غذا را روی میز چیدم و بابا رو آوا زدم.
نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم.
از نُه شامگاه گذشته و احتمالاً آرتا بیخیال رسیدن شده بود وگرنه حتما تا الان میوارد شد.
_به به، دختر زیبام چی پخته؟
تبسمی زدم و روی صنقلبی جای گرفتم.
_با همکاری مولین آماده شد.
_ کف دست خانم خوشگلمم درد نکنه که همیشگی به فکر منه!
با دیدن خورش کرفس، حسابی کیفور و خوش اخلاق شده بود.
ظرف سالاد را جلو کشیدم و چنگالی برداشتم.
_ با این سیر میشی بابا؟ یهکم خورش بخور قلبتو بگیره.
_ممنون، شامگاها اصلا غذای سنگین نمیخورم؛ این نکته رو هم اضافه کنم که از خورشکرفس متنفرم!
بابا خواست حرفی بزند که با آوای باز شدن در، دهانش نیمه باز ماند.
با تصور اتفاقی که افتاده بود، چشمانم گرد شدند.
باکندترین حالت ممکن، سر برگرداندم و با متوجه شدن آرتا، نفسم در سینه حبس شد.
بابا که توقع متوجه شدن پسرش را نداشت، از جا قد بلند شد و او را در آغوش گرفت.
مولین اما سرسنگین بود و به خوش و بشی کوتاه اکتفا کرد.
بابا، از حرکت کردار مولین افشان تعجب کرده بود؛ با این حال کف دست پشت کمر آرتا گذاشت و بیان کرد:
_بیا بشین، چه به موقع اومدی، دقیقا سر شام!
چمدونت کو بابا؟ چرا خبر ندادی داری میآی؟
آرتا سعی میکرد طبیعی حرکت کردار کند.
لبخندی زد و گفت:
_اول راهی شدم خونهی دوستم، خیلی خسته و داغون بودم، گفتم به خودم برسم تا شامگاه، بعد بیام سوپرایز بشید.
نگاهش را از آرتا گراهی شد و بار دیگر روی صنقلبی و پشت میز قرار گرفت.
_ حالا مگه ما داغونتو نمشاهده کردیم؟
همون وقتی که رسیدی، میاومدی دیگه…
بابا اصلا نظر مساعدی راجع به دوستان آرتا نداشت و تصورش این بود که او تمام مدت در آنجا مشغول فسق و فجور بود.
شام با سکوت سنگین مولین و صحبتهای گاه و بیگاه بابا و آرتا پیش راهی شد.
از آنجایی که استرس داشتم، کمحرفتر از همیشه بودم.
بعد از گذشت دقایقی کنارم نشست و با صدای آهستهی گفت:
_ میخوام بهشون کف دستمو نشون بدم.
چشمغره راهی شدم و پچ زدم:
_دیوونه شدی؟! آخر شبی تو هم حوصله دعوا داریا!
الان که چیزی نفهمیده، ولش کن برو بخواب.
الکی شر درست نکن.
لجبازانه، سرش را بالا و پایین کرد.
_ نه، اینطوری فایده نداره ؛ راحت نیستم.
همش باید دلواپس باشم که بالآخره کی میفهمه، بعدشم نمیتونم که تا آخر عمرم آستین قد بلند بپوشم!
خدایا چه کار میکردم از دست این برادر لجباز و کلهخر…
_به نظرم بهترین جاده اینه که وقتی سفری یا کلاً تهران نیستی، بهش بگی.
درسته که بازم برآشفته میشه، ولی مطمئنم که تا وقتی تو برگردی، از شدت خشمش کم شده.
من و مامان هم فرصت میکنیم آرومش کنیم، اما بخوای دقیقا همین امشب مستقیم به خودش بگی و تو نگاهاش زل بزنی، فکر کنم بسیار بد بشه…
شک نداشتم که حرفهایم حتی ذرهای باعث ترمشاهده کردش نشد.
_ببین لوا، من کوتاه نمیآم!
خسته شدم از سانسور کردن خودم.
مگه چیکار کردم که عین فراریا برم یه شهر دیگه؟
بعدشم مگه من بچهم؟
مثل اینکه بیست و شیش سالمهها!
یعنی هنوز وقتش نرسیده که خودم برای خودم، تصمیم بگیرم؟
بقیهی پسرای همسن و سال منو دیدی؟!
چهقدر آزادی دارن… اون وقت من چی؟
هی تن و بدنم بلرزه که چرا کاری رو انجام دادم که دوست دارم!
توجه بابا به بحثمان جلب شده بود.
_چی دم گوش هم پچ پچ میکنید؟!
آرتا گلویش را صاف کرد و بیتوجه به ایما و اشارههای من، اظهار کرد:
_میتمایل داشتم باهاتون حرف بزنم.
_ بزن، چی شده؟!
بدون اینکه هول شود یا استرس داشته باشد، قاطع حرف میزد.
_اتفاق خاصی که نیوفتاده، لوا الکی شلوغش کرده.
بابا نگاهی به من انداخت و با ترمشاهده کرد جویا شد:
_ چیو؟!
_تتو کردن منو!
خدای من… ! این دیگر چه طرز خبر دادن بود؟!
آرتا داشت گور خودش را میکند…
بابا مات مانده بود و انگار برای درک آنچه شنیده بود، به وقت بیشتری نیاز داشت.
دهانم نیمهباز مانده بود و با ترس نگاهم ببین بابا و آرتا میچرخید.
دلم آنچنان به قفسهی سینهام میکوبید که حس میکردم تا سکته کردن فاصلهای ندارم.
من خشم بابا را مشاهده کرده بودم…
با صوتیی که کشیدهتر از حالت عادی بود، سؤال کرد:
_چیکار کردی؟
_ اضافه کردم که، کف دستمو تتو کردم.
هر لحظه سرختر و نگاهانش گردتر میشد.
خدا به دادمان برسد…
_چه غلطی کردی؟
_ای بابا… چند دفعه بگم؟
روی کف دستم تتو کردم، از نظر شما ایرادی داره؟!
دیگر خودداریاش را از دست داد.
از جا کشیده شد و فریاد زد:
_ گوه خوردی که تتو کردی حروم لقمه!
آرتا نفسش را محکم به بیرون فوت کرد.
_بابا درست صحبت کن!
خنده عصبی و پر از تمسخری کرد و به سمت آرتا خیز برداشت.
_مثلاً درست صحبت نکنم، میخوای چه غلطی بکنی؟
تو با اجازه کی راهی شدی تنتو نقاشی کردی؟
مگه بیصاحابی؟
این دختره، با مانتوی زرد و قرمز و شلوار تنگ و چسبون، میره بیرون، کم بود، حالا تو هم واسه من یاغی شدی؟!
به کی حرکت کردین شما دوتا که قرتی و بیحیا شدین؟
صدای آرتا هم بالا حرکت کرده بود؛ هرچند که سعی داشت خودش را کنترل کند.
_یعنی هر کی مانتو رنگی بپوشه یا تتو کنه، بیحیاست؟
این چه طرز فکریه شما داری؟
خودتون خسته نشمشاهده کرد از افکار پوسیده و قدیمیتون؟
شما با تتوی کف دست من بی آبرو میشید؟
یعنی اینقدر آبروتون سست و بیپایهست که با یه تتو از بین بره؟
هنوز جملهاش را تا انتها نرسانده بود که سیلی سنگینی روی گونهاش جای گرفت.
ناخودآگاه جیغ کشیدم و بابا را آوا زدم.
مامان خودش را وسط انداخت تا کمی جو را آرام کند
دست روی بازویش گذاشت و با همان لحن آهسته و لطیفی که بابا در برابر او ضعف داشت، اظهار کرد:
_ کوروش جان، خواهش میکنم خودتو کنترل کن.
حالا که چیزی نشده… اصلاً تتوی دستش جوری نیست که تو حالت عادی متوجه شده بشه.
آستین کشیده که بپوشه کاملاً دستش پوشیده میشه.
چرا حرص الکی میخوری؟ خدایی نکرده باز فشارت میزنه بالاها…
جوونه دیگه، کلهش بوی قرمه سبزی میده.
یه چندوقت دیگه خودش سر عقل میآد عزیزم.
بابا لحظهای مکث کرد و نگاهی به کف دست آرتا انداخت.
با وجود پیراهن آستینبلندی که پوشیده بود، هیچ چیز دیده نمیشد، ولی انگار آرتا زده بود به سرش! پاک قاطی کرده بود…
_نه مولینجان، شما لطفاً دخالت نکن.
من هنوز سر حرفم هستم!
کجای جهان، نه اصلا کجای همین ایران، پسر به گندگیِ من، با صد وهشتاد سانت قد و هفتاد، هشتاد کیلو وزن، برای یه طرح روی تن خودش اینقدر توضیح میده و سوال، جواب میشه؟!
به من اشاره کرد و ادامه داد:
_همین لوا رو میبینید؟ بدبخت هر کاری میخواد بکنه، مجبوره بهتون دروغ بگه!
اونم یه دختر بیست و چهار، پنج سالهست؛ اما چهقدر آزادی داره؟ هیچی!
چرا نمیذارید راحت باشیم؟
مگه من چیکار کردم که اول لوا باید بیاد شما رو آروم کنه و شما باید با بابا حرف بزنی تا منو مورد رحمت خودش قرار بده!
من دیگه خسته شدم، کاش یهکم درک کنید…
حرف آرتا باعث پس زده شدن مولین و شعلهورتر شدن خشم بابا شد.
در فاصلهی چندلحظه همهچیز بهم ریخت!
به خودم که آمدم، بابا افتاده بود به جان آرتا و مولین جیغ میزد!
همهی خونههای این ساختمان مجهز به عایق آوا بودند و مطمئن بودم قرار نبود کسی به دادمان برسد.
من هم به کمک مولین رفتم ولی کوچکترین تاثیری نتوانستم بگذارم چرا که بابا با یک هل کوچک، مرا به عقب پرت کرد ولی به خاطر من کموزنی و سبکیام تعاقلبم را از دست دادم و پخش زمین شدم.
نالهای از درد کردم ولی کسی متوجهم نشد.
انگار تمام دردها و کوفتگیهایی که به لطف شایان نصیبم شده بود، با شدت بیشتری برگشته بودند.
بابا کاملا کنترل اعصابش را از دست داده بود و فحشهای بدی به آرتا میداد.
آرتا هم کمی مراعات نمیکرد و جوابش را میداد حتی در وضعیتی که در حال کتک خوردن بود!
نمیتوانستم این وضع را تحمل کنم. باید کاری میکردم… اما چهکار…
به زحمت از جا قد بلند شدم. انگار مولین هم فهمیده بود نمیتواند جدایشان کند. با ناباوری نگاهشان میکرد.
بارها آرتا و بابا بحثشان شده بود.
بارها دعوا کرده بودند… اما نه به این شدت!
تا به حال نشده بود حرمت یکدیگر را زیر پا بگذارند.
سراسیمه به بیرون خانه پریدم و سرگردان به دور خودم چرخیدم.
حتی نمیخبر داشتم به سراغ چه کسی بروم…
بابا ایرج با آن سن و سال مگر میتوانست حریف بابا و آرتا شود؟! نه فایدهای نداشت…
عمه کتایون و شوهرش هم که بدترین گزینه ممکن بودند!
کافی بود عیسی بفهمد تا سوژهای از خانواده ما دستش بیوفتد.
نگاهی به در مقابلم انداختم. بهترین گزینه فرهاد و شمیم بودند.
اگر کاری از کف دستشان میآمد، دریغ نمیکردند و اهل خبر بردن برای این و آن نبودند.
سرعتم را بیشتر کردم و زنگ در را فشار دادم ولی هرچه صبر کردم، فایدهای نداشت.
خدایا… کجا بودند آن وقت شامگاه؟
چارهای نبود. باید سراغ کس دیگری میرفتم.
پله ها را دوتا، یکی طی کردم و نفس نفس زنان به طبقه دوم رسیدم.
عمرا اگر از راستین کمک میگراهی شدم!
در جهان آدمی بیشتر از او وجود نداشت که رودرواسی داشته باشم آنوقت بگویم پدر و برادرم افتادهاند به جان هم؟ بیا از هم جدایشان کن؟
با بیچارگی به خونهی خودمان برگشتم شاید همین حالا هم آرام شده بودند، بعید که نبود…
با هزار دعا و صلوات در را باز کردم اما اوضاع نه تنها بهتر نشده، که بدتر بهم ریخته بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن