_ بسیار ناز شدی… ماشاءالله…
همون موقع هم که اظهار کردی آرایش غلیظ و جیغ
نمیخوای، زود قبول کردم چراکه میدونستم
همینجوری بهت بهشدت میاد.
قصد داشت از آرایشگر تشکر کند اما صدای گریه ی
مادرش به کل حواسش را پرت کرد.
سمت افشان رفت و دلواپس پرسید:
.
_ چی شده؟ خوبی مامان؟
افشان با لباس کشیده طوسی رنگ و آرایش و موهای
شنیون شده، چهره ی متفاوتی با همیشگی پیدا کرده
بود و البته که با گریه ی بیه نگامش، در حال از بین
بردن تلاش ارایشگرش بود.
_ مولین چرا گریه میکنی؟ ریملت داره میریزهها…
افشان صورتش را سعی کرد تمیز کند. بینیاش را بالا
کشید و اشکها را به آهستهی از گونهاش پاک کرد.
صدایش بغضآلود بود.
.
_ بهشدت دلنشین شدی… بزرگ شدی، خانم شدی…
باورم نمیشه تو این لباس دارم میبینمت…
مادرش را در آغوش گحرکت کرد. خودش هم بی اختیار بغض
کرد.
_ قربونت برم… گریه نکن خب؟ خوشحال باش برام.
_ به خدا خوشحالم… اشک شوقه.
گفتم بهت افتخار میکنم؟ به من، به بابات، اصلا به
همه ثابت کردی بهشدت دختر قوی هستی.
.
ببخشید اگه مولین خوبی برات نبودم و واست خیلی
جاها کم گذاشتم لوا… منو میبخشی؟ آره؟
تمام سختیهایی که در این مدت کشیده بود، جلوی
دیدهش وارد شد.
پدر و مادرش خیلی از اوقات، بدون اینکه بدانند، به او
ضربه زده بودند.
مثلا از روی خیرخواهی کاری میکردند و نمیاطلاع داشتند
چه به روزگار لوا میآوردند ولی حالا همه چیز عوض شده
بود…
دیگر نسبت به آنها هیچ کینهای نداشت.
_ معلومه… معلومه که میبخشم…
بالاخره از هم کمی فاصله گحرکت کردند.
آرایشگر وضع افشان را که متوجه شد، شاکی شد.
_ خانمم چیکار کردی با خودت؟ ریملت، کرم پودرت…
همه چیو که خراب کردی گلم…
افشان با صوتی تو دماغی ناشی از گریه اضافه کرد:
_ اشکال نداره، خودم درستش میکنم.
.
آرایشگر با تاسف سر تکان داد.
_ شما اگه گریه نکنی، من خودم اوکی میکنم. اشک
عروس خانومم در نیاری ها… اون که دیگه آرایشش
خراب بشه مکافات داریم…
هیچکدام حواسشان پی غرولند آرایشگر افشان نبود.
کف دست لوا را گرفت و نوازش کرد.
_ تا وقتی زندهم، مراقبتم. درسته داری میری تو یه
حیات جمشاهده کرد پا بذاری… ممکنه سختی و مشکلاتی
برات پیش بیاد که هیچوقت فکرشو هم از قبل
نمیکردی… مسئولیت ایی پیدا کنی، که حیات برات
.
راحتی قبل رو نداشته باشه ولی اول اینو یادت نره که
چقدر سختی کشیدی تا بتونی با مردی که
میمیل داشتی ازدواج کنی و بعد هم اینو بدون که ما
همیشگی هستیم.
یه دختر تنها و بیپناه نیستی، باشه لوا جانم؟
هرموقع که نیاز داشتی، میتونی روی من حساب
کنی. روی بابات هم همینطور…
هروقت بخوای، من پیشت میام.
کف دست مادرش را فشرد و قدردان نگاهش کرد. حالش
عجیب و غریب بود.
خرسند و بغض کرده، به صورت هممدت!
_ ممنون به خاطر همه چی مامان!
راستین، در پوست خود نمیگنجید.
بالاخره فرشته ی زمین یاش، محبوبش، قلبدارش و البته
همسرش را در لباس عروس مشاهده کرده بود!
نمیدانست با آن حس عمیقی که در وجودش فوران
میکرد، چه کند.
دست لوا را رها نمیکرد. انگار میترسید همه اش
خواب و خیال باشد و کسی تکانش دهد.
g.
هراس داشت از خواب بپرد و بفهمد هیچ چیز از آنچه
که تجربه کرده واقعی نیست.
_ امروز گفتم دوستت دارم؟
لوا، شیرین خندید.
_ فکر کنم پونصد دفعه ای اظهار کردی! بعد میدونی چی
برای خودم جالبه؟
کوروش، جایی در همان نزدیکی بود و این دفعه ی
ااما حساب میشد که هردو، ترسی از لمس کردن
هم مقابل او نداششتابزده.
لوا، حالا از هرکسی به او محرمتر بود!
.
همین چند ساعت پیش، خطبه ی عقدشان خوانده شد
داده بودند. » بله « و به یکدیگر
_ چی؟
_ اینکه برام عادی نمیشه. هربار که میگی، قند تو
قلبم آب میشه…
راستین نیشخند زد.
_ برای خودمم تکراری نمیشه…
گونه اش را مابین انگشتانش گرفت و کمی فشرد.
_ واقعی هستی دیگه؟ توهم که نیست؟
لوا لبخند زد و صورتش را عقب برد.
_ آخ… نکن آرایشم خراب میشه.
شمیم نزدیکشان شد و با شوخی بیان کرد:
_ ببخشید مزاحم دوتا کفتر عاشق میشم، ولی شام
آمادهست!
_ باشه الان میآیم.
_ کجا؟ بمونید همینجا؛ خیلی دنجتره.
لوا با ترمتوجه شد بیان کرد:
_ آخه از شما دوریم…
_ عزیزم امشب، شامگاه شماست. به ما چیکار داری؟
شامتونو بخورید بعد بیاید.
.
شمیم زود، آنجا را ترک کرد و اجازه داد بار دیگر تنها
شوند.
طاما نکشید که شام را برایشان حاضر کردند.
راستین با وجود کروات کلافه شده بود. عادت به این
تشکیلات نداشت.
گره اش را شل کرد و دیدهانش را بست.
_ خستهای؟
دیدهانش را باز نکرد.
_ زشته اگه بگم آره؟
لوا لبخند زد و غذا را جلو کشید.
_ نه، خودمم خسته شدم. تازه گرسنه م هست.
باورت میشه هیچی نخوردم؟ از اول صبح آرایشگاه
بودم. زیر کف دستش فقط برای اینکه زنده بمونم، دوتا
قوطی آبمیوه مولین داد بهم.
هی میگفت یه چیزی بذار دهنت، نمیتونستم…
چشمانش را باز کرد و روی صندلی صاف جای گرفت.
لوا قاشقی را که پر کرده بود، جلوی دهانش گذاشت.
_ بخور.
.
ابرویی بالا داد.
_ بیخیال… خودم میخورم.
_ نمیشه، همینو بخور.
_ این داداشت ببینه، سوژهمون میکنه ها…
_ وا… بیخود کرده، بعدم اون اصلا مگه حواسش به ما
هست؟ آیناز خانمو دعوت کرده بسیار هم پررو
همهش دورش میچرخه! بابا هم مشاهده کردی چه ریلکس
بود؟
راستین به لحن شاکی لوا خندید.
_ آره! بابات دیگه کلا روشنفکر شده. فقط بزرگوار یه
دوره همه مون رو جر داد تا یکم شل کنه.
_ اِ… بیادب. بخور کف دستم درد گحرکت کرد.
قاشق را به دهان برد و تشکر کرد.
اشق بعدی را لوا خودش خورد، راستین به چهرهی
جذابیش نگاه کرد.
_ لوا؟
دهانش پر بود.
_ هوم؟
_ میگم میای امشامگاه بچه دار شیم؟
غذا در گلویش گیر کرد. راستین پشتش زد و با خنده
گفت:
.
_ چه ت شد؟ هول نکن حالا…
آنقدر سرفه کرد که چشانش قرمز شده بودند.
با صوتی گحرکت کرده پرسید:
_ چیکار کنیم؟
برایش لیوانی آب ریخت. با خود در ذهنش گذراند چه خوب که
فیلمبردار برای شام راحتشان گذاشته بود.
میتوانسشتابزده بالاخره باهم صحبت کنند.
.
_ بهت ناظهار کرده بودم من بچه بسیار دوست دارم؟ داشتم
فکر میکردم اگه تو هم راضی باشی، چندتا بچه
داشته باشیم.
مثلا سه، چهارتا!
با حرص جواب داد:
_ دیگه چی؟ چهارتا؟! اینجوری که فقط باید بچه
بزام!
.
این بحث را عاشق شد. شام خودش را جلو کشید
و با تبسم بزرگی که روی لب داشت، سؤال کرد:
_ زیاده؟ غذاتو بخور، گرسنه نبودی مگه؟
چپ چپ نگاهش کرد.
_ یه کاری کردی، اشتهامو از دست دادم… بله چهارتا
هم زیاده؛ نهایتا دوتا.
شانه بالا انداخت. دو بچه هم خوب بود.
_ باشه! میشه امشامگاه کف دست به کار شیم؟
.
انگار تا لوا را سکته نمیداد، دست بردار نبود.
هم از این بحث حرص میخورد و هم خجالت
میکشید.
_ تو چرا انقدر عجله داری؟ اصلا من امشامگاه راهت
نمیدم تو اتاق خواب.
باید بری یه جای دیگه بخوابی!
راستین تا آخر شامگاه سر به سر لوا میگذاشت و با او
شوخی میکرد.
عاشق وقتی بود که از شرم چهرهاش گلگون میشد و
لب میگزید.
کمکم میهمانان، باغ را ترک میکردند و فقط
خانوادهی خودشان باقی مانده بودند.
کوروش که به سمتشان رفت، افشان دلواپس اظهار کرد:
_ کجا میری؟ یه چیزی نگی شبشون خراب بشه ها…
با اطمینان دیده باز و بسته کرد.
_ نترس، با راستین حرف دارم!
.
مقابلشان که قرار گراهی شد، هر دو در سکوت خیرهاش
شدند.
رابطهیشان در این مدت، در نوع خودش جالب بود.
کوروش کاری به آنها نداشت و اجازه داده بود که
راحت باشند.
با خیالی آسوده باهم ملاقات کرده و تدارکات عروسی
میدیدند.
نه آنچنان با او صمیمی بودند که با یکدیگر گل
بگویند و گل بشنوند و نه ارتباط بدی داشسریع.
.
ابتدا لوا را محکم در آغوش گراهی شد و کنار گوشش نجوا
کرد:
_ خوشبخت بشی باباجان…
لوا کف دست دور تن تنومند پدرش پیچید.
گرمای تنش برای او ملایمشبخش بود.
_ دیده، دوستت دارم بابا.
چند لحظه در همان حال ماندند و به سختی از
یکدیگر فاصله گراهی شدند.
پیشانی دخترش را بوسید و نفس عمیق کشید.
.
سعی کرد بغض کردنش را مخفی کند.
به راستین چشم دوخت و با مکث دستش را گحرکت کرد.
_ از امشامگاه… به جز برادرزاده و دامادم، پسر خودمم
هستی.
به من و افشان، به نگاه خانوادهی زنت نگاه نکن.
درسته یه سری اتفاقات افتاد که خیلیش همچین
دلنشین هم نبود… اما گذشته… تو بچهی خوبی
هستی. کینهی چیزی رو نگه نمیداری. منم قلبمو
صاف کردم.
پس رو من میتونی حساب کنی، همهجوره! اگه یه
وقت کمکی میل داشتی، چیزی لازم داشتی… من هستم.
.
این صحبتها برای راستین ارزشمند بود.
شامگاهش دلنشین که بود، اما آن لحظه شاظهار کردانگیز هم
شد.
کوروش انگار خوب راستین را میشناخت چراکه با
همین چندجمله، دلش را کامل با او صاف کرد.
گویی که از همان ابتدا، عمویش او را دلبسته شده…
_ ممنونم…
لحظهای با ترمشاهده کرد به لوا و بعد به راستین چشم دوخت و
آهسته جلوتر حرکت کرد.
راستین قصدش را متوجه شد و نفس در سینهاش حبس
شد. واقعاً قصد داشت این کار را بکند؟!
.
لحظه ی بعد، او را در آغوش گرفته بود! راستین انتظار
این حرکت را نداشت. برای چند ثانیه کاملا خشکش
زده بود و با تک سرفه ی لوا به خود آمد.
_ دخترم کف دستت ولینته، مراقبش باش!
دیگر فقط خودشان در خونه مانده و تمام مهمانان
رفته بودند.
خونه، به لطف جهیزیه ی لوا، تا حدودی تغییر کرده و
جمتوجه شدتر به نظر میرسید.
.
_ اینم از این… تموم شد!
لوا کفشش را در آورد و نفس راحتی کشید. پاشنه های
بلند، تمام شامگاه دمار از روزگارش در آورده بودند.
پاهایش را که مالید، از درد صورتش در هم شد.
_ خیلی خوش گذشت… بهترین شب حیاتم بود
بدون اغراق.
وای انقدر رقصیدم، پاهام دیگه جون نداره!
راستین شامگاه را که مرور کرد، به لوا حق داد.
دائم آن وسط بود. خندید و به سمتش آمد.
_ عروس قرتی…
کنارش جای گرفت و پاهایش را کف دست گراهی شد.
_ بذار یکم ماساژشون بدم.
پاهای لوا را مثل یک شیء قیمتی و گرانمایه لمس
میکرد و باحوصله ماساژ میداد.
لوا نگاههای گرم و ملتهب راستین را به روی خودش
حس میکرد.
نمیاطلاع داشت چرا هنوز خجالت میکشید… طبیعی بود؟
.
_ ولشون کن، خسته ای خودت هم.
الان میرم یه دوش بگیرم، بهتر میشم.
راستین اما حواسش جای دیگری بود.
اامان بار بود که به جسم لوا دقیقتر میشد.
_ چه پاهات کوچولوئن…
_ واقعاً اینطور فکر میکنی؟
سری به تأیید تکان داد.
_ با پاهای من مقایسه کن! انگار دوبرابر مال منه…
یکی از پاهایش را بالا آورد و تکانش داد.
لوا لبخند زد و کف پایش را به کف پای راستین چسباند.
_ آره، در برابر تو، من کوچولوام…
راستین صورتش را جلو برد و پچ زد:
_ من عاشق توئه ریزه، میزهم!
.
لب روی لبهای لوا گذاشت و با ولع مشغول
بوسیدنش شد.
همچراکه تشنهای بود که به رودخانهای زلال رسیده.
آبی که مینوشید، آنقدر برایش گوارا بود که به جای
سیراب شدن، بیش از قبل اشتیاق پیدا میکرد.
دستش که به دور لوا پیچید، تکانی خورد و عقب
رفت.
راستین، سوالی نگاهش کرد.
_ ام… چیزه…
.
کف دستپاچه ریز خندید و قد بلند شد.
_ حموم! میدونی این موهام و آرایشم بسیار داره
اذیتم میکنه.
یه دوش بگیرم سبک شم، تنمم از کوفتگی دربیاد…
راستین هنوز نفس نفس میزد.
یکتای ابرویش را بالا داد و سؤال کرد:
_ خب فردا برو، انقدر واجبه؟
لوا دور شده و خودش را به حمام اتاق خواب رسانده
بود.
.
از همانجا جواب داد:
_ نمیشه عشقم!
پوفی کشید و با قدمهای آهسته و بیحوصله، به سمت
اتاق راهی شد.
کت را در آورد و کروات را باز کرد سپس سراغ باز
کردن دکمه های پیراهن سفید راهی شد و آن را هم از تن
خارج کرد.
در حال پیدا کردن لباس خواب بود که در حمام باز
شد و لوا با سری پایین افتاده به دیدهش خورد.
ساکت و زیر لب اظهار کرد:
.
_ این لباسه، زیپش باز نمیشه…
کوتاه خندید و به سمتش رفت. به رویش نیاورد که
درک کرده از دستش فرار کرده.
_ بچرخ برات بازش کنم…
لوا که سرش را بالا گحرکت کرد، با بالاتنه ی برهنه ی راستین
مواجه و سرجایش میخکوب شد.
g.
راستین تکسرفهای زد و بیان کرد:
_ نمیچرخی؟
گیج سر تکان داد و پشت کرد.
راستین ابتدا گردنبند را از گردنش باز کرد.
مهربانانه توبیخ کرد.
_ اینا رو اول دربیار، بعد برو حموم.
مگه خرس متوجه شدی، یهو اونجوری فرار کردی از دستم؟
.
نفس گرمش که به گردن لوا برخورد میکرد، قلقلکش
میگحرکت کرد و هموقت حس خوبی در وجودش پیچیده
بود.
به روی خودش نیاورد که چقدر هول کرده.
_ نه بابا… خرس چیه؟ دور از جونت.
من فقط میخواستم زود حموم برم حواسم به جزئیات
نبود…
راستین در ادامه، سمتش خم شد و گوشوارهها را هم
در آورد.
آنقدر فاصله یشان کم شده بود که دل لوا کم مانده
بود از قفسه ی سینهاش بیرون بپرد.
.
راستین ولی، با مکث سراغ گوشوارهی دوم هم راهی شد و
در آخر، بوسهای طولانی روی شانه ی لوا زد.
نفسش بند آماده و دیدهانش را بسته بود.
در خلسه ی خوشایندی فرو راهی شده بودند.
بالاخره راستین خود را کمی عقب کشید و جویا شد:
_ گیره هایی که تو موهاته، میخوای دربیارم؟
لوا، توان حرف زدن نداشت. تنها به نشانهی مثبت سر
تکان داد و راستین مشغول شد.
.
_ امروز خیلی قشنگ شده بودی… خوشگلترین
عروسی بودی که تو عمرم مشاهده کردم.
هی با خودم میگفتم یعنی واقعاً زنمه؟ مال خودمه؟
اسمش میره تو شناسنامهم؟
_ اگه میخوای بری حموم که واقعاً حالت جا بیاد برو
عزیز من، اما اگه فقط میخوای فرار کنی که کاریت
نداشته باشم، نکن!
بیا بخواب، قول میدم کف دستمم بهت نخوره.
لوا چشم دزمتوجه شد و شرمزده اظهار کرد:
.
_ نه، من…
راستین اجازه نداد صحبتش را کامل کند.
کف دست روی لبهایش گذاشت.
_ هیش…
موهایی که حالا باز و رها شده بودند، از روی صورت
لوا کنار زد.
_ ازم نترس باشه؟ من تا وقتی خودت نخوای کاریت
ندارم.
.
حرفمو باور کن. اصلا من عزیزتر از تو کسی رو تو
زندگیم ندارم، میخوای به جون خودت قسم بخورم؟
با صوتی ضعیفی جواب داد:
_ نه… فقط یکم هول شدم وگرنه نمیمیل داشتم فرار
کنم…
تبسم مهربانی زد و گونهاش را بوسید.
_ ببخشید، اصلا تقصیر منه.
درست بلد نیستم خودمو کنترل کنم که نترسی.
.
زیپ را باز کرد و به زحمت نگاه گراهی شد.
لوا اما از جایش تکان نخورد. نمیخواست راستین به
جرم خطای نکرده، عذاب وجدان بگیرد.
اصلا از چه میهراسید؟ مگر به راستین اعتماد و علاقه
نداشت؟
در حالیکه با دست لباس را نگه داشت بود، سمتش
چرخید.
با زبان، لب تر کرد و بعد چنقلبحظه اضافه کرد:
_ تقصیر تو نیست…
برای کاری که قصد داشت انجام دهد، کمی ترمشاهده کرد
داشت ولی قلبش را به دریا زد.
.
خود را بالا کشید و روی پای راستین جای گرفت.
کمر همت بسته بود که جان به لبش کند؟ یا
خودداریاش را بسنجد؟
دستانش را که دور گردن راستین پیچید، لباس از
تنش جدا شده و پایین افتاد.
راستین نگاهانش میخ صحنه ی روبه رویش بود.
_ نظرم عوض شد، میتونیم بعدش دوتایی بریم
حموم!
.
از این اجازهی غیرمستقیم، خندید و گرما را حس
میکرد که در تمام تنش پیچیده.
لوا را با احتیاط روی تخت چرخاند و لباس را کامل از
تنش بیرون آورد.
بعد از آن تنها حس خواستن شمشاهده کرد، بوسه و محبتبازی
بود که بینشان رد و بدل میشد.
روحشان که مدتها قبل در هم آمیخته و آنشامگاه،
جسمها نیز به هم پیوسسریع.
لوا حتی فکرش را نمیکرد که چنین شور و ولع
خواستنی در خودش حس کند.
.
راستین که کنارش روی تخت فرود آمد، هنوز هردو
نفس نفس میزدند.
لوا میان حجم بازوان راستین که پیچید، روی
موهایش بوسه زد.
دم گوشش زمزمه کرد:
_ من قبلا فقط تو رویاهام تو رو اینجا، صاف تو بغلم
و بین بازوهام مشاهده کرده بودم لوای من…
ازت ممنونم که گذاشتی رویاهام به واقعیت تبدیل
شه.
ممنونم که بهم اعتماد کردی و اجازه دادی، مرد اول
زیستنت من باشم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن