان بدرقه ی جادهش شد.
جلوی در مکث کرد. کف دستش روی دستگیره ی فلزی بود وقتی سرش را چرخاند.
شایان سیخ تر جای گرفت… پس واقعا یک مشکلی بود.
شتابزده اضافه کرد: بگو مولین… چی شده؟!
_ نه چیزی نشده فقط…
شایان با تکان سر سودی را تشویق کرد تا ادامه دهد.
_ ساراناز فکر کرد شاید غمگینت کرده… بهش زنگ بزن…
بادش خوابید. سودی اتاق را ترک کرد و شایان با خودش غر زد: زنگ بزنم؟ به سارا؟؟ عمـــــــــــررررا…
* * *
_ مگه از رو جنازه ی من رد بشی… متوجه شدی؟ من اجازه نمی دم… هر وقت من مردم، اونوقت برو هر غلطی دلت خواست بکن…
صدای هوار هوار پدرش نه می ترساندش، نه باعث می شد از تصمیمش برگردد.
همه ی این عکس العمل ها را پیش بینی کرده بود. سه – چهار روز نهایتا یک هفته داد و بی داد و تهمتوجه شد می کردند، در نهایت عقب می نشستند.
با صدای مهیب برخوردی به در، که چهارچوب را لرزاند و مشت یا لگد بودنش را تشخیص نمی داد، آبان حین شیر خوردن، تکانی خورد و پلک هایش تا جایی که امکان داشت از هم باز شد.
با خونسردی موهای قهوه ای تیره کم پشتش را نوازش کرد: ششش… هیچی نیس مامان… بخواب…
آوای داد و فریاد حسین آقا هنوز کشیده بود: دختره ی خیره سر… خودسر شدی؟ خودت میری دنبال خونه… بی خبر… بعد میای یه قولنامه نشون میدی و تمام؟ که میخوای مستقل بشی؟!
مستقل را با تمام وجود هوار کشید و پشت بندش فریاد زد: اصن تو با اجازه ی کی بلند شدی رفتی دنبال خونه، هان؟؟؟!!!
ثریا خانم التماس می کرد: حسین… حسین جان یواش… سکته میکنی… تو رو قرآن آروم باش…
_ آروم باشم؟! چطوری آروم باشم زن؟! نمی بینی این دختره داره چیکار می کنه؟ چطوری زیر آبی میره؟!
_ حسین…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن