با صوتی زنگ گوشی .خواب از دیدهانم ربوده شد.
کش و قوسی به بدنم دادم و بهسرعت قد بلند شدم و به سمت کف دستشویی رفتم. و به صورتم آب خنکی پاشیدم که باعث شد کمی خواب از سرم بپرد.
“آیا فکر فرارم ایده ی خوبی بود؟
نکند یه روزی پشیمان بشوم؟”
این فکرم باعث میشد،کمی سرم درد بگیرد.یک مانتو شیری مسیر جاده پوشیدم. به هممسیر شلوار آبی
ساک را در دستم گرفتم و با قدم هایم سعی می کردم آرام راه بروم تا آوایی در نیاید.در را باز کردم.
هوا هنوز تاریک بود.
و کمی سرد همانطور که شال کرمی ام را سرم می کردم.نگاهی به اطراف کردم.
شاید روزگاری قلبم برای این منزل تنگ بشود.
یک دلم میبیان کرد “ترنم،برو بخواب …بعد از ظهر خودت و برای عقد و عروسی آماده کن”
چشم هایم را بستم ،بین دو جادهی گیر کرده بودم.هر دو مسیر زیستن ام را تغییر میداد.
همانطور که قدم میزدم تا رسیدم به حیاط بوی باران نشان میداد تازه قطع شده .
ساک را در کف دستانم محکم گراهی شدم و در را باز کردم و خارج شدم.
ماشین ها حرکت می کردند، و بعصی از مردم داشسریع به سمت ساحل حرکت کردند.. و چادر میزدن برای استراحت.
پس اینجا کسی خواب ندارد… موج های دریا حتی از دور هم مشخص و زیبا بود.
و هوای خنکی موهایم را حالت میداد….تا تاکسی را متوجه شدم کف دستم را کشیده کردم .
تاکسی توقف کرد و با احتیاط سوار شدم و مقصدم را گفتم .
تلفنم را از جیبم برداشتم و به سمانه که همانطور از دیشب فکرم را درگیر کرده بود و با خود میبیان کرد:
“چرا به سمانه اظهار کردی؟ اگه به خانوادت اظهار کرد چی؟”
ذهنم را متلاشی کرد. پیام دادم و نوشتم:
“سلام سمانه خوبی؟ممنون بابت دعوتت ولی من فعلا میرم یه شهر دیگه.خدافظ”
پیامک را ارسال کردم و هموقت سیم کارت را در آوردم. در آن موقع به مقصد رسیدم.
کرایه را دادم و پیاده شدم.
و بعد از چند دقیقه به سمت اتوبوس رفتم و سوار شدم.دیگر فکر نمی کردم به چیزی زیرا این آخرین باری هست که این شهر جذاب و خانوادم میبینم….
*از زبان فرنود*
درس هایم همانطور در دانشگاه تمام شده بود، وسایلم را جمع کردم.
_میگم فرنود ،جزوه های مربوط به کتاب جنگ افزار شناسی و برام بفرست .
سرم را برگرداندم رضا بود همکلاسی قدیمی من بی حوصله پچ زدم:
_حله.
و کیفم را باز کردم و وسایل هارو داخل گذاشتم، امروزگار بسیار بی حوصله شده بودم تلفنم را برداشتم و شماره ی مادر را گرفتم.
بعد از چند بوق صوتی نگران مادر پیچید که سریع گفتم :
_چیشده مولین؟
_چی بگم پسرم.ترنم غیبش زده ..تا الان خونه نیست.
همانطور که تلفنم را کنار گوشم قرار دادم لب زدم:
_حتما پیش فریدِ مضطربی نداره مادر عزیزم.
قدم زدم به سمت ماشین و در را باز کردم و جای گرفتم:
_والا پسرم ،بر نمیداره..
با اظهار کردن”باشه من زنگ میزنم” آیکون قرمز را لمس کردم ..باورم نمیشد نمیتوانستم به این چیز بی خیال باشم.
شماره ی دوم فرید و گحرکت کردم و منتظر بودم..قلبیل اینکه دو تا سیم کارت داشت و واقعا نمی متوجه شدم.
با صدای دختری اخم هایم کور تر شد.
پس ترنم پیش فرید بود؟
من چقدر ساده لوح بودم که نگران ترنم شدم .همان دختری که کلی خشم هایش رو سر من خالی کرده بود.
_الوو؟ پس چرا زنگ می زنید.
یهو نگاه هایم گرد شد صوتی رونیکا بود؟
_ببینم تو کنارش چه غلطی می کنی.؟
صدای بوق نشان دادن قطع کردنش میداد.همانطور مجدد تماس گحرکت کردم.
تا صدای فرید کشیده شد:_چیه هی زنگ میزنی گند زمتوجه شد تو تفریحات من.
سوئیچ را با دستانم محکم فشار دادم و بدون فکر عربده زدم:
_اون دختره کنار تو چیــــکار می کنــه؟ تـــو مگه قرار نبست ازدواج کنـــــی!
(این هفته هر روز پارت میدم
منتظر نظرتون هستم🩷⚘️)
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن