«باشه» ای زیر لب گفتم ولی قبل از ترک خونهاش، متوقف شدم.
_اگه مشکلی برای آرتا پیش اومد، بهم زنگ بزن.
_شمارهتو ندارم، وایسا.
از من فاصله گرفت و بعد از چند دقیقه با موبایلش از اتاقی بیرون رسید.
گوشی را به سمتم گراهی شد و اظهار کرد:
_بیا!
متوجه منظورش شدم و شمارهام را برایش ذخیره کردم.
دلم به رفتن رضایت نمیداد. دلواپس آرتا بودم اما راستین هم حق داشت اگر قلبش دردسر بیشتر نمیخواست.
پاهایم سست و بیانرژی بودند. وقتی که لازم بود تا به خونه خودمان برسم، بیشتر از همیشگی طول کشید.
اهمیتی هم نداشت.
اصلا عجلهای نداشتم، حتی ترجیح میدادم پایم را فعلا در آنجا نگذارم.
در را که باز کردم، خونه در خاموشی سردی فرو راهی شده بود.
پوزخندی به این وضع زدم.
انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده، کسی جیغ نزده… حتی به نظر نمیرسید هیچکس کتک خورده باشد.
مولین در همین فاصله، بههمریختگیها را جمع و جور کرده بود.
به سمت اتاقم حرکت کردم ولی توانستم آوای مامان را که سعی داشت بابا را آرام کند بشنوم.
_کوروش جان، چرا اینقدر خودتو عصبی میکنی عزیزم؟
نمیگی خدایی نکرده فشارت بالا میره و سکته میکنی؟
بابا پرخاش کنان جواب داد.
_پسره الدنگ گوه زده به اعصابم.
زبونش نیش ماره پفیوز!
بهشدت بی چاک و دهن شده.
لازم بود براش که بشونمش سر جاش.
_بعدا صحبت میکنیم؛ بهش فکر نکن. دراز بکش…
حالا چهار تا خط خطی رو کف دست و پاش که دیگه اینقدر جوش آوردن نداشت قربونت برم.
والا چاک دهن این مردم همیشه بازه.
تو هم اونقدر کارت درست هست که برای خالکوبی و این چرت و پرتا اعتبارت زیر سوال نره.
_درد من فقط نقاشیهای روی بدنش نبود افشان.
پسره یاغی و پررو شده!
جایگاهش یادش راهی شده.
انگار نه انگار اونی که جلوش قرار گرفته پدرشه!
یه جو احترام واسه من نگه داشت؟
اگه تو روش در نمیاومدم، پس فردا لوا هم یاد میگحرکت کرد و خیال میکرد هرغلطی قلبش خواست، میتونه بکنه!
_نه کوروش جان لوا خیلی دختر آرومیه.
_والا بعید نیست دو روزگار دیگه بیاد بگه دارم میرم خونهی دوست پسرم! انگار نه انگار منو تو این دوتا رو بزرگ کردیم. بی بند و بار شدن!
اما من اون پسره رو آدمش میکنم
از شدت خشم کف دستانم مشت شده بود.
قلبم میخواست جیغ بزنم.
چرا آنقدر بابا زور میبیان کرد؟
به اتاقم راهی شدم و خودم را روی تخت انداختم.
تا وقتی مطیع و حرف گوشکن بودی، خوش اخلاق و منطقی و حتی مهربان به نظر میرسید.
کمی مخالفت یا انتقاد میمشاهده کرد، دیدهانش را میبست و هر چه دوست داشت به آدم میاضافه کرد.
اگر به جای این دیکتاتور بازیها، خودش و مامان کمی با ما دوست بودند لازم نبود اینهمه من و آرتا از آنها مسائل مخفی و پنهان کاری داشته باشیم!
اگر امشب آرتا پرخاش کرد و رو در روی پدر ایستاد، قلبیلش فشار سالها بود نه فقط یک شامگاه!
آنقدر فکر و خیال کردم که حتی متوجه نشدم کی خوابم برد.
تقریبا تمام شامگاه کابوس مشاهده کردم و چندین بار از خواب پریدم.
صبح با صدای مادرم از خواب بیدار شدم.
_لوا جان؟ مولین پاشو صبحانه بخور کلاس داری ها…
دلم میمیل داشت با او هم قهر کنم اما چه فایدهای داشت؟
تا آخر المدت هم با او حرف نمیزدم، روی رفتارش تاثیری میگذاشت؟
او یک عمر عادت کرده بود نظر و عقیدهاش را با بابا یکسان کند و هرچه بیان کرد، قبول داشته باشد.
با اکراه روی تخت جای گرفتم.
هنوز گیج بودم و حالم جا نیامده بود که موبایلم زنگ خورد.
آن را چنگ زدم و به اسم نقش بسته روی صفحه نگاه کردم. راستین!
به سرعت تماس را جواب دادم.
_بله؟
_داداشت داره میره!
لحنش آنچنان بیخیال بود که چنقلبحظه طول کشید تا بتوانم درک کنم چه میاضافه کرد.
_چی؟ کجا میخواد بره؟
صدایی به گوش رسید که احتمال دادم باز و بسته شدم در یخچال باشد.
در این گیر و دار داشت چه میکرد؟
_راستین گوشت با منه؟
_آره، وایسا شیرو در بیارم.
_ببخشید؟ آرتا داره میره اونوقت تو شیر میخوری؟
_توقع داری کف دست و پاشو ببندم و به زور نگهش دارم؟
پسرهی گنده نمیخواد بمونه، خب چیکارش کنم حالا؟
الکی به خودم گشنگی بدم؟
فقط خبر دادم که کچلم نکنی با سوالات.
دستپاچه به سمت کمد رفتم و هرچه به کف دستم رسید برداشتم.
_توروخدا نگهش دار، من دارم میآم پایین…
آوای ملچ و ملوچی گوش داده میشد. معلوم نبود داشت چه کوفت میکرد.
_اصلا گوش دادی من چی گفتم؟
_لختی؟
با تعجب گفتم:
_ها؟!
_خودت میگی صبر کن لباس بپوشم، یعنی الان لختی!
اگر فحشش میدادم، چه میشد؟
_واقعا که! بهشدت بی ادبی!
باز صدای خوردن میآمد. احتمالا موبایل را روی اسپیکر گذاشته بود.
_به من چه! خودت یه جوری حرف میزنی انگار داری نخ میدی.
مانتو را تنم کردم و شلوارک را با شلوار جین عوض کردم هممدت بیان کردم:
_خیر، همچین قصدی نداشتم. تا دو دقیقه دیگه پایینم!
تماس را قطع کردم و مقنعه را هم پوشیدم.
تیپم نسبت به همواره افتضاح بود. آرایش هم که نکرده بودم و دیگر وقت نمیشد به خانه برگردم تا بیشتر به خودم برسم.
باید به خونهی راستین میرفتم تا با آرتا صحبت کنم و بعد مستقیم راهی دانشگاه میشدم.
کلاسم به زودی شروع میشد.
جورابهایم را کف دستم گحرکت کردم و به سمت در حرکت کردم.
مولین از آشپرخونه بلند اظهار کرد:
_کجا مادر؟ بدون صبحونه؟
از بس عجله داشتم، کم مانده بود زمین بیوفتم.
_وقت ندارم، دیرم شده.
منتظر نماندم ببینم چه میگوید.
از راه پلهها با قدمهای تندی یکطبقه پایین رفتم و کف دستم را روی زنگ گذاشتم.
چرا در را باز نمیکرد؟
چند لحظه بعد قامت بلند راستین مقابلم بود.
_چته؟ چهطرز زنگ زدنه؟
واقعا چیزی هم وجود داشت که برایش مهم باشد؟
انگار هیچ چیز برایش اهمیتی نداشت.
_آرتا کو؟ نحرکت کرد که؟
_نه بابا…
از در که فاصله گراهی شد، من هم وارد خونه شدم.
خیال کردم توضیح دیگری میدهد، ولی پنکیک را از روی بشقاب برداشت و رویش نوتلا ریخت بعد هم با ساکتش به آن گاز زد.
ضربهای به پیشانیام زدم.
چه توقعی داشتم مگر؟
جادهی همان اتاقی که آرتا شب قبل در آن خوابیده بود شدم.
با متوجه شدن چهرهاش، از حیرت متوقف شدم و کف دستم را جلوتر بردم.
تمام صورتش کبود شده بود و یکی از چشمانش هم باز نمیشد.
لبش زخم شده و پیشانی و کنار لبش ورم کرده بود..
_قربونت برم. چرا کشیده شدی آخه با این وضعت؟
توجهی به من نکرد و از کنارم رد شد.
_آرتا؟
_میخوام برم!
پشت سرش جاده افتادم.
کجا را داشت برود؟
_یعنی چی این حرف؟ کجا میخوای بری تو؟ یه لحظه وایسا حرفامون خصوصیه.
پوزخند بلندی زد.
_چه خصوصی آخه؟ مثلا از راستین خجالت میکشی؟
من با این پسره تو تمام عمرم، ده تا جمله رد و بدل نکرده بودم، اونوقت اومد دیشب از زیر کف دست و پای بابام جمعم کرد! خفت بیشتر از این هم مگه داریم؟ نمیخوام اینجا بمونم لوا! متوجهی؟ اصرار الکی نکن… نه جون بحث کردن دارم و نه حوصلهشو.
میل داشتم حرفی بزنم، ولی مجال نداد و وارد سرویس بهداشتی شد.
هاج و واج مانده بودم. خدایا حالا چه کار کنم؟ مگر من حریف آرتا و لجبازیهایش میشدم؟
جادهم را به سمت آشپزخونه پیش بردم.
فکری به سرم زده بود.
نمیاطلاع داشتم قبول میکرد یا نه… اما مهم این بود که من تلاشم را بکنم.
برای در ولین بودم برادرم، حاضر بودم پا روی غرورم بگذارم!
همچنان مشغول خوردن صبحانه بود.
حتی نیمنگاهی هم به من نمیکرد.
تکسرفهای زدم تا توجهش جلب شود.
تنها واکنشش چرخش جهت نگاههایش بود.
_چیه؟
جلو حرکت کردم و مقابلش توقف کردم.
لعنتی گرسنهام بود و او جوری صبحانه میخورد که اشتهای هر آدمی برانگیخته میشد چه برسد به من بیچاره…
_ازت یه چیزی میخوام… مجبور نیستی انجامش بدی؛ یعنی اگه انجامش بدی که بسیار خوب میشه و من واقعا ممنونت میشم…
میان حرفم پرید و گفت:
_چی میخوای؟
خشک بودنش باعث میشد نتوانم راحت صحبت کنم.
_میخوام بهم کمک کنی.
حتی نجویا شد چه کمکی! لعنتی…
پس ادامه دادم.
_آرتا بسیار لجبازه. اگه میگه میخوام برم، من نمیتونم نگهش دارم. هیج جوره! ولی تو فرق داری…اگه…اگه بتونی نگهش داری نره، یعنی بمونه تا من یه فکری بکنم…
کف دست از خوردن صبحانه کشید و کامل به سمتم برگشت.
_هدفت چیه؟!
_متوجه نمیشم…
_گیرم که من نگهش داشتم، خب برنامهت چیه؟
میخوای راضیش کنی که برگرده خونهتون؟
حقیقت این بود که خودم هم نمیدانستم میخواهم چه کار کنم ولی مطمئن بودم که قرار نیست بابا و آرتا یکدیگر را ببینند، حداقل نه فعلا.
_نه، اتفاقا میخوام ارتباطشون به حداقل برسه و با همدیگه برخورد نداشته باشن.
_خب چرا نمیذاری بره پیش همون دوستش که میگه؟
نگاهی به اطراف انداختم تا مطمئن شوم آرتا هنوز بیرون نیامده.
_دوستاش آدمای درست و حسابی نیستن. من با بابا به هیجوجه موافق نیستم اما اینو هم میدونم که آرتا رفیقای خوبی نداره و دنبال سو استفاده ازشن.
حرفهایم باعث شد در فکر فرو برود. کف دست زیر چانهاش گذاشت و جویا شد:
_چه سو استفادهای؟
_میدونی وضعیت مالی آرتا خوبه، بارها ازش پول قرض گرفتن اما پس ندادن، اونم روش نمیشه اصرار کنه…
بدون تعارف اظهار کرد:
_پس داداشت یه ابلهه که هنوز باهاشون میگرده!
تمایل داشتم حرفی بزنم ولی صوتی باز شدن در توالت مجال نداد.
از همان اول هم اشتباه کردم به او رو انداختم.
چنین آدم بیخیالی که برایش افراد این ساختمان کوچکترین اهمیتی نداششتابزده، چرا باید کمکم میکرد؟
قطعا به کلاس دیر میرسیدم اما باز هم بهتر از ماندن در این منزل بود.
منکه حریف آرتا نمیشدم دیگر چرا اسباب خنده راستین را مهیا میکردم؟
نگاه نا امیدی به آرتا انداختم و کم جان اظهار کردم:
_من میرم دانشگاه.
شانهای بالا انداخت و راه اتاق را در پیش گرفت و گفت:
_به سلامت!
آهی کشیدم و به سمت درب خروجی گام برداشتم.
قبل از اینکه به طور کامل بیرون بروم ، «خداحافظ» نسبتا قد بلندی بیان کردم.
_وایسا!
هنوز حرفی نزده بود ولی نمیدانم چرا احساس خوب و مثبتی از همان تک کلمهای که به زبان آورده بود گحرکت کردم.
فقط نگاهش کردم تا ادامه دهد.
مقابلم ایستاد و مشخص بود از حرفی که میتمایل داشت بزند، ترمشاهده کرد داشت.
_نگهش میدارم پیش خودم
باورم نمیشد قبول کرده باشد این کار را انجام دهد.
هنوز که یادش میافتم، هیچ دلیلی پیدا نمیکنم.
در مسیر دانشگاه بودم و به حرفهایمان در منزلاش فکر میکردم.
پرسیده بودم چه طور میخواهد آرتا را متقاعد کند؟
و او اظهار کرده بود
«به این چیزا کاری نداشته باش»
زیاد هم اهمیتی برایم نداشت.
مهم این بود که او را قرار بود نزدیکش نگه دارد اما نه در خونهی خودش!
حداقل نه آن منزلی طبقه دوم که من خیال میکردم تنها خانهی اوست.
_بهتره داداشت فعلا اصلا تو این ساختمون نباشه. من یه خونه دارم…
مکث کرد. هنوز هم به من اعتماد نداشت.
_این چیزا رو برای بار اول دارم میگم هیچکی خبر نداره.
کسی بو ببره، میفهمم کار توئه و کمک کردن به داداشت کلا منتفی میشه! حواستو جمع کن!
سپس ادامه داد:
«کلا یه سمت دیگه از شهره، گفتم که کسی هم خبر نداره خونهی منه… میفرستمش اون جا باشه برای یه مدت. خودمم مرتب بهش سر میزنم،
خوب نبود، عالی بود!
مگر من دیگر چه میمیل داشتم؟
کم مانده بود از شدت ذوق و مسروری، بپرم و در آغوشش بگیرم.
حیف که ازش حساب میبردم و میوحشت کردم عصبانی شود…
ماشین را تازه پارک کرده بودم که اهورا آوایم زد.
_لوا؟
سمت صدا چرخیدم. با چهرهای گحرکت کرده، چند قدیمیام از حرکت ایستاده بود.
از آن روزهایی بود که با یک من عسل هم نمیشد قورتش داد.
_سلام. خوبی؟
نگاه ترسناکی به من انداخت.
_میخوام خوب باشم اما نمیذاری.
چرا اینجوری شدی تو لوا ها؟
یه مدته حرکت کردارت تغییر کرده…
میدونی چهقدر دیروز زنگ زدم؟
چرا جوابمو ندادی؟
_وایسا برات توضیح میدم.
میان حرفم پرید و مجال نداد .
_میخوای چی بگی دیگه؟ اصلا تو عوض شدی!
قبلا کی میشد جواب ندی؟
میخوای چه بهونهای بیاری؟ سرت شلوغ بود؟ داشتی درس میخوندی؟
یعنی در حد دوتا زنگ و اس ام اس هم برات ارزش نداشتم که مضطربت نشم؟
با آن همه مشکلات ریز و درشتی که سر جادهم سبز میشد، طاقت توضیح و جواب پس دادن به اهورا را نداشتم.
چرا همیشگی جوری حرکت کردار میکرد که انگار شاکیست و من خطایی مرتکب شدهام؟
حتی اول کنجکاو نمیشد بفهمد چه اتفاقی افتاده!
یک طرفه برای خودش میبرید و میدوخت.
_اهورا اون جوری نیست که خیال میکنی…
_پس چهطوریه؟ تو کلا بعد جریان شایان، الکی اضافه کردی اوکیای اما در واقع قلبت باهام صاف نشد.
_نمیخوام اینجا بحث کنیم، یکی آوامونو میشنوه!
_هیچکس نیست! بعدم دیگه برام مهم نیست کسی بشنوه یانه!
خب بگو دردت چیه درستش کنم! مشکلت با من چیه؟ چرا منو میپیچراکهی؟
قلبم میمیل داشت بر سرش فریاد بزنم.
از آنهمه کشمکش خسته و عصبی بودم و حالا اهورایی مقابلم بود که فقط با حرفهایش اعصابم را ضعیفتر میکرد!
_اهورا من بخشیدمت چرا باید دروغ بگم آخه؟
قلبیل اینکه دیشب جوابتو ندادم، هیچ ربطی به ماجرای شامگاه تولدت نداره!
ما با هم مگه تو خونهت صحبت نکردیم؟
مگه همهچیز خوب نبود؟
پس چرا باید یهو وقتی از خونهت میآم بیرون، کلاً راهی شدارم عوض شه و بهت بیتوجهی کنم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن