_ من یه ملک میخرم براش مهمونی میگیرم بچه…اونوقت زن میگیرم تو خاموشی؟…بذار بقیه هم ببینن کی نصیب کی می شه… مهم نیست الان دوستم نداری گلی خانم…اونقدر برات مایه میذارم که قبولم می کنی… میتونی با پولای من چشم دربیاری… میتونی با خود من دهن بسیارا رو پر گِل کنی… هر جور تو بخوای…فقط…با من روراست باش …اینجوری…
کف کف دستش را روبروی صورتم می گیرد.
_ دروغ گفتم ازت متنفرم…به بودنت عادت کردم…نباشی یه چیزی کمه.
لبخند می زند، برق نگاهش اما نورانی تر است.
_ معلومه یکی به گندگی من نباشه یه چی کمه…پس این پرستار چی شد؟!
با او صادق بودم، اما نه کاملا، نگفتم که دوستش دارم. شاید بهتر است نداند، آدمها از دوستداشته شدن که مطمئن می شوند، وحشیانه تو را میدرند.
……………….
خواب آلوده از مسکنها، که روی تخت میگذارتم، به آپارتمان من برگشته ایم. زیر لب حرف می زند یا من درست نمی شنوم، فقط لحظه ای بعد بازویش را به دور خود حس می کنم.
_ از بودن کنار من پشیمون نمیشی گلی خانم…
این آخرین جمله ای ست که کنار گوش می شنوم.
تنم درد می کند، این چندمین بار است که مسعود مست پا به منزل می گذارد و در نهایت، این منم که با تنی کبود و زخمی باید در اتاق کز کنم. اما اینبار فقط من را نزد…
_ چکارش کنم تو میگی؟ نمی بینی عین کنه چسبیده به من و زیستنم؟…هربار میگم گمشو برو، میگه کجا…برو خب بین اون پدر و پسرا بالاخره یکیشون که بهت میرسه… زنیکه آشغال.
_ چرا راستش و نمی گی بهش؟ خودتم کرم داری…ما دیگه نامزدیم…خانوادم بفهمن این تو حیاتتِ پوست هردومون کنکف دست…
میخواهم تکان بخورم ولی نمی توانم، کابوسها شان رهایم نمی کند، مهگلِ تن دریده و روح پاره ی بدبخت، حتی در خواب هم رهایم نمی کنند.
_ نه آقا…به شکاری بگو بمیره شاید مهگلمو سر قبرش بیارم…پسرت گه کشید به زندگی زن من ….
_….
نمیدانم هوشیارم یا خواب، توان حرکت ندارم، پایم در گچ انگار ورم کرده و درد دارد، مچ کف دستم بیشتر، بی اراده زیر گریه می زنم. از هرچه آدم است متنفرم.
_ بیان کردم که نه…به اونم حرفی نمیزنم لطفا مزاحم نشید.
سعی می کند ساکت حرف بزند ولی باز هم می شنوم، شاید هنوز قسمتی از خوابم باشد، ولی اشکها و دردهایم که واقعی ست.
_ یاخدا…تو چته؟
زیرشلواری و زیرپوش، تیپ سنتی یک مرد ایرانی، میان اشک خنده ام می گیرد. من رسما عاشق این مرد شده ام. با اخم نگاهم می کند، احتمالا فکر می کند دیوانه شده ام.
_ روانت پاک شده گلی؟…سرتم جایی خورده؟
_ تیپت و دوستدارم به پیک موتوری بودنت میاد.
روی تخت خودش را رها می کند، درد یادم می رود.
_ مرد باس زیرشلواری جاده مسیر با یه عرق گیر ثابت کنه خوش تیپه ضعیفه وگرنه تن میمونم کت و شلوار کنی که خوشتیپه.
رو تختی را روی هر دویمان می کشد. از تلفن و کسی که با او حرف می زد چیزی نمی گوید، سرحال است و بهادر سرحال پر از تفریح برای هر دویمان.
_ یکم تحویل بگیرخودت و بها خان.
با ظرافت من را میان بازوانش میگیرد، صورتش میان موها و گردنم می گردد.
_ سفارش دادین خودت تحویلم بگیر خانم قشنگه…فقط نقد حساب کن.
نفسش قلقلکم می دهد.
_ آیییی درد دارم بهادر… من و نخندون …گرسنمه …اصلا ساعت چنده؟
_ اوووم …شاید ۹شامگاه…همش خواب بودی، من حرکت کردم بیرون ، اومدم کلی کار داشتم و تو هنوز خواب بودی…آب نمی بینی وگرنه خوب شنا میکنی…پاشو ببینم یه کوفتی بده این مرد بخوره…سالاد و مخلفات هم باشه.
بی حرکت می مانم و دست از وول خوردن می کشد.
_ خب حالا جدی نشو بابا…یه کوفته خودمون درست می کنیم…زنم اینقدر بد اخلاق.
_ اگه در ذهنش گذراندی زنت میشم آشپزی و اینا …باید بگم من تو اینکار مهارتی ندارم…پرورشگاه به آدم آشپزی یاد نمیدن.
از تخت پایین می رود.
_ بلند شو ببرمت تو پذیرایی کپک زدی تو تخت، درباره ی شاپرک برام بگو… چجور بچه ایِ…البته اگر پاچمو نمی کنی.
کف دست دور شانه اش می اندازم، از گردن مردانه اش خوشم می آید، بینی ام را می چسبانم.
_ خوبه دوستم نداری، اگه داشتی الان چکار میکردی.
می خندد، او هم خوب می داند تا چه حد وابسته اش شده ام، مگر می شود کنار او باشی و محبتهایش را بچشی و گراهی شدارش نشوی.
_ خدایی چقدر از این خوش خدمتیا کردی جون گلی به دخترا اینقدر حرفه ای شدی؟
بالشت روی کاناپه را پشت کمرم میزان می کند، در پایان انتهای موهایم را محکم می کشد که صوتیم در می آید.
_ موهامو کندی وحشی.
_ دهنت و به چرت و پرت باز کردی … دوره ی تمرینی رو پیش شما خدمت می کنم بانو…تا ببینم دوره ی اصلی برای کی باشه.
تبسم پهنی می زند و انگشت وسطش را حواله می دهد.
_ به من فحش انگشتی میدی بهادر؟
وارد آشپزخانه می شود. قلب نازک شده ام، نیلی از خواب بیدار شده و دنبال او به آشپزخانه می رود، هر چه بزرگتر می شود کمتر بازیگوشی دارد.
_ حالا بُغ کن…بهت محبتم می کنم نیش میزنی… از وقتی تو رو متوجه شدم با کی من و دیدی که متلک می ندازی؟
فکر نمی کردم شوخی ام را جدی بگیرد.
_ خب حالا یه شوخی بود…اخلاق گندی داری ها.
_ یاد بگیر گلی خانم…این دختر از تو بیشتر قدر منو میدونه…آی ننت قربونت بشه دختر با وفای من…با تو می افتادم تو رابطه الان چندتام بچه داشتیم، نه اینکه غر و ادای اون نی قلیونو به جون بخرم، تهشم بگه خوش خدمتی.
نیلی کنار دستش روی کانتر آشپزخانه می نشیند.
_ خاک تو اون مخت بها …آخه با گربه؟
با اخم نگاهم می کند، اما لبخند مخفی شده اش را نمیتواند پنهان کند.
_ ها چیه؟ از قدیم اظهار کردن مرد جماعت به هیچی رحم نمی کنه… حالا من پیشنهاد دادم این که راه نداد…شوما به دل نگیر ضعیفه.
بهادر استاد حرص دادن من است. هرگز در جواب کم نمی آورد.
_ شد تو جواب تو آستینت نباشه بها؟
با یک سینی چای و شیرینی بیرون می آید. از متوجه شدن شیرینی های تازه که بویشان این را تایید می کند، ذوق زده می شوم.
_ اصلا شیرینی دانمارکی میبینی چشمات قلب میزنه بیرون…وحشی نباش دخترم آرومتر.
می خندد و سینی را روی میز پذیرایی می گذارد.
_ از شاپرک بگو…همون دختریهِ که میری دم مدرسش؟
نگاهم مات می شود، او پریناز را بیاد دارد؟ نمیخواهم درباره ی او و بقیه ی گذشته حرفی بزنم، نمیخواهم از عمق بدبختی هایی که کشیده ام بداند. نمیخواهم بیشتر از این ترحمش را بخرم.
_ شاپرک و من اسمش و گذاشتم چند وقت دیگه میشه ۶سالش… اون دختر کسی بود که میشناختم …یعنی روزگارای آخر شناختمش…گذشته ی گندی داشت اما خب … تهش اینکه بردنش پرورشگاه من که نمیتونستم سرپرستی بگیرم…هزینه هاشو قبول کردم.
نمی دانم چندمین شیرینی ست که برمی دارم ولی او حتی لب به چایش هم نمی زند.
_ من عاشق اینم که حداقل ۵تا دختر داشته باشم گلی…فقط دخترها… قد و نیم قد…
از تصور بهادر در حصار دخترها خنده ام می گیرد، واقعا به او می آید پدر چندین دختر باشد.
_ تو بنظرم بابای باحالی بشی بها…بابای منم خیلی خوب بود.
کشیده میشود و روی زمین کنار من می نشیند، یک شیرینی دیگر تعارفم می کند و من نه نمی گویم.
_ پس خوب بخور تا جون داشته باشی برام بچه بزایی ضعیفه.
شیرینی به گلویم می پرد، تا بحال هیچ چیز تا این حد جدی نبوده که ما حرفی از آینده بزنیم. پشتم می زند.
_ یعنی چی بهادر؟… جدی که ناظهار کردی؟
به مبل تکیه می دهد و زانو ها را تکیه گاه آرنج می کند.
_ تو بچه دوست نداری؟… یعنی … خب ما عقد می کنیم… ما با هم خوبیم … بعد از عقدم همینه گلی…خب اگر دوست داشته باشی.
عاشق شدن؟ داشتن بچه هایی از او و با او یک تصویر ایده ال برای هر کسی ست، حتی من. زمانی که با نیلی تا این حد مهربان است با بچه های خودش تصویر بی نظیر پدر و فرزند می شوند.
_ چه خبره بها؟ میخوای تیم فوتسال بسازی؟… مگه ماشین جوجه کشیه؟
نگاهش برق می زند و لبش به خنده باز، شاید چون مخالفت نمی کنم.
_ آی قربونش بره بهادر که یه تیم فوتسال از این جوجه مامان بخواد…بخدا تو حامله بشی خودم نوکرتم بولله… نمیذارم جز بچمون چیزی تو قلبت تکون بخوره
_ این زبون نبود بهادر به فنا می رفتی…من خواب بودم کی زنگ زد؟
حال نوبت اوست که چای به گلویش بپرد. پس حدسم درست است که کسی زنگ زده بود.
_ کسی نبود یعنی خاص نبود…خب داشتی می گفتی پس اون دخترِ که میری گاهی می بینیش کیه؟.
می دانم دیگر کف دست از سؤال کردن بر نمیدارد و نخواهد بیان کرد که شکاری با من چه کاری دارد، هر چند هیچ اهمیتی هم ندارد، آن وقت که داشت او برای خودش کسی بود، از متوجه شدن نام و یادآوری خاطراتش تهوع می گیرم.
_ اون زنِ محناست…اونم دخترشه…کف دست بردار از این سوالای کوفتی…
_ محنا زن محمد شده یعنی تو میری حیات اونا رو مشاهده کرد میزنی مهگل؟…احمقی چیزی هستی؟… دیدن بچه ی محمد به تو چه دخلی داره…
خشمگینتش شوکه کننده است، کشیده می شود و پایش به میزش می خورد، لیوانها از روی میز می افتد و می شکند. می دانم تحقیر آمیز است.
_ ناضافه کردم بچه محمده، گفتم بچه ی محناست… بچه ی مسعود و محنا.
با نگاهی که می کند واقعا از حرفی که زده ام پشیمان می شوم گویا به چیزی نفرت انگیز و چندش آور نگاه می کند، اما او هیچ چیز نمی داند، نباید تا این حد پا پیچ من شود،برای دانستن چیزهایی که حتی خودم نیز از یادآوری آنها فراری هستم.
_ راست می گی دیگ گذشته رو هر چی هم بزنم بیشتر بوی گهش بالا میزنه…میرم بیرون یه هوایی بخورم فکر می کردم فقط من مثل زالو چسبیدم خرخره ی عموم … تو از منم بدتری.
چیزی در دلم می شکند، او هم بالاخره قضاوتم کرد.
_ هر جور دوست داری فکر کن…من عادت دارم به اینکه مثل یه کثافت نگاهم کنن…فقط تو مونده بودی که حل شد.
خدا محمد را لعنت کند که اینچنین عاجز شده ام.
_ تو پا میشی میری توله ی اونا رو دید میزنی که چی؟ جز اینکه یا همش به یاد اون حرومزاده ای، یا حسرت داشتن بچه ی اونو داری؟…تو چجور آدمی هستی که گذاشتی با تو رویای داشتن بچه رو داشته باشم درحالی که…
_ میشه بری بهادر؟ برو و لطفا …خواهش می کنم، دیگه تا من اینجام برنگرد…این لطف و به هردومون بکن.
گریه نخواهم کرد. برای هیچ رفتنی گریه نخواهم کرد. برعی هیچ ترک شدنی، پس زده شدن، تحقیر شدن…گریه نخواهم کرد.
_ باشه…فکر کنم این جاده خیلی بهتر از اینه که با من بخوابی با رویای مرد دیگه.
در که بسته می شود. آوار فرو می ریزد، روی من، له می شوم و اینبار بهادر با حرفهایش لهم می کند.
به سختی کشیده می شوم، تا لِی لِی کنان به اتاق بروم، اثری از نیلی نیست، احتمالا او را هم برده است… گلویم می سوزد، شاید دلم…او چه می داند که من در آن دختر تمام تنهایی ها و آرزوهای دزدیده شده ام را میبینم. او که زن نیست بداند …
به سختی به اتاق می روم، حتی دیگر دوست ندارم روی آن تخت بخوابم. این خونه و این تخت هم بوی او را می دهد. لعنت به من که باز هم یادگار ساختم، باز هم قلببستم. ولی گریه نمی کنم. او باید می حرکت کرد، وصله اش نیستم. اندازه اش نیستم. امروزگار نه فردا می رفت. تهوع امانم را می برد، با تنی دردناک به دستشویی می رسم، هر چه خورده ام پس می دهم، آنقدر که دیگر جان ندارم. صورتم را در آینه نگاه می کنم، کاری که این مدت نکرده ام، کبود است اما تورم ندارد و حال زرد و نذار.
خنده دار است که من هیچ کسی را در دنیا ندارم. ولی با پرویی تمام هنوز روی پاهایم از حرکت ایستاده ام و باید بایستم، جهان به من بدهکار است، یک فرزند، یک زیستن آرام، یک خوشبختی، یک نگاه بدون قضاوت، یک گذشته ی تمیز، یک مادر خوب، یک کودکی سرخوش، یک جهانی بدون درد و تحقیر. این دنیا به من بدهکار است. اگر هزار بهادر هم بیاید و برود باز هم می ایستم.
به اتاق دیگر می روم، لباسهایم را از تن می کنم، بوی او را می دهد. بیخیال قفل کردن در می شوم. از تمام مسکن هایم دوبرابر میخورم، نهایت میشود معده درد.
من به شامگاههای کلافگی عادت دارم، به این خورده شدن توسط افکار، اما گویا دیگر مغزم آزموده شده، بی حس است. باید فردا ک بیدار شدم زیستن ام را بار دیگر و بدون بهادر شروع کنم، گلویم از درد در حال انفجار است، مادرم چه می اضافه کرد؟ غمباد؟… ببین مهتاب…بیان کردی عاقبت بخیر نشوم…مادری برایم نکردی ولی نفرینم که کردی عمیقا مادرانه بود.
……………….
_ گلی؟… پاشو…هلاک شدی از گریه.
گریه ام اینبار در نیمه بیداری ست و شدت می گیرد، زار می زنم، صوتی اوست و این هم به خوابهایم اضافه می شود.
_ پاشو… خوشم نمیاد گریه می کنی…دِ پاشو دیگه.
دیده باز می کنم، این دیگر خواب نیست، با همان زیرپوش و زیر شلواری دیشب روبرویم ایستاده، در اتاق قبلی هستم روی تخت.
_ چندتا قرص با هم خوردی؟… بزنم اونور صورتتم نقش دار بشه؟… وسط دعوا که شیرینی تُقس نمی کنن که…دعوا یعنی یکی میگی یگی میشنفی… یکی میزنی یکی میخوری… اظهار کردم میرم هوا به کلم بخوره…تو پیاز داغشو زیاد کردی… نه اینکه من دهنم هرز نحرکت کرد، راهی شد…اما تو زنی…منم دوست نداری …اما من که دوست دارم…روت غیرت دارم…بیخود میکنی میگی بچه ی اون فلان شده هان…بگو نپرس…بگو به تو چه… بلدی پاچه بکنی بازم میکندی تا خرخره…
یک شلوارک گخوشحال پایم می کند. یک سویشرت خانگی و من هنوز گیج قرصهایی هستم که خورده ام ولی بیشتر گیج حضور او. من را دراز می کند و ملحفه را رویم می کشد. گلویم میسوزد، از گریه های در خوابم، از بالا آوردنهای دیشب، از سوزش اسید معده، آوایم بالا نمی آید.
_ برام میگی چرا میری اون دختر و نگاه می کنی، الان نه چراکه اعصابم گه مرغیِ… یه روزگار دیگه…گلی؟…
نگاهش می کنم، هنوز باور ندارم برگشته است. گفت می رود.
_ گه خوردم با اون حرفام خب؟… به روم نیار… بروت نیار … راهی شدم چرخ زدم، بیان کردم گلی بی حکمت نیست کارش، بذار به حساب خریت مردونه…اما حتی اگر دلیلتم اونا بود…
دستی به پس سرش می کشد، برایش سخت است اضافه کردن، میخواهم بگویم نیست. بگویم تو تنها انسانی هستی که به او میخواهم فکر کنم، ولی صوتیم در نمی آید.
_ خب اگرم اوناست که بیا دلت و ببر…به زیستنمون بچسبون…بخدا با فکرای گذشته، پخم کف کف دستمون نمیذارن…ببین از وقتی تو اومدی من دیگه از افخما کشیدم بیرون…میگم یه عمر به کینه بود کون لقشون، زن و حیات آخر میمونه.
قلبم اگر برای این مرد نلغزد پس، برای که خواهد لغزید؟ دوستش دارم، ولی دیشامگاه میان حرفهایش دیدم چگونه می تواند من را له کند، او قدرت از هم پاشیدنم را دارد.
_ میخوام تنها باشم…نباید برمیگشتی… من روبراه می شم مضطرب من نباش بهادر… واقعا دیشامگاه گفتم برو…توام خوب میشی.
نگاهش آزرده است، اشک ها بی اختیار است. از وارد شدن و نحرکت کردنش در حد مرگ خوشحالم، ولی نمیخواهم کسی حرفهایی که سالهاست می شنوم را بار دیگر مانند مشت در صورتم بکوبد.
_ بخاطر حرفام؟…من برآشفته شدم…عصبانی که نه … قلبم گحرکت کرد از اینکه من تمام تلاشم و این مدت کردم و تو میری بچه ی اونا رو می بینی…تو خودت درد پس زده شدن و کشیدی گلی…میفهمی چی میگم…تو من و به شکلای مختلف پس میزنی…میگی برو و میدونی که نمیرم…میدونستی وقتی کابوس می بینی حرف میزنی؟… میدونی چقدر وقتی خوابی التماسات و به اون دیوث گوش دادم؟…منم آدمم، هر کدوم به نحوی زخم داریم که یه استخون لای اونه…بذار من اونی باشم که زخمات و ترمیم میکنه، توام برای من رو.
_ من یه بچه داشتم…یه دختر… و کلی آرزو… ولی نموند…نذاشتن که برام بمونه… من نمیرم به یاد اون کثافت، پریناز و متوجه شد بزنم…فقط… میبینم اگر شاپرک من زنده میموند، شبیه اون می شد؟…بچم موهاش مشکی بود…برای همین … اسم اون دختر و من گذاشتم، روزگاری که شاپرک من مرد، مادر اونم مرد…همه چی اونجور نیست که فکر می کنیم بها…اما درد زن بودن بهشدت سخت تر از مرد بودن با تمام سختیاشِ…می گی التماس؟…تو چندبار تو زیستنت التماس کردی؟…
می آید پایین تخت روی زمین می نشیند، نزدیک من، کف دست سالمم را می گیرد، گرمای کف دستهایش بیشتر اشکم را در می آورد. دردها ابداً کمرنگ نمی شوند، فقط آنقدر دردهای جدید می آید که قبلی ها ته نشین می شوند، آنقدر که سنگین می شوی از رسوب آنها، زمین گیر می شویی، سرب می شوند و پاهایت دیگر توان حرکت ندارند.
_ من به تمام آدمایی که تو زیستنم بودن التماس کردم…به بابام که برگرده وقتی همه بیان کردن اون مُرده و من فقط فهمیدم جاشو اون کثافت تو خونش گحرکت کرد…به مولینم که من و از دست فاضل و پسراش نجات بده که دوستم داشته باشه…به فاضل که بهم دست نزنه…به محمد که… دروغ نگه…به ساره به مصطفی…به مسئول پرورشگاه که من و برای تنبیه نفرسته تو انبار…به مسعود…که منو مثل یه تیکه گه ندونه…که زیرپای محنا نندازه…به اون پیرمرد خرفت و حرمزاده که بچمو کشت…به پرستارا به همه که حداقل جنازه ی بچمو بدن ببینم…میبینی؟ …اما دیگه التماس نمی کنم…به هیچ کسی…دیگه دل نمی بندم به کسی…
لحظه ای بعد من میان آغوش او همچو یک کودک گریه می کنم…آغوش او بعد از پدرم اولین مکان امنی ست که مهگل را درون خود جا می دهد، مردانه و بزرگوار.
_ قول میدم بهت اینا یه روزگار فقط برات بشه یه آه…نه گریه و غصه…قلبم گیرته گلی…قلب بهادر گیر کسی شد دیگه تمومه…خودم دونه دونه این خورده شیشه ها رو از تنت در میارم…مرحم میذارم…اما تو دیگه نشو زخم قلبِ بهادر.
یک قلب زخمی مگر چه می خواهد؟ زن بودن در این دنیا سخت است، در جامعه ی مرد خواه ما، در نگاههایی که تربیت شده اند، سرزنش گرانه نگاه کنند، آدمهایی که ابتدا تو را منع می کنند تا شاید بعدها فرصت کنی وخلافش را ثابت کنید، آدمهایی که ملاک خوب و بدشان جنسیت توست، نه آدمیتت. این میان من به آغوش این مرد راضیم، اگر سهم من از جهان همین گیر دل بهادر بودن باشد کفایت می کند.
………………..
_من…لباس…عروس نمی پوشم.
عکس بعدی را نگاه می کند و نگاهی به من، سری به معنی نه تکان می دهد.
_ من لباس دولید میخوام بپوشم پس برم لباس عروس تن بقال محل کنم؟
از تصور منصور خان صاحب سوپر مارکت این محل با آن ریش قد بلند و موهای کوتاه و اندام ورزشکاری کنار او با لباس عروس خنده ام می گیرد.
نگاه شتابزده و اخم آلودی به من می اندازد، زنی که از مزون برای نشان دادن طرح های لباس عروس رسیده، هول می کند. تبسمم به خنده ای کشیده تبدیل می شود، نگاه دزدکی زن از او به من است. فقط چند روز از،گچ گراهی شدن دست و پایم می گذرد و خانه نشین شدنم، که امروز بی مقدمه و بی وقت وارد شد و اطلاع داد که میخواهد سفارش لباس بدهد و خانمی را که طراح مزون بود با خود آورد.
_ این لباسا برای آقا منصور مناسب نیستا…یکم که …
روی مبل جابجا می شوم، این چندمین لباسی ست که طراح نشانم می دهد و من حتی نگاه هم نمی کنم، لباس عروس بنظرم زیاده روی ست.
_ ببند اون نیش و گلی… اسم طرفو از کجا میدونی؟…
نگاهی به زن می اندازد یعنی بحث نکنم و مراعات داشته باشم. اما سربه سر بهادر گذاشتن لطف خودش را دارد.
_ خودت گفتی هر چی تمایل داشتم نبودی به منصور زنگ بزنم میده شاگردش بیاره…بعدم اون هیکل و تیپ و مگه میشه ندید.
لبش را گاز می گیرد.
_ فکر کنم این به شما بیاد خانم…بخاطر طور و مقلبش یکم تو پر تر نشونتون میده.
عکس این لباس عروس من را محو زیبایی و ظرافتش می کند. یک لباس با بالاتنه ای سنگدوزی شده، یک ترکیب سنتی و مدرن با تورهایی قشنگ در قسمت پایین و دامن از همان پف دارها که تمام دختران آرزوی پوشیدنشان را دارند. همه ی دخترها با آرزوهای دخترانه.
_ همین عالیه …تا روزگار عروسی چند کیلو چاق بشی محشره.
لبخند گخوشحاله ی زن و ذوقی که بهادر از دیدن آن عکس روی صفحه تلویزیون دارد و برق نگاهش وقتی که به من نگاه می کند گویا تصور من در آن لباس را دارد، دهانم را می بندد.
در را که پشت سر زن می بندد، اندازه ها گرفته و قرار های بعدی گذاشته شده است.
_ خب داشتی درباره ی تیپ منصور بقال محل می اظهار کردی… خوب چشات میچرخه ها.
عصایم را از کنار مبل بر می دارم، از این همه جای گرفتن خسته شده ام. حتی حرص خوردنش هم جالب است.
_ خب حالا…کلا جذابیتها رو نباید از نظر دور داشت، کفران نعمته به خان.
کف دست به کمر با آن ابهت مردانه و اخم های درهمش، فقط یک سبیل و کلاه کم از لاتهای قدیم دارد.
_ آی آی …با من سر این چیزا شوخی نکن گلی خانم… من حسودم… مخفیشم نمی کنم…دیگه ام نمیری در مغازه اون الدنگ با اون قیافه ی داعشیش.
قلبم برای همین حسادتش می رود که بد اخلاق می شود. هر وقت احساس می کند او را نمی بینم یا دست کم می گیرم، بدخلق می شود. اینها تنها وقت هایی ست که او را ناراحت می بینم.
_ حالا اخم نکن…من که نمی ترسم…سلیقمم جمتوجه شدا برگشته…هر کی عین تو باشه بهش نظر دارم…خب توام که فقط یکی ازت ساخته شده.
سرفه ای می کند که مثلا متوجه منظور من نیست. ولی برق نگاهش کم از چلچراغ ندارد.
این مرد دلی بزرگ دارد، آنقدر که من احساس کوچک بودن می کنم.
_ خب حالا نمیخواد ماست مالی کنی، اینقدر با اون پا تو خونه رژه نرو به این پا صدمه میزنی، یکی از بچه ها گفت ویلچر برقی هست اضافه کردم بخره …
_ میدونی اونا چقدره بها؟ برای یکماه برقی ویلچر برقی بخری؟ خنگ شدی؟
می دانم برلی او پاما نیست، ولی واقعا خرج کردن پولی که برایش زحمت کشیده آن هم برای چنین چیزی برایم قابل درک نیست.
کنارم مسیر می آید، میخواهم به بالکن بروم، از تراس منزل ی او کوچکتر است ولی با کاری که بهادر انجام داده قلبنشین است، یک تخت و فرش دستباف و مخدّه ای سنتی، چند گلدان بزرگ گل، با نمای شهر برای هر کسی جالب است، حتی نیلی که بیشتر اوقاتش را در درخت چوبی مخصوص گربه با جایگاه خواب و بازی بهادر برایش خریده، اینجا می گذراند.
_ هر چقدر باشه هدر که نمیره، میدمش آسایشگاهی جایی، حتما کسی بهش نیاز داره…بعدم یاد بگیر خودخواه باشی و از پول خرج کردن خوشت بیاد…جون کندم که خرج کنم.
نیلی را از روی درختش پایین می کشد، دخترک تنبل کش و قوسی می دهد و کمی غر می زند. چقدر تفاوت میان آدمهاست، در نگاه اول بهادر مرد بد خلق با هزاران تصورات منفی دیگر بنظر می رسد که بیشترین جذابیتش پول و هیکل درشت و مردانه اش است با یک جاذبه ی جنسی اما حال می دانم او مهربانترین موجودی ست که خلق شده است.
_ چی شده؟…داری درباره ی من فکر خوب می کنی یا بد.
روی تخت می نشیند و من به او تکیه می دهم، کمتر اوقاتی ست که تا به این اندازه آرام و بی دغدغه ام.
_ دو دیقه جای گرفتیم روتون و ببینیم پشت می کنی خانم؟
نیلی را روی تخت می گذارد و من را روی پایش می گذارد.
_ نمردیم و یه بار لنگ و لگد نزده اومدی بغل.
از متلک هایش میخندم.
_ یکم متلک ننداز از وجودت حض ببریم جناب افخم…فقط قلیون و سماور کم داریم اینجا، یه حوض و فواره.
محکم تر من را نگه می دارد، آه می کشد، خسته . دردهای من این روزگارها زبان او را بسته، دیگر از رد زخمهایش نمی گوید.
_ چرا دیگه چیزی نمی گی بها؟ … خانوادت و متوجه شدی؟… نگوش دادم اصلا حرفی بزنی.
_ چی بگم؟ حرفی نیست… تف سربالان حرف زدن نداره.
_ بهرام چی شد؟…دولیدتونم بیمارستان بود انگار.
نگاه متعجبی می کند و من بیشتر از بوی تنش و گرمای او حس آرامش می گیرم. از آن شب که برایش از شاپرک، دخترک بیچاره ام حرف زدم حتی یک کلمه درباره ی آن نه اضافه کرد، نه پرسید، ولی تمام لحظات بعد و ساعتهای بعد همچون پدری من را به آغوش گحرکت کرد.
_ خوب یادته ها… بهرام هنوز زندانه، پول وثیقه نداشتن بدن…چندبار حاجی پیغام داده بود سند خونه رو بدم یا حجره رو که اضافه کردم نمیدم…شوهر بهنازم هنوز بیهوشِ اما انگار دکترا امید دارن بهتر بشه…نراهی شدم ببینمشون…یعنی میخواستم با تو برم … که اینجور شدی…راستی فرامرز از محمد شکایت کرده، فیلمای محل کارتم گحرکت کرده…مشکلی نداری؟
نگاهش منتظر است، شاید برای مخالفت من یا نشانی از چیزی که قطعا وجود ندارد،آن هم علاقه.
_ فقط بگو بلایی سرش بیارن که اسم منو یادش بره.
آوایی حاکی از رضایت از میان سینه اش می آید. مرد گنده ی حساس.
_ توام دیگه نمیری بچه اون زنه رو مشاهده کرد بزنی مگه نه؟…خوشم نمیاد مثل عقده ای ها بنظر بیای…بحثیم درباره ش نداریم…حرف آخر
سر از روی سینه اش بر می دارم که بدون چشم دوختن به من سرم را سر جای قبل بر میگرداند.
_ گفتم حرف آخرمه… یکم دیگه حاضر بشیم بریم شام بیرون… پوسیدی تو خونه.
خاموشی می کنم، من به مشاهده کردن گاه به گاه پریناز خو کرده ام، به اینکه شاپرک از دست رفته ام را در قامت او ببینم، دخترکی که شاید هرگز نام پدر واقعی اش را نداند، او که محمد را پدر خود خواهد خبر داشت.
_ لباس عروسِ تو تنت عالی میشه… تو عروس دلنشینی می شی…
_ میخوای بگی فک و فامیل عروست کجان بها؟…هنوزم میگم کار بیهوده ایه…
_ مگه من فک و فامیل دارم گلی؟ نکنه فکر کردی اون لاشخورا رو دعوت می کنم؟…خونه پر بهناز و دخترش…اگر اومد…بقیه ش برای دل خودمه و خودت… حتی اگه یه نفرم نگم بیاد بازم لباس عروس و جشن و عکس و بقیه ی چیزا سر جاشه… بقول سید خدا بیامرز…میاظهار کرد خرج عروسیت و از بقیه چیزات سوا کن… عروسی برای دل زنِ…اونم نباشه که همون اول قلبش و ندید گرفتی…
_ مگه من فک و فامیل دارم گلی؟ نکنه اندیشیدی اون لاشخورا رو دعوت می کنم؟…خونه پر بهناز و دخترش…اگر اومد…بقیه ش برای قلب خودمه و خودت… حتی اگه یه نفرم نگم بیاد بازم لباس عروس و جشن و عکس و بقیه ی چیزا سر جاشه… بقول سید خدا بیامرز…میاضافه کرد خرج عروسیت و از بقیه چیزات سوا کن… عروسی برای قلب زنِ…اونم نباشه که همون اول قلبش و ندید گرفتی…حالا منم قلب دارم مهگل خانم.
قلبم برای خانم اظهار کردن هایش لک می زند، این یعنی روی حرفش حرف نزنم، یعنی احترامت را دارم حتی اگر خلاف نظر من باشی، یعنی رضایتم را جلب می کند، یعنی از اینکه با او هممسیر نیستم قلبخور است ولی نه به اندازه ی علاقه ای که به من دارد. می دانم یک روزگار به خود می آیم که دیگر بهادر همه چیزم شده است و خدا کند آن روزگار من هم برای او همه چیز باشم.
…………………
یک سفره خونه ی سنتی در فرحزاد و با احترامی که به او میگذارند می فهمم اینجا هم او را می شناسند و این یعنی یک پذیرایی خوب. از،وقتی کنار بهادر قرار گرفته ام، انتظاراتم از غذا بالا رفته است. دیگر همان یک ساندویچ در روزگار کفایت نمی کند. حال حتی از خوردن کباب و سایر خوراک هایی که بیزارم بودم، کنار او لذت میبرم، بهادر خوب میداند چگونه همه چیز را مهگل پسند کند، اصطلاحی که خودش آن را ساخته است. کمک می کند تا روی تخت بنشینم، میان نگاه دیگران و او به گونه ای رفتار می کند، که حتی آنها را نمی بیند، این اعتماد به نفس او را دوست دارم.
_ اینجا سینی کبابش حرف نداره.
برایش قلیان می آورند و مخلفات، حدسم درست است او را می شناسند.
_ رستورانی هست تو رو نشناسن بها؟ از بس خوش خوراکی.
بر خلاف همیشه جدی ست، احساس می کنم کسی یا چیزی برایش نا خوش آیند است، چرا که جایش را عوض می کند.
_ چیزی شده؟
بر میگردم تا زاویه ی متوجه شد قبلی او را ببینم، زن و شوهر و یک دختر بچه ۷ساله، چندین مرد جوان که با هم شوخی می کنند، یک زوج جوان که سن و سالی ندارند.
_ به چی نگاه می کنی مهگل؟
شلنگ قلیان را بکف دست می گیرد، هیچوقت جز سیگار، دخانیات دیگری را دوست نداشته ام.
_ به چیزی که باعث شد جات و عوض کنی.
بوضوح عصبی ست. از پک های محکمش به قلیان مشخص است، از تیرگی نگاهش، از بهادری که مثل همیشگی نیست.
_ گیر دادیا مهگل…اگر کباب نمیخوری بگم غذای دیگه ای بیارن.
به من نگاه نمی کند. کمی جا به جا می شوم، حتی متوجه نمی شود. آن زن و شوهر با دختر بچه در متوجه شدرسم هسشتابزده، مرد را نمی بینم، ولی نگاه زن چند بار روی تخت ما بر میگردد. حسی می گوید آنها یکدیگر را می شناسند. انگشتانی نامرئی دلم را فشار می دهند. زن چادری نیست ولی کاملا پوشیده است، حتی دختر هم روسری اش را مدل عربی به سر کرده. لحظه ای نگاهمان به هم گره می خورد و زن سر بر میگرداند. بهادر همچنان کام از قلیان می گیرد، سینی کباب ها را روی سفره ی ترمه میگذارند و مخلفاتش، چای و قلیان را بر می دارند، گذشت زمان را حس نکرده ام، سکوت طولانی را هیچکدام نمی شکنیم. بهادر کباب کوبیده را جلویم میگذارد و تکه تکه می کند، حتی حواسش نیست که من کوبیده نمیخورم.
_ بهادر؟… من نمیخورم اینو.
_ تو که دوست داری…
به کوبیده هایی که برایم خورد کرده تا بتوانم راحتتر بخورم نگاهی می کند، بعد به من…نگاهش چیزی دارد که قلبم را می لرزاند، از غم…از حسی که فقط یک زن می تواند بفهمد، حسی که می گوید اینجا من کسی نیستم که فکر او را از آن خود کرده است. سکوت می کنم، تکه ای از کوبیده را به دهات می برم، با بغضی فرو خورده…هزاران فکر نامربوط… از نامشاهده کرده گرفته شدن. از اینکه نکند این یک قرار باشد…ولی زن شوهر و فرزند دارد.
_ نخور اونا رو …تو از کوبیده متنفری …بیا جوجه، چنجه…
خیره نگاهش می کنم. من مدتهاست او را با حضور مسعود در ذهنم شکنجه می کنم، گذشته ی آدم ها هر چه باشد باز هم روزگاری سر مسیرشان سبز می شود. سعی می کنم صبور باشم، مثل او. تبسم می زنم و نگاهش مهربان می شود.
_ چیزی نیست که بخواد فکرت و درگیرش کنی گلی جانم…از اینا بخور… یه وقتی برای اینجا گوشت مزه دار می کردم، ترکیباتش و نمی بیان کردم، میاوردم اینجا تحویل میدادم…خیلی سال پیش…الانم هر چند طعم اصلی نیست ولی خب از بقیه ی جاها عالی تره…
مرد با زن و دختر بچه از کنارمان رد می شود و می بینم برای لحظه ای نگاه می بندد و بعد نگاه به من می دهد.
_ اینکه تو گذشته دوستش داشتی یا میشناختیش یا هر چیزی مهم نیست…راحت باش.
تکه ای از جوجه را به دهان می گذارم، طعمش با طعم تلخ افکارم مخلوط می شود، ولی لبخند می زنم تا مثلا عادی باشد اینکه او کسی را در گذشته داشته است و هنوز هم او را میخواهد.
نمی فهمم چگونه غذا میخورم، فقط تا جا دارم می بلعم که قرار نشود حرف بزنم. آن هم میان سکوت او. حال بیشتر می فهمم که بهادر چقدر در قبال من کوتاه می آید.
حال بیشتر می فهمم که بهادر چقدر در قبال من کوتاه می آید، اینکه او از گذشته ی من می داند و اینکه تا چه حد احساس ناراحتی دارد و سکوت می کند. هر از گاهی نوازش سرنگشتان او روی تنم را دارم. حتی وقتی در مقابل نگاه متعجب دیگران من را بغل کرده و داخل ماشین می گذارد چرا که واقعا نمیتوانم قدمی بردارم بدون آن که بیوفتم.
وقتی من را روی تخت میگذارد، خدا را شکر میکنم این ساعتها گذشته و وقت خواب است.
کمک می کند تا شلوار لی را که پاچه اش بریده شده را در بیاورم، منتظر لباسهایم به او که شلوار راحتی می پوشد نگاه می کنم. تقریبا تمام لباسهایش در آپارتمان من است.
_ لباس به من میدی سردمه.
نگاهم می کند، مثل همیشه نیست.
_ بغلت می کنم گرمت میشه.
تبسم می زند، آنقدر خوب شده ام که از رابطه با او استقبال کنم، اما حس خوبی ندارم. سنگینی گچها را چند برابر حس می کنم، حفره ای درون سینه ام در حال ایجاد شدن است.
_ حالت خوبه بها؟
کنارم می خزد، آهسته و بدون مقدمه شروع به بوسیدن می کند و من برای اولین بار لذت نمی برم، حس شوم وسیله بودن برای تن او لحظه ای رهایم نمی کند. به روی خودم نمی آورم و او برخلاف همیشگی هیچ آرامشی ندارد، حرکاتش عجولانه است، گویا فقط یک رابطه میخواهد و بس و من به تمایل داشته اش نه نمی گویم، او بهادر است. مردی که تا به امروزگار من برایش اولویت داشته ام، در لحظه لحظه های رابطه ها یمان، هیچ چیز این رابطه مثل همواره نیست و من احساس می کنم فقط میخواهد قدرت مردانگی اش را ثابت کند، روح زخن خورده اش را. هنوز به اوج نرسیده عقب می کشد و در سکوت نگاهش را به من می دوزد.
_ دارم خودمو تحمیل می کنم بهت…خر نیستم گلی چرا آوات در نمیاد؟… لعنتی حداقل پسم بزن… بگو نمیخوای…
نگاهش پر از درد است، نه مگر او مرحم زخمهای من شده است؟ آغوش برایش باز می کنم، با تبسمی که می دانم بهشدت هم ماهرانه نیست اما واقعی ست، او را دوست دارم، او را میخواهم در هر شرایطی، بوی تنش، گرمای وجودش، مهربانی هایش و تمام خاطراتمان و گذشتهایش هر کدام به تنهایی قلبیل تمایل داشتن اوست.
_ من تو رو همیشه میخوام بیگ من…فقط اینقدر مثل ماشین نباش… نیاز نیست قربون صدقم بری و الکی حاشیه بسازی… بیا فقط انجامش بدیم.
نگاهش از تیرگی در می آید، رنگ می گیرد، اوج می گیرد و او باز هم بهادر من است، حتی اگر پرو بالش هنوز رد زخم ها را داشته باشد.
………………..
بوی خوبی که از آشپزمنزل می آید باعث می شود از خواب بیدار شوم، گرسنه و مشتاق یک صبحانه، جای خالی او وقتی می دانم برای من داخل آشپزخانه مشغول تدارک صبحانه است، بیشتر قلبنشین است تا مایوس کننده.
کلمات عاشقانه ای که تا وقت خواب کنار گوشم نجوا می کرد، محبتهای مردانه اش انتهای شیرین برای چیزی که می توانست برایمان تلخ باشد. همه چیز می گوید باید من هم تغییر کنم، چرا که او هم نیاز به ترمیم دارد، برای هر آنچه که بر او گذشته.
_ گلی … نیلی برو اون گلی رو بیدار کن ببینم بی خاصیت…برم جای تو یه سگ بگیرم بیشتر حرف گوش میده.
در حالی که او را زیر بغل زده و بازی می کند و می خندد، در آستانه در اتاق ظاهر می شود. نگاهش درخشان است و تبسمش وسیع و قلبچسب.
_ تو که بیداری.
نیلی را زمین می گذارد داخل می آید. هنوز کرخت و خسته ام. ولی متوجه شدن او اینهمه سرحال مفرح تر از خواب است.
_ نرفتی سر کار؟
پتو را کنار می زند، نگاهش روی تنم می گردد و بعد به سراغ کشو رفته و یک دست لباس خانگی بیرون می کشد.
_ کار همیشگی هست…امروز من و توییم…بیرونم نمیریم… تلفن خاموش…البته تا نظر خانم چی باشه.
کمک می کند لباسهایم را می پوشد.
_ من فعلا به یه حموم داغ فکر می کنم، بعد خواب دوباره.
قبل از آنکه عصایم را بردارم، دست زیر پایم می اندازد و قد بلندم می کند.
_ نخسته بابا…نمیری با این همه خواب… دیشب از من زودتر خوابیدی… صبح حرکت کردم دوییدم، دوش گحرکت کردم، خرید کردم صبحانه درست کردم میز چیدم، تو تازه بیدار شدی…راستی…یکی از دخترای همسایه رو دیدم گفت پایین باشگاه خانوما هست…
روی صندلی می گذارد. بوهای مختلف و اشتها برانگیز، حتی حلیم هم روی میز است. املت، شیرینی، شیر…
_ با دختر همسایه چکار داشتی تو؟!
نان داغ را از داغ فر بیرون می آورد و روی میز میگذارد، بوی داغی نان اشتها برانگیز است.
_ تو با آقا منصور چکار داری منم همون کار و با دختر همسایه دارم.
چهره ی جدی به خود گراهی شده است، حس حسادت از اینکه او باید اطلاعات را از یک دختر بگیرد آن هم با آن سیاست و جذابیت ذاتی اش باعث می شود، خاموشی کنم. تصویر زن دیشبی رهایم نمی کند. جذاب بود و ملیح.
_ شوخی کردم…از نگهبان جویا شدم…من و چه به دختر همسایه اونم این وقت صبح… اخم نکن.
_ دیشامگاه… اون زن و شوهر و میشناختی؟
تبسمش جمع می شود و لقمه وسط مسیر درون بشقاب برمی گردد.
_ زن و شوهر نبودن…اون برادرش بود… از شوهرش دوماه پیش فکر کنم جدا شد…اون اامان دختری بود که برای تمایل داشتگاریش حرکت کردم …البته سید رفت…اما گفتن آس و پاسم، ندادن…دادنش به یه فرش فروش که تهش یارو با یه بچه طلاقش داد با زید جمتوجه شدش راهی شد کانادا…همش همین بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن