_ نه، توقع ندارم ازت کاری کنی، فقط در اینحد که نبودم، از گرسنگی تلف نشی کافیه… اونجا ماشین ظرفشویی هست، اینجا هر غذایی رو میتونی سفارش بدی، همه میشناسن بعداً حساب میکنم. پس خیالت راحت.
ظرفها را در ماشین میچیند، یک همکاری در خاموشی. مسعود هیچوقت حتی یک لیوان را آب نزد، شاید هزینهٔ حیات در منزل او همان بود که گفت، “کلفت منزل”.
_ بابام که مرد، شیش سالم بود. مریض بود ولی من که حالیم نبود… فقط یهچیزی رو میدونستم… مهتاب… مادرم، دوستم نداشت… بابام بسیار مهربون بود… دیشامگاه تمام مدت خوابشو مشاهده کردم… اون تنها آدمی بود که واقعاً دوستم داشت… وقتی مرد، بسیار طول نکشید که مهتاب زن فاضل شد، قصاب محل… هیچوقت ندرک کردم چی شد، چرا زن اون شد… با بابام بسیار فرق داشت، هیکلش بزرگ بود… به بزرگی تو.
به کابینت تکیه داده و نگاهی به سرتاپای خود میکند.
_ اما چاق… غاما بود برای خودش… محمد و ساره دوقلو بودن… مصطفی اما بزرگه بود… از من بزرگتر بودن.
حتی در ذهنش گذراندن به آنها هم دردآور است، امروزگار میخبر داشتم با مشاهده کردن او، بازهم هجوم خاطرات و احساسات تلخ تا مدتی فوران خواهد کرد. یکبار به مسعود و محنا اعتماد کردم، بار دیگر نمیتوانم.
_ امروزگار مصطفی رو مشاهده کردم، خیلی سال بود که نمشاهده کرده بودیم همو… شاید… مهم نیست.
زیر نگاه خیرهاش، که ادامهٔ ماجرا را میخواهد، کلافه میشوم. من حتی در این چند سال، بازگویی خاطرات را در ذهنم، ممنوع کردهام.
_ وقتی فهمیدم که من، برادرزادهٔ حاجساعدم، بسیار سنی نداشتم. ده یا یازده سال، زحمتشم خانداداشبزرگه، بهرام کشید… اونم با گوشوایسادناش پی به این قضیه برده بود… بهرام تخمسگیه که لنگه نداره. به همه بیان کردن که خانجون دوقلو حامله بوده… اما… اصلش این بود که من یکم زودتر بهجهان اومدم، مادر بدبخت و بیکسوکارم تو زیرزمین همین عموی نسناسم زایمان میکنه، همونجا هم از تب و عفونت بعد زایمان از بین میره… اینا رو داییم تعریف کرد… اینا کمکمشه گلیخانم… فکر نکن من از این داستانا ندارم… پس خیالت تخت، بهادر خودش کم نکشیده که بعداً اینقدر داغون باشه که بدبختیای تو رو تو سرت بکوبه.
بغض میکنم، امشب نه او بهادر افخم پولدار و قدرتمند است و نه من مهگل یکدنده و سرد و بیعاطفه. اشارهای میزند وبازوهایش را برایم باز میکند و من بدون خودداری همیشگی، میان آنها هق میزنم.
……….
_ نه، من از این خوشم نمیآد گلی. از بیرون میآم خستهوکوفته، میخوام لم بدم. آخه این وزن منو میتونه تحمل کنه؟ یکم خلاقیت دختر… یکم حوصله. من سیتا طرح دادم به تو، حداقل دوتاشو نگاه کن.
پنجمین عکس را نگاه میکنم. این کسلکنندهترین کاری است که او من را به انجام آن وادار کرده است، تماشای طرحهای مبل و پرده و دکوراسیون خانه.
_ بها، از من چه انتظاری داری خب، جیغ بزنم و هوار که آی… بده من انتخاب کنم؟ من رو زمینم دراز میکشم… بعدم این مبلمان خوبه، چرا میخوای عوض کنی؟ فکر نکنم سرهم بیست بارم استفاده کرده باشی.
دستی به مبل زیرم میکشم، هم راحت است هم نو. سینمای خانگی را روشن میکند و این اولینبار است در این مدت که آن را روشن میبینم.
_ قلب به کار بده گلی، پاشو سرتو بذار رو پای من، یکم برنامه ببینیم… یه چیزی انتخاب کنیم.
سرم که روی پایش مینشیند، نیلی هم روی شکمم جا خوش میکند، هرجا بهادر میرود، نیلی پشت سر اوست و با پاهای او بازی میکند، دخترک پاهای بهادر را شکار میداند.
حرکت انگشتهایش میان تار موهایم حسی عالی دارد، آنقدر که بیشتر طلب میکنم.
_ تو از این گربهتم بدتری ها، فقط مونده موهاتو کف دست میزنم، خُرخُر کنی.
میخندد و آرامتر به نوازش ادامه میدهد.
_ میگم خونهٔ طبقهٔ پایین چی شد بها؟
انگشتانش بیحرکت میشود و یک عکس دیده من را میگیرد. دیزاینی که نیازی به تعویض وسایل ندارد، ولی خانه با ترکیب رنگهای گرم و سرد، بهشدت خواستنی است.
_ اینجا مگه چشه؟ خونه بزرگه. چهارتا اتاقخواب داره، کلی جا هست، تو اتاق خودتو داری… وسایلم که انتخاب کنی حله.
میخواهم از زیر کف دستش قد بلند شوم که مانع میشود.
_ اینجا خونهٔ توئه نه من… من به یه اتاق تو خوابگاهم راضی بودم، اینجوری ما همخونهایم اما… این تلویزیونو خاموش کن. انگار وسط جنگلیم… ما قرارمون همخونگی نبود… الانم اون اتاق اسماً مال منه، رسماً مال هردومونه.
صوتی شامگاهِ جنگل و نجواهای ساکت گوینده، حس ترسآوری دارد. شامگاهکه را تغییر میدهد، اقیانوس و ماهیها.
_ بیخیال گلی، خونهٔ مهرادم بودی، من اونجا ولو بودم. طبقهٔ پایینم بگیریم، بازم من میآم اونجا… بعدم چه معنی داره تو جدا باشی.
از زیرِدستش کشیده میشوم، نیلی از روی شکمم پرت میشود.
_ چون من زنت نیستم بها، نمیخوامم اداشو دربیارم… درضمن، خودت برای خونهت هرچی میخوای انتخاب کن.
با نگاهش سرزنشم میکند. در چند روزگار گذشته همهچیز بین ما خوب پیش رفته است؛ حتی اوایل شامگاه که برادرش حالمان را خراب کرد. حال شب از نیمه گذشته و ما بیشتر از هم میدانیم.
او را درحال دیدن مسشتابزده رها میکنم.
این میزان صمیمیت و راحتی برایم اضطرابآور است و بهادر این را درک نمیکند. هممنزل بودن یعنی نبودن حریم شخصی برای ما، برای من، برای او. در جریان مستقیم زیستن او بودن یا داخل این حریم بودن برای من غیرممکن است.
مسواک را آنقدر محکم روی لثههایم میکشم که به خون میافتد، شاید درد آن کمی از درد درونم کم کند، ولی نمیشود. ای کاش امروز مصطفی نمیوارد شد.
_ گلی؟ بیا موبایلت زنگ میخوره.
این مدت از شب؟!
_ خودت جواب بده. کدوم احمقی این وقت شامگاه زنگ میزنه؟ من به کسی شماره ندادم.
صوتی او میآید که جواب میدهد. کارم را تمام کردهام. در را که باز میکنم، گوشی را روبهرویم میگیرد.
_ مصطفیست.
گوشی را باترمشاهده کرد میگیرم. من به او شماره ندادهام. نمیتوانم چیزی از صورت بهادر بخوانم.
_ بله؟
_مهگل؟ این کی بود؟ تو ازدواج کردی؟!
صدای اوست. شاید از دیدن او که در کودکی و سالهای دور، بهترین حامی من بود، حداقل درخفا خرسند شده باشم، ولی این باعث نمیشود که او بعد از یک ملاقات خود را محق بداند برای تماس گرفتن.
_ تو شمارهٔ منو از کجا آوردی؟
لحنم جدی است. بهادر خودش را با نیلی سرگرم کرده و به او یاد میدهد که بالاتر بپرد.
_ گوشیت قفل نداشت، شمارهت رو برداشتم… ترسیدم بری باز حاجیحاجیمکه دیگه… ازدواج کردی مهگل؟
سعی میکنم فریاد نزنم.
_ تو… شمارهٔ منو بدوناجازه برداشتی، اینوقت شامگاه زنگ زدی از من دربارهٔ ازدواج میپرسی؟ واقعاً چی فکر کردی مصطفی؟!
سکوت میکند. چرا مردها فکر میکنند حق این را دارند که بهواسطهٔ مرد بودن، در امور هر زنی در اطرافشان دخالت کنند؟
_ ببخشید، فکر نمیکردم… یعنی محمد نگفت ازدواج کردی… فقط…
_ محمد ناضافه کرد؟ محمد خر کی هست که شما دوتا بشینین باهم دربارهٔ من حرف بزنین… بعد تو… این وقت شامگاه…
گوشی از دستم کشیده میشود و بهادر تماس را قطع میکند. از عصبیت تمام تنم میلرزد.
_ یهوقتایی، آدمای تو گذشته رو بهتره همونجا رها کنیم، مخصوصاً اونایی رو که بالا میآریم، دخترهٔ بداخلاق.
دستهایش روی بازوهایم مینشیند و لبش روی پیشانیام. حق با بهادر است، بهتر است آنهایی را که بالا میآوریم، دوباره بهعنوان غذا، به سفرهٔ زندگیمان برنگردانیم.
_ مصطفی آدم خوبیه… اون تنها آدم خاکستریِ بچگیای منه… اما انگار اونم قاطی داره.
تبسم روی لبهای او ساکتشبخش است. بهادر برخلاف تصوراتی که داشتم، مرد آهستهی است.
_ بدو برو بخواب دیگه. دفعهٔ آخرت باشه جلوی من میگی فلانی آدم خوبیهها…
— دفعه آخرت باشه جلوی من میگی فلانی آدم خوبیهها.
کف دستش که محکم روی باسنم ضربه میزند، باعث میشود فکرم را پس بگیرم.
تشکم را روی زمین، جای همیشگی پهن میکنم. حس آرامشی که میدهد، قابلمقایسه با تخت نیست، نیلی میان پتو و تشک بازی میکند.
_ تو که باز کوچ کردی رو زمین.
با یکدست شلوارک نخی و یک رکابی مشکیرنگ، بهادر درشتتر از همیشه مشاهده کرده میشود. مسواکبهدست، به رختخواب اشاره میکند.
_ من دیشامگاه به تخت کوچ کردم، الان سر جای خودمم.
شانهای بالا میاندازد و لحظهای بعد او رفته است.
فارغ از بازی نیلی با پتو، نگاههایم رویهم میرود. با حس کف دستی روی تنم از خواب میپرم، همهجا تاریک است.
_ بیا اینجا خوشگله، ببینم برای عموفاضلت چی داری؟
جیغ میزنم. این فاضل است که من را گحرکت کرده.
_ گلی؟ خواب متوجه شدی، آروم باش.
هشیار میشوم. آوای خوابآلود بهادر است. این کف دستهای اوست و سر من که روی بازوی او افتاده است.
_ بها؟!
_ جونم… بخواب… خودم دهنشو صاف میکنم.
بازوانش بهدورم تنگتر میشود. امنیت، چیزی است که حس میکنم.
……….
***بهادر
دوست ندارم از خواب بیدارش کنم. دیشب را خوب نخوابید، از تقلایش میان خواب و نالههایی که میکرد و اسم فاضل را که میآورد، میتوانم حدس بزنم کابوسهایش دردناک و ناراحت کننده بوده است.
نیلی میخواهد روی او بپرد که میگیرمش.
_ هی، دختر بدی شدی. بیا برو گلی رو بیدار نکن که اونو بیشتر از تو دوست دارما… بدو برو.
عاشق شدن! من این دختر عجیب و لجباز را با آن موهای سیاه و نامرتب، با آن جثهٔ ظریف و لاغر، با تمام بدخلقیها و نساختنهایش، کنار خود میخواهم. مضطربش میشوم. نیمی از ذهنم را اشغال کرده است، حتی از زبان شتابزدهوتیزش خوشم میآید. “بها” گفتنش برایم جذاب است. من حتی بهندرت یادم میآید قبل از او چه میکردم. مدلی که با او هستم، با هیچ زنی نبودهام، دلم میخواهد باقلبیل و بیقلبیل خوشحالش کنم، حتی حاضرم برای او، هرچهقدر میخواهد خرج کنم. اینها چیزهایی است که قبلاً بهادر انجام نمیداد، آن بهادر برای کنار یک زن خوابیدن تا چند بلوک آنطرفتر نمیرفت تا یک تشک معماما را از خانهای دیگر بیاورد، آنهم جلوی چشم دیگران. آن بهادر از هیچیک از زنان زندگیاش درتمایل داشت نمیکرد که برای انتخاب وسایل خونه کمک کنند. آن بهادر کسی است که اینروزگارها برای من غریبه است.
_ هی “بیگ بوی”، به چی زل زدی؟
چشمانش را ریز کرده و مشکوک نگاه میکند. او در آن تاپوشلوارک، زیادی بچهسال نشان میدهد.
_ واقعاً دوست داری بدونی؟
“اومی” زیرلب میگوید وغلت میخورد. هنوز آمادهٔ بلند شدن نیست، کرختی خواب صبح. در اتاق را میبندم تا نیلی نیاید و با خیال راحت، کمی سربهسر دخترک بدخلقِ تازه بیدار شده بگذارم.
_ خب، فکرای ناجور داشتم… مثلاً یه دختر که بغلخورش ملسه… یه رختخواب آماده، یه بیگ بوی هات. خب، چی از این بهتر؟
دمر میشود و من کنارش مینشینم.
_ این انصاف نیست… تو سرحال باشی و من بخوام پاچهتو بکنم… این لذت دمصبحو از من نگیر.
اامان بار است که او را شوخ و بذلهگو میبینم. کنارش دراز میکشم و کف دستم را تکیهگاه میکنم. کاش امروزگار کار را بیخیال شود.
_ هی، گلیخانم! یه بوس میدی؟ میگم که هیچ دقت کردی، کم قلب به بحثای خاکبرسری میدی؟
صورتش را در تشک پنهان میکند و از لرزش شانههایش میفهمم میخندد. اگر حسی که الان دارم، دوستداشتن نیست، پس چه نام دارد؟
کف دست زیر تنش میاندازم تا او را بهسمت خودم برگردانم که مقاومت میکند.
کشتی ورزش موردعلاقهٔ من است، حال با او باشد که هزار برابر بیشتر دوستش دارم.
_ پس اینجوریه؟ کشتی قلبت میخواد قشنگه؟
نمیدانم چهقدر میگذرد که هردو، ازنفسافتاده از یک مبارزه، روی تشک افتادهایم.
_ بهادر افخم، تو یه وحشیِ بهتماممعنایی. آخه چرا گاز میگیری… تمام تنم کبود شد.
میخندد و یکییکی آثار مبارزهٔ نهچندان عاقلبانهیمان را نشانم میدهد.
_ خوبه، جای تمام ناخنایی که کشیدی حلال شد.
قد بلند میشود و تاپش را درمیآورد و من تا بناگوش سرخ میشوم از تصویر روبهرو.
_ نگاه کن… همهجام رو کبود کردی… حتی جای یه ناخونم روت نمونده وحشی.
نگاهش برق میزند، نه از خشمگینت، از شور زندگی. نگاه از تن سفید مارکشده با آثار مبارزهمان میگیرم، باید خودم را یک دوش آبِسرد مهمان کنم.
_ سرتقخانم، نگو بهت خوش نگذشت. بپر لباس بپوش، دیرت شد. تا تو بپوشی، من یه دوش بگیرم.
نگاه خیرهاش را به خودم شکار میکنم، ولی بهنظرم هنوز وقت داشتن یک رابطهٔ جسمی نیست.
_ بها… تو همیشه اینقدر خودداری؟
کنارش میایستم. احتمالاً تا شب تمام آن آثار کمرنگ میشود، ولی از دیدنشان لذت میبرم، او قرار است مال من باشد.
_ فقط برای تو سرتق خانم… میگم یه بوس بده، ببین به کجا کشید؛ وای که بگم چیزای خاکبرسری… فک کنم میبری سردر خونه آویزون میکنی.
مشتی که برایم پرت میکند را میگیرم و حال او اسیر من است، حس کمرش را روی سینهام و میان بازوانم دوست دارم.
_ اما من بوسمو میگیرم گلیخانم.
_ امروزگار زود تعطیل میشی، منتظر باش خودم میآم دنبالت. درضمن، مهراد پیام داد که امشامگاه یه دورهمیِ کوچیک هست.
کلاهکاسکتش را درمیآورد، یکساعت تاخیر، به تفریح امروزگارمان میارزید. کولهاش را به دوش میاندازد.
_ یکم بیشتر میخوام بمونم، بعدم اظهار کرده بودم من مهمونی نمیآم.
اشاره میکنم جلوتر بیاید، مقنعهٔ او هیچ وقت صاف نیست. در برابر نگاهان رهگذرهایی که نگاهشان روی همه زوم است جز خودشان، مقنعهاش را مرتب میکنم و او تکان نمیخورد.
_ فک کنم اگه از این مقنعهکشیها بندازی بهتره. دورهٔ ما دختر مدرسهایا سر میکردن، با زیراه و مخلفات.
چشمهایش را لوچ میکند و میخندد.
_ میخوای از اون مانتوهاشونم تنم کنم یهو.
به سمت محل کار هلش میدهم.
_ برو سر کارت، ساعت دو پایین منتظرتم.
اصلان در آنسوی خیابان از حرکت ایستاده و سر تکان میدهد، ولی همهاش این نیست. اشارهای به یک آزرای مشکیرنگ میکند و گوشیاش را نشان میدهد. موبایلم را بیرون میآورم، پیامش روی صفحه است.
“همون پسر دیروزگاری داخل آزرا قرار گرفته. از صبح اینجاست آقا”.
مصطفی! او نیمهشب به موبایل مهگل زنگ زد. بعد از آن برایش پیام فرستاد. هرچند به آنها نگاه نکردم، ولی اینکه میداند او تنها نیست و ادامه میدهد، هیچ علامت خوبی نیست. مهگل حتی دنبال موبایلش هم نگشت. ساعت از نه گذشته و هنوز به دفتر نرفتهام.
“حواست باشه بهش، من ساعت دو اینجام”.
مصطفی… مهگل دربارهٔ حرفهای دیروزشان چیزی ناضافه کرد. اینکه اصلاً او برای چهچیز سراغش آمده است. من هم سؤالی نکردم. برایم مهم بود که فقط بگوید با چه کسی ملاقات کرده و او صادقانه راهی شدار کرد. دیشب وقتی که آنگونه جواب داد، درک کردم نیازی نیست از جانب او نگران باشم، همین برایم کافی است. برای رانندهٔ ماشین که نگاه خیرهاش را حس میکنم، سر تکان میدهم که بفهمد او را مشاهده کردهام.
………
_عباسجان، داداش… برات یه عکس و چند تا شماره میفرستم، اونم تو لیست لحاظ کن.
عکس مصطفی، شمارهٔ تلفن و پلاک ماشین را برای او میفرستم. یادم میآید دربارهٔ محمد چنین نکردهام. سالهای گذشته به من آموخت که بیشتر از آنکه به روبهرو نگاه کنم، باید اطرافم را تحتِنظر داشته باشم. در این سالها هیچکس بهاندازهٔ مهگل برایم مهم نبوده؛ پس تا همهچیز را تحتِکنترل نداشته باشم، فکرم آهسته نمیگیرد. اصل اول این کنترل، وارد کردن کمترین فشار به اوست. هیچ حس خوبی به اطرافیان او ندارم. آخر کدام مرد بیناموسی به یک دختر کوچک که یتیم است و تحت حمایت او، نظر دارد؟!
خوابهای دیشب او افکارم را درگیر خود کرده است. التماسهایش به مردی که حال میدانم، فاضل، ناپدری اوست.
………..
در اتاق باز میشود و یکی از حسابدارها داخل میآید. ظریف و پر از ادا است؛ یکی از همان دو نفری که جای مهگل آمدند. یکروز هم او از این در داخل شد، ولی …
_ آقای افخم… اینجا یه حساب هست که فکر کنم باید ببینید… خانم ساریخانی هم تو چندجا علامت زدن برای وصول. مسئول خرید اون وقت هم دیگه نیست، آقای جمالی.
دفتر حسابداری را از او میگیرم. مبالغ بدهکاری بابت خرید گوشت و عودت آنهاست. جمالی چند هفته قبل از برملا شدن دزدیهای اکبری استعفا داد.
_ خب؟ اینا که پس داده شده… بهجاش پول گرفتن یا جنس؟ چندبار بوده؟
نگاه خیرهی او را غافلگیر میکنم. با خجالت سر پایین میاندازد، حتی در لباس فرم هم خواستنی است، اما نه مثل مهگل شلختهٔ من.
_ چیزه… خب این خرید و پسدادنا چند بار تو ماه بوده، حتی گوشت بره. اما تا الان هیچ برگشتی نداشتن، یعنی اگر داشتن، جنسی یا نقدی، باید متوجه شده بشه. چراکه کیلو بالا حرکت کرده، مبلغم بالا راهی شده، نه کمتر بشه… البته فقط گوشت نیست، ولی بزرگترینش مربوط به انواع گوشتهاست.
جمالی و اکبری هر دو در این پروسهٔ دزدی، همکاری داشسریع. از مهگل باید دراینباره بپرسم.
_ باشه، این دفتر و بذار با بقیهٔ دفاتر تا از مهگل بپرسم… بگو نامنی بیاد… فاکتورای خرید دورهٔ نامنی رو هم بیار برام.
مسئول خرید جمشاهده کرد… شاید او باخبر باشد.
فقط چند لحظه طول میکشد تا دوباره برگردد.
_ آقای افخم، آقای نامنی نیستن، مثل اینکه برای کاری بیرون حرکت کردن.
تلویزیونِ دوربینها را روشن میکنم، چیزی به ساعت یک نمانده است. زودتر باید بهدنبال مهگل بروم. اصلان خبر داد بعد از رفتن من، مصطفی هم راهی شده است.
_ بگو منشی شمارهشو بگیره، بعد بیاد اینجا.
مدت زیادی نمیگذرد که تلفن روی میز من زنگ میخورد. گوشی را که برمیدارم، صوتی نامنی میآید.
_ سلام آقا. بفرمایید، امری بود؟
_ نامنی، گوشتای انبارو از کجا میخری همیشه؟
_ آقا، الان که از یه شرکت میخرم، قرارداد داریم باهاشون. یه دو ماهی هست… اما قبلش از یه واسطه میخریدیم که اونو کنسل کردم.
_ چرا کنسل کردی؟
_خب… راستش از کار این یارو راضی نبودم. اکبری و جمالی باهاش اوکی بودن، اما ریگ بهکفشش بود، اکبری که رفت، کلا باهاش کار نکردم؛ با یه شرکت معتبر قرارداد بستیم. خودتون امضا کردین.
چیزی بهخاطر نمیآورم، ولی نباید مسالهٔ بدی باشد.
_ این یارو واسطه رو میشناختی… کی بود؟
_ آقا، یه دامداری داشت. خودشونم ذبح میکردن. گوشت تازه هر هفته میدادن. اسم یا فامیلش “آرین” بود… آقا من از حسابداری و اینا چیزی نمیدونم اما یارو درست نبود. من تازه جای جلالی اومدم. تا کف دستم بیاد چیبهچیه، یکم طول کشید. ولی بعد کلاً باهاش فسخ کردم. خانم ساریخانی اضافه کرد چراکه ضرروزیان پا قرارداد نیست، مشکلی پیش نمیآد.
مهگل بهتر از هرکسی میداند ماجرا چیست.
_ باشه، به کارت برس.
در اتاق باز میشود و دختر حسابدار با چندین دفتر و زونکن داخل میشود.
_ آقا اینا دفاتر و چیزاییه که خواستین.
………
سرگرم مشاهده کردن دفاتر میشوم که یادم میافتد باید به دنبال مهگل بروم. موتور را به پارکینگ برگرداندهام و با ماشین بیش ازحد طول میکشد که برسم. گوشی را برمیدارم و به او زنگ میزنم، اما طبق معمول جواب نمیدهد، برایش پیام میفرستم منتظرم باشد. مستخدم را آوا میکنم که در را باز میکند.
_ جانم آقا؟
_ مَشتی، سوئیچ موتورتو بده تا جایی باید برم. این دفترا رو بذار تو جعبه، بذار پشت ماشینم، میآم میبرم.
سوئیچ موتور را میگیرم. سالها از آخرین باری که سوار یک موتور معماما شدهام میگذرد. حس خوبی دارد.
شمارهٔ اصلان را میگیرم، ولی هموقت مهراد پشت خط میآید.
_ اصلان یکم دیر میرسم. تو کجایی؟
آوای همواره خونسردش میآید.
_ سر کارمم آقا. مهگلخانم هنوز نیومدن بیرون. اون یارو ولی اینجاست.
لعنتی زیرلب حوالهاش میدهم و با سرعت بیشتری میرانم. وقتی تمام کارهایم با یکی از همین موتورها راه میافتاد؛ زمانیکه بهادر افخم فقط یک پادوی ساده بود. هنوز اامان موتور و کمککف دستم که “سید” برایم خرید را در انبار شخصیام دارم.
قلبم برای پیرمرد تنگ شده است.
وقتی میرسم، از مهگل خبری نیست. حتماً پیامم را نخوانده است. موبایلم را چک میکنم، یک پیام از طرف او دارم.
“من تو کافهٔ کنار دفترم. با مصطفی نشستم، بیا”.
موتور را هل میدهم. فقط چند قدم دورتر است، از بیرون هم میتوان داخل کافهٔ سنتی را با دیزاین سراسر شیشه متوجه شد. موتور را جلوی کافه میگذارم، اصلان هم داخل نشسته و با متوجه شدن من کشیده میشود. کمی لباسهایم را مرتب میکنم. موهایم آنقدر کشیده نیست که بههمریخته باشد، پشت مهگل به من است، مصطفی ولی متوجه من میشود، همان مدت که موتور را پارک کردم، من را دید.
قد بلند میشود. قدش هماندازهٔ من است، ولی لاغرتر. چهرهاش از محمد بهتر است. بیشترین شامگاهاهت آنها، در چشمها و لب و دهان است. تبسمی که مصطفی به لب میآورد، برایم جالب نیست. حسی میگوید آن نگاه بیپردهٔ محمد و نفرت او صادقانهتر است.
مهگل هم برمیگردد و تبسم میزند. یک حس خوب… حس تعلق داشتن.
_ سلام… من برادرخوندهٔ مهگل جان هستم… مصطفی.
اینکه او پیشقدم میشود برای معرفی، حس ناخوشایندم را افزایش میدهد. بیشتر شامگاهیه یک صمیمیت ریاکارانه است تا دوستی.
با کمی تاخیر کف دستش را میفشارم. او خیلی از خطقرمزهای من را نقض کرده است. نیمهشامگاه به مهگل زنگ زد، بعد پیام داد، بعد صبح با اینکه درک کرد مردی در زیستن اوست باز هم او را پایید و حال قبل از من، برای ملاقات با دوستدختر من رسیده است.
_ منم بهادرم… ببخشید منتظرت گذاشتم… گلیخانم. آقامصطفی به زحمت افتادن امروزگار.
صندلی کنار مهگل را برای نشستن انتخاب میکنم، روی میز دو برش کیک و دو فنجان قهوه است. هر سه مینشینیم. یک کافهٔ معماما و مصطفی که تمام تلاشش را کرده که بهترین باشد… او میخواهد به دیده مهگل بیاید.
_ بهادر، دیشب دربارهٔ مصطفی بهت اضافه کردم…
نگاه مهگل سرگردان و بیحوصله است. او در برابر عمل انجام شده قرار گحرکت کرده، این را میتوان از کلافگی و تبسمهای تصنعی او فهمید.
_ بله، ایشون برادر آقامحمد و پسر ناپدریت هستن، یادمه… فقط متوجه نمیشم، چرا صبح اینجا بودن و پایان کار، بازهم اینجا…
تکه کیکی که به دهان میبرد باعث سرفهاش میشود، مردک دغلباز.
_ راستش من نمیدونستم کسی تو زندگی مهگل هست… بعد از چند سال، واقعاً دلتنگ خواهرم شدم… اگه ناراحت نمیشین، گاهی به دیدنش بیام.
نگاه خیرهام را به او میدوزم. این چهره برایم آشناست، شاید کمی چاقتر، یا… فقط نمیدانم او را کجا متوجه شدهام. حس بدی به او دارم.
_ اگه بخوام تعارف کنم، میگم نه آقامصطفی؛ ولی از آنجایی که من خیلی تعارفی نیستم، میگم نسبت شما فقط از طریق مادر مهگل بوده و حالا هم دیگه نیست. پس برای من، شما هم مثل مردای دیگه هستین… اما اینکه مهگل بخواد پسر ناپدریش رو ببینه یا نه… یه انتخابه.
بلند میشوم و این یعنی پایان یک ریاکار برای من.
_ گلی، من بیرون منتظرم.
رفتارم مؤدبانه نیست، ولی واقعاً چه معنی دارد او مزاحم همراه مرد دیگری باشد؟
_ تو با این الدنگ بیتربیت چه صنمی داری مهگل؟
دم در میرسم. صدایش را برای اینکه من بشنوم، بیشتر قد بلند میکند. از کنار اصلان میگذرم.
_ آقا؟
میخواهم مصطفی هم بداند مهگل تنها نیست.
_ این یارو راهی شد، میتونی بری داداش… دنگ خانومو حساب کن. خوشم نمیآد کسی برای من خرج کنه.
مهگل هم قد بلند میشود. نمیشنوم در جواب او چه میگوید، ولی رنگ مصطفی قرمز میشود و نگاهش خشمگین. غیر از ما کسی این ساعت آنجا نیست. از نگاه او عصبانی میشوم. مهگل چیزی آرام میگوید، هرچه هست، مرد دیگر خوددار نیست.
_ اصلاً بگو این مرتیکه چه صنمی باهات داره؟ محرمی بهش که شب کنارشی؟
حدسم درست است، مصطفی هم کف دستکمی از محمد ندارد.
از اینهمه مجهول اطراف او سردرگم شدهام… محمد، حال مصطفی و خوابهای مهگل.
نه او جوابش را میدهد و نه من. بیرون میآید، بیصدا و آرام.
_ چرا جواب اون مرتیکه رو ندادی؟
دوست دارم عصبانیتم را به آن مرد نشان دهم، شاید با یک دعوا، ولی اینکار چارهٔ حال من نیست.
_ بهتره جلوی اون همه تستوسترون رو بگیری بها… من بهخاطر تو به کسی توضیح نمیدم… اونم میتونه سرشو بکوبونه به دیوار.
در یک لحظه تمام غمگینی و خشمگینتم از بین میرود.
_ این موتور کیه؟
موتور ولینتی از موتور خودم خیلی کوچکتر است و ضریب امنیتش کمتر. فکر میکنم شاید بهتر است برای او ماشین بگیرم.
سوار که میشوم، مصطفی هم با غر و خشمگینت بیرون میآید، اصلان او را داخل نگاه داشته است.
قبلاز آنکه تصمیمم را بگویم، مهگل پشت من مینشیند.
_ با این چهقدر تو گندهای بها، اون یکی انگار لژ خانوادگی داره.
میخندد. نگاههای خشمگین برادر ناتنی همچنان با ماست.
دستهای گلی را به دور کمرم محکم میکنم.
_ حالا اینبار رو ببخش. قول میدم با کمتر از تویوتا نیام سراغت گلیخانم.
سرش را بین دو کتفم میگذارد.
گرمای تنش را حس میکنم. دیگر هزارتا محمد و مصطفی و مسعود هم برایم مهم نیست.
_ بیخیال. همچین میگی، انگار بابام شازده قرقرهمیرزا بوده، منم دختر شازده… پیادهام میاومدی قبول بود، از شر این تحفههای فاضل خلاص بشیم.
موتور را با چندبار استارت زدن روشن میکنم. از همین فاصله هم نیشخند مصطفی دیده میشود…
شاید به ماشینش مینازد!
حرکت میکنم، قلق این موتورها از کف دستم دررفته و میترسم بلایی سر مهگل بیاید.
حس میکنم کف دستهایش کمی شل شده است. صوتیش میکنم، جوابی نمیدهد.
سرعتم را کم میکنم، چیزی به مقصد نمانده است. نگاهش میکنم، آنقدر خسته است که در همان حالت خوابیده.
ایکاش با خودم میماند و کار میکرد. کف دستهایش را محکمتر میگیرم.
به پارکینگ رستوران که میرسم، چند لحظه بعد سرایدار هم پایین است. مهگل را صدا میزنم و او خوابآلود جواب میدهد.
_ پاشو بریم تو ماشین بخواب.
کمی هشیار میشود، ولی بهمحض جای گرفتن روی صندلی ماشین، خوابش میبرد.
……..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن