به زل زدن به او ادامه دادم. سپس به زبان کورواک جویا شدم: «هیچ وقت هیچ کس سلاحت رو ازت نگرفته؟»
سر تکان داد.
زمزمه کردم: «وای.» و او بار دیگر تبسم زد.
«نمیدونم این یعنی چی ماده ببر من، اما اون طوری که تو گفتیش و با حالت روی صورت، مجبور نیستم معنیش رو بپرسم.»
حس کردم حالت صورتم ملایم شد. سپس سرم را آنقدر کج کردم که پیشانیام را روی چانهاش گذاشتم و او هم سرش را آنقدر چرخاند تا لبهایش روی پیشانیام نشستند.
سپس با صوتی ساکتی گفت: «آسمانها به فرمان همسر من باریدن.»
پلک زدم به گلویش نگاه کردم و سرم را برگرداندم تا از او منظورش را بپرسم که کسی در بیرون از چادر فریاد زد: «کاه دکس!»
سر لهن برگشت و بعد در کمال تعجب و باید اضافه کنم وحشتم به زبان کورواکی فریاد زد: «بیا تو!» قد بلند شد و قرار گرفت و من را هم با خودش نشاند. وقتی من را در آغوشش چرخاند و کمرم را به سینهاش چسباند خز از رویم پایین افتاد. حالا رو به ورودی چادر جای گرفته بودم. بازویش بالا وارد شد و روی سینههایم قرار گرفت و به نوعی برهنگیام را از سه جنگجویی که خم و وارد چادر شدند، پوشاند.
نیازی نبود من را بپوشاند. آنها فقط به پادشاهشان نگاه میکردند.
حرفهایی به سرعت به زبان کورواکی زده شد اما این را از آن درک کردم:
یکی از جنگجوها اضافه کرد: «به وجود شما نیازه پادشاه من.»
لهن بیان کرد: «من با عروسم هستم.» که در ذهنش گذراندم این حرفش هم بسیار قشنگ بود.
جنگجوی دیگری گفت: «مهمه پادشاه من.»
لهن: «دارم همسرم رو توی تختمون تنها میذارم، بهتره که مهم باشه.»
دومین جنگجویی که صحبت کرده بود، مجدداً به حرف در آمد: «سوگند من رو دارین.»
لهن پیش از اینکه آهی بکشه کمی مردد ماند. سپس من را در آغوشش چرخاند، کف دستش بالا وارد شد و زیر چانهام پیچیده شد و صورتش را به سمت صورتم پایین آورد.
به زبان انگلیسی گفت: «استراحت کن و سعی کن بخوابی ماده ببر من. من برمیگردم.»
سر تکان دادم، صورتم را ثابت نگه داشت و لبهای بستهام را بوسید.
سپس من را روی تخت خواباند، خز را رویم کشید و از کنار تخت بیرون حرکت کرد، به سمت صندوق لباسها رفت، یک لنگ دیگر بیرون کشید و پوشید و همانطور که هنوز داشت گرههایش را میبست، از چادر بیرون حرکت کرد.
جنگجوها به دنبالش حرکت کردند.
باران میبارید.
و من روی تخت در چادر دراز کشیده بودم و به صدای باریدن قطراتش به روی سقف چادر گوش میکردم و سعی کردم همان کاری که شوهرم فرمان داده بود را انجام بدهم. استراحت کنم و بخوابم.
ولی تنها چیزی که ذهنم را پر کرده بود، عروس زیبا و دلگیر یک هیولا بود که کلمهای را بیان کرده بود که معنایش را نمیخبر داشت ولی من با تمام وجودم میاطلاع داشتم که او درکش میکرد. «رنگینکمان.»
و امیدوار بودم که بالای رنگینکمان باشد و روحش حالا در دنیای خارقالعادهای منزل گزیده باشد.
***
هنگامی که بازوی لهن من را به سمت بدنش کشید از خواب بیدار شدم.
خوابآلود سرم را کشیده کردم و چندین بار پلک زدم و دیدههایم را باز کردم.
زمزمه کردم: «همه چیز روبهمسیره؟»
«بله عاشقی زرین من، حالا بخواب.»
سرم را تکان دادم اما وقتی صورتش به صورتم نزدیک شد، صورتم را همانطور بالا نگه داشتم.
و وقتی لبهایش به لبهایم فشرده شدند، گیج و خوابآلود بدون اینکه فکر کنم دهانم را باز کردم.
و به محض اینکه لبهایم از هم باز شدند، زبانش وارد دهانم شد.
حس محشری داشت و با اینحال او مزه بسیار بهتری داشت.
هنگامی که خوابآلود دهانم را به شوهرم پیشکش کردم و او آن را پذیراهی شد، من را محکمتر گراهی شد و عمیقاً بوسیدم، بدنم به تقلا افتاد تا به او نزدیکتر شود.
هنگامی که بوسه را پایان داد، حرکت لبهایش را روی دهانم حس کردم و صوتی خشدارش را متوجه شدم که زمزمه کرد: «عسل طلایی.»
زمزمه کردم: «هوم.» چانهام را پایین بردم و صورتم را روی گردنش گذاشتم.
سپس در بین بازوان قدرتمندش که من را محکم نگه داشته بود، به خواب حرکت کردم.
پایان فصل
فصل بیست و یکم
الهه طلایی
«بیدار شو ملکه من.» صدای لهن را متوجه شدم، نگاههایم پلک زدند و باز شدند اما پیش از اینکه کامل از خواب بیدار شوم او من را از تخت بیرون کشید، باسنم را روی پاهایش گذاشت و زانوهایم خم شدند. یک بازویش را دور کم و باسنم پیچید و کف دست دیگرش در کنار گردنم بین موهایم حرکت کرد.
خوابآلود روی صورت خواستنیش تمرکز کردم و نجوا کردم: «هی.»
سپس وقتی نجواکنان جواب میداد، تبسم زدن دیدهانش را تماشا کردم. «هی.»
کاملاً مطمئن بودم که نگاههای خودم هم داشسریع تبسم میزدند چون میخبر داشتم لبهایم داشتند همین کار را میکردند. سپس نگاهش به دهانم افتاد، نگاهش داغتر شد و سرش را خم کرد.
داشتم هوس توی نگاهش را سبک و سنگین میکردم که روی لبهایم زمزمه کرد: «پادشاهت عسل طلاییت رو میخواد.»
یاد مبهمی از دیشامگاه در ذهنم شکل گرفت و من پیش از دهانم را به شکل دعوتکنندهای باز کنم ذرهای تردید نکردم و زبان لهن بلافاصله وارد دهانم شد.
نخیر دیشب این را خواب نمتوجه شده بودم. شوهرم میتوانست ببوسد.
هنگامی که روی تخت دراز کشید و بعد چرخید، کف دستهایم را به دور شانههایش پیچیدم. پشتم به تخت برخورد کرد و او به رویم خیمه زد و تمام مدت داشتیم همدیگر را میبوسیدیم. جابهجا شد و من معنای جابهجا شدنش را میدانستم، پاهایم باز شدند و پهلوهایش را بین پاهایم حس کردم و دستش به سمت گرههای لنگش راهی شد. در یک لحظه به همان شدت داشت من را میبوسید و هممدت تصاحبم کرد.
روی دهانش نالهای کردم.
وای حس خوبی بود.
شروع به حرکت کرد، حرکاتش آهسته و بیعجله بودند و لبهایش ابداً دهانم را رها نمیکرد.
نه، محشر بود.
دهانش بالاخره لبهایم را رها کرد و روی گونه و از آنجا تا گوشم راهی شد و من او را با دستهایم محکم گراهی شدم.
زیر گوشم زمزمه کرد: «ملکه زرین من به آسمانها فرمان میده.» سرم را برگرداندم تا از او بپرسم در مورد چه چیزی داشت حرف میزد اما او هم سرش را برگرداند، دهانش روی دهانم برگشت و سؤالم با حرکت لبها و جابهجا شدن وزنش به روی تنم… بخار شد و به هوا حرکت کرد.
هنگامی که زبانش بار دیگر توی دهانم را لیسید چشمهایش باز بود من وقتی مشاهده کردمش چیزی در شکمم فرو ریخت. من آن را متوجه شدم، برقی طلایی رنگ که عمیقاً در نگاهانش میدرخشید… خدایا، در اعماق دیدههایش بود.
اما من آن را مشاهده کردم.
کف دستهایم در موهایش فرو رفتند تا سرش را نزدیک سرم نگه دارم، به این شکل وقتی من را میبوسید، با من عاشقیبازی میکرد و روحش را به من نشان میداد، درخشش را از کف دست نمیدادم.
هیچ وقت چیزی شامگاهیه به این ندیده بودم و این… جذاب بود.
لهن بدون هیچ چیزی به جز نور شمعها، حرکات ملایم، عمیق و شیرینش آتش را آنقدر در وجودم شعلهور کرد که روح را رها کردم، بنابراین توانستم نگاهانم را ببندم و با ناله پر رضایتم که در دهانش گم شد، به اوج رسیدم.
چند ثانیه بعد، وقتی هنوز هم حالم از لذتی که برده بودم به جا نیامده بود، دهانم نالههای پر از لذت او را هدیه گرفت.
هنگامی که حالش سر جا وارد شد، لبهایش روی گونه و نگاههایم فرود آمد و بعد صورتش از جلوی چشمانم ناپدید و روی گردنم پنهان شد.
او را محکم در آغوشم نگه داشتم و به سقف چادر دیده دوختم، نمیتوانستم خودم را از احساسی که لهن با نشان دادن روحش به من در وجودم به حرکت در آورده بود، بیرون بکشم. چیزی که تا آن حد برای او ارزشمند بود، چیزی که از او محافظت میکرد، چیزی که با هیچ کسی سهیم نشده بود را به من نشان داده بود و دیگر تواناییاش را نداشتم که در برابر این صحنه مبهوت نشوم.
گندش بزنند.
نفسی کشیدم، سرم را برگرداند و در گوشش زمزمه کرد: «توی این نوع بوسیدن یه استعداد خالصی.»
سرش بلند شد و نگاههایش در دیدهانم چشم دوختند، آن درخشش رفته بود اما نگاهش گرم بود.
«استعداد؟»
دستم چانهاش را گحرکت کرد. با لحن ملایمی سؤال کردم: «تا حالا یه زن رو بوسیدین پادشاه من؟»
نگاهش در دیدهانم خیره شد، انگار میمیل داشت پیش از اینکه جواب منفیاش را غرشکنان بگوید، فکرم را بخواند. «می.»
من اولینش بودم.
این را به هیچکس دیگری نداده بود. فقط به من داده بود.
لعنتی. از این خوشم میوارد شد.
به او تبسم زدم و با ملایمت به زبان انگلیسی اضافه کردم: «خب، توی این کار خوب هستی. یه استعداد خالصی.» به من زل زد، بنابراین سرم را چهار پنج سانتیمتری کشیده کردم، لبهایمان حالا تار مویی با دهانش فاصله داشت. که زمزمه کردم: «کای آهنای تی.» مکث کردم و بعد با تأکید حرفم را پایان دادم. «چاه.»
دوستش داشتم… خیلی.
بار دیگر چشمانش را که تبسم میزدند، تماشا کردم.
سپس تبسم توی چشمانش غلیظتر شد و زمزمه کرد: «کاه جادهنا توناکاسا پاهناساهنالا.»
پلک زدم.
این دیگر جدید بود. او من را الهه جنگجوی زرین من خطاب قرار داده بود.
سؤال کردم: «چی؟» بعد به زبان کورواکی تکرار کردم: «تِلا؟»
به جای جواب دادن، چرخید و نشست و من را هم با خودش قد بلند کرد، حالا روی او نشسته بودم. کف دستش سرم را نگه داشت و صورتم را پایین کشیدند و بازوی دیگرش محکم به دور کمرم فشرده شد.
سپس به زبان کورواکی (تا جایی که میتوانستم متوجه شدم و بقیهاش را حدس زدم.) اظهار کرد: «متأسفم ماده ببر من، ولی امروز صبح یه تصمیم سخت پیش رو داری. یا توی مراسم تشییع شرکت میکنی یا شرکت نمیکنی. این تصمیم خودته ولی من مایلم رفتن خاکستر عروس دورتک به آسمانها رو تماشا کنی.»
تمام فکرهایی که در مورد چیزی که لهن من را صوت زده بود در سر داشتم، از ذهنم پرید.
دیشامگاه، در یک مراسم اعدام/خودکشی شرکت کرده بودم. امروز صبح هم در یک مراسم تشییع شرکت میکردم.
عالی بود.
باید گفته میشد که گاهی این کارهای ملکهای مزخرف بود.
نگاهم به گوشش افتاد و به زبان کورواکی زمزمه کردم: «میرم.»
صوتیم زد: «لنساهنا.» فشاری به تنم داد و گفت: «این تصمیم راحتی نیست، اما بهترینه.»
بسیار باحال بود که او درک میکرد و از آن باحالتر این بود که به نظر میرسید به من افتخار میکرد.
این را به او ناضافه کردم. در عوض آه کشیدم و سر تکان دادم.
سپس به زبان کورواکی سؤال کردم: «اسمش چی بود؟»
بلافاصله جواب داد: «نمیدونم.»
مجدداً پلک زدم و به او خیره شدم. بعد جویا شدم: «نمیدونی؟»
سرش را تکان داد. «نمیدونم.»
دیوانه بود؟
کمی از او عقب کشیدم و حس کردم چشمانم ریز شدند. «تو فرمان مرگ زنی رو دادی که حتی اسمش رو هم نمیدونستی؟»
بازوهایش به دورم تنگ شدند و من را مجدداً به خودش چسباند و همانطور که به من نگاه میکرد ابروهایش در هم گره خوردند. «اون همسر یه جنگجو بود. البته که اسمش رو نمیدونم.»
البته که اسمش را نمیدانست؟
واقعاً دیوانه بود؟
بعد یکباره متوجه شدم که با تمام دفعات بیشماری که دییندرا برای ما ترجمه کرده بود، لهن حتی یک بار هم او را به اسم خودش خطاب قرار نداده بود. اگر هم زمانی به او اشاره میکرد، دییندرا را «همسرم سیریم» یا «زن سیریم» خطاب میکرد.
به او اضافه کردم: «میدونی، زنها همسران جنگجوها هستن ولی چیزهای بهشدت زیاد دیگهای هم هستن. مادرن. دوستن. درمانگرن. اوناه-»
«سرسی-» حرفم را با فشار کوچکی قطع کرد و صبورانه صحبت کرد. «اونها همینطور جذابترین زنهای روی زمین هستن. به همین قلبیل اونها به جز همسر یه جنگجو چیز دیگهای برای سوهتوناک نیستن نمیتونن باشن. ممنوعه.»
حالا گیج و با کنجکاوی داشتم به او نگاه میکردم: «ممنوعه؟»
لهن سر تکان داد. «باید بهت بگم که با زیبایی تو که فراتر از هر زن دیگهایه که به عمرم دیدم، وقتهایی هست که از اینکه ملکه من هستی پیشمون میشم. این یعنی مردم میدونن تو کی هستی، توی دید قرار میگیری، کنار من میشینی و نگاههای مردها میتونه تو رو برانداز کنه و این کار رو هم میکنن. این رو میبینم، میبینم که از برانداز کردنت لذت زیادی میبرن و اغلب زیادی هم طول میکشه.» فشار دیگری به کمرم داد. «این چیزیه که من ازش خوشم نمیاد اما به عنوان یه دکس این باریه که روی دوشم قرار داره.»
اوه اوه. قند در قلبم آب شد.
لهن به صحبت کردن ادامه داد: «این برای همسر یه جنگجو جرم بزرگیه که تختش رو با جنگجویی که شوهرش نیست سهیم بشه. اگه این اتفاق بیفته، هر دو به سختی مجازات میشن. در مدتهای قدیم مرتباً این اتفاق میافتاد. جنگجوها مرد هستن و همسرها زیبا. برای حفظ فاصله ضروری جنگجوها، همه همسرها فقط به عنوان همسر یا عروس یه جنگجو شناخته میشن. ارتباط در حداقلترین اندازه ممکنه و ارتباطهای شخصی بین جنگجوها با همسر یه جنگجوی دیگه بسیار به ندرت اتفاق میافته و همراه با اجازه و نظارت جنگجوی شوهر انجام میشه. این هم یه بار دیگه روی دوش منه که تو برای قدم زدن در بین مردمت و توی دکسشی برای خودت محافظ شخصی داری.»
این را هم میخبر داشت؟
«میدونستی؟»
«بین و زاهنین هر روز گزارش کارهای تو رو به من میدن ملکه من.»
اوه. خب. این کاملاً هم غافلگیرکننده نبود. فضاما بود اما غافلگیرکننده نه.
خبر خوب این بود که این کارشان به خاطر به بند کشیدن یا نابود کردن هویت زنها نبود، بلکه برای جلوگیری از خیانت بود.
و برای اولین بار هیچ خبر بدی به جز آن بخش «به سختی مجازات شدن» وجود نداشت و من هم قلبم نمیتمایل داشت بپرسم چطور مجازات میشدند.
در دیدههایش خیره شدم و متوجه شدم که او منتظر جواب من بود. بنابراین وقتی بیان کردم «باشه.» چانهاش پیش از اینکه لبخند بزند و فشار دیگری به من وارد کند، حدود دو سانتیمتر عقب راهی شد.
سپس تکرار کرد: «باشه.»
چرا فکر میکردم بسیار شیرین این کلمه را میگوید؟
باید تکانی به خودم میدادم.
شروع به کشیده شدن کردم و زیر لب گفتم: «فکر کنم باید حمام کنم…» و دقیقتر به او نگاه کردم.
دیشامگاه، رودخونههایی از رنگ به روی بدنش داشت. حالا دیگر نبودند اما من رنگی بودم، وقتی من را بعد از حکمی که داده بود در آغوشش نگه داشته بود، رنگش را به من مالیده بود.
دیشب موهایش بسته بود (به همان مقلب مویی که من دیروز صبح بسته بودم.) ولی حالا باز و آزاد بودند.
در آخر، شامگاه پیش، رنگ آمیزی شده بود.
بدنم یخ بست.
رنگآمیزی داشت! و من کسی نبودم که او را رنگآمیزی کرده بود.
آوایش زدم: «لهن.» حینی که نیشش را برایم باز میکرد، کف دستش که در بین موهایم بود آرام سر خورد و پایین رفت و روی کمرم و بین شانههایم حرکت کرد.
سپس با صدایی که بمتر از حالت عادیاش بود بیان کرد: «ماده ببر من، بعد از یه رابطه درست و حسابی روی پاهای من نشستی، نیاز نیست اسمم رو آوا کنی.»
خیلیخب، این یه جورایی دلپذیر بود اما من الان اصلاً تو حال و هوای این چیزها نبودم.
هر دو دستم را روی شانهاش گذاشتم و جویا شدم: «دیشب کی تو رو رنگ کرد.» به من نگاه دوخت و من حفاظی که روی چشمانش نشست را دیدم.
نشانه خوبی نبود.
ادامه دادم: «و کی امروزگار صبح حمامت کرد؟»
کف دستانش محکمتر به دورم بسته شدند و با ملایمت گفت: «سرسی-»
وای نه، اصلاً مسیر نداشت خر شوم.
با صوتی خطرناکی سؤال کردم: «یه زاکتو رو ملاقات کردی؟» و بازوهای او به دور کمرم محکمتر شدند.
نجوا کرد: «کاه لنساهنا-»
این یعنی بله.
اوه نه، من که چنین فکری نمیکردم.
به زبان انگلیسی جیغ زدم: «تو قول دادی!» محکم شانههایش را هل دادم و عقب راهی شدم اما او من را گحرکت کرد، چرخاند و حالا من روی تخت و روی پشتم خوابیده بودم و او روی من بود. همانطور که هنوز هلش میدادم، فریاد زدم: «از روی من قد بلند شو! تو قول دادی!»
با ملایمت کف دستور داد: «آروم باش سرسی.»
فریاد زدم: «آروم نمیشم!»
بازویش را از دورم برداشت و صورتم را گرفت و انگشت شستش را روی لبهایم نشاند و آهسته فشار داد.
به زبان انگلیسی گفت: «آروم باش ملکه من.» سپس به زبان کورواکی ادامه داد و چیزهایی که متوجه شدم این بود: «دیشب توی شرایطی نبودی که من رو رنگآمیزی کنی و طبق رسوم توی مراسمی که من باید حکم بدم، باید رنگآمیزی شده باشم. هیچ چارهای نداشتم و درسته که قولم رو شکستم ولی باید درک کنی که این کار رو با در ذهنش گذراندن به شرایط تو انجام دادم. امروزگار صبح، برای اینکه رنگها رو از روی خودم بشورم، توی نهر شنا کردم چون در آینده دیگه هرگز سوگندی که برات خوردم رو نمیشکنم.»
اوه، بسیارخب. این قابل درک بود. حتی بسیار زیبا هم بود.
گندش بزنن.
روی انگشت شستش زمزمه کردم: «خب، باشه پس.»
به اندازه یک تپش قلب در چشمهایم چشم دوخت و بعد سرش را عقب انداخت و زد زیر خنده. پیش از اینکه متوجه شوم، انگشتش از روی لبهایم برداشته شد و دهانش که هنوز خندان بود، جایگزین آن شد و عمیقاً من را بوسید.
در این کار یک استعداد محض داشت.
در جواب بوسیدم و او ما را چرخاند و حالا من روی او نشسته بودم، هر دو کف دستش بالا آمدند و موهایم را نگه داشسریع.
هنگامی که بوسهمان را قطع کرد، دیدم که دیدهانش هنوز هم در خود خنده داشتند.
سپس با لحن حرص درآوری که علتش را متوجه شدم، شروع به حرف زدن کرد. «ماده ببر من کله شقه و چنگالهاش تیزن اما من میدونستم که دهانش رو صاحب میشم.»
داشت پیروزمندانه به من نگاه میکرد.
اشتباه هم نمیکرد.
بنابراین چشمغرهای رفتم و زیر لب گفتم: «حالا هرچی.»
این باعث شد او بار دیگر قهقهه بزند و من هم دوباره چشمغره بروم.
سپس خندهاش را قطع کرد و آوا زد: «سرسی.» و وقتی نگاهم به سمت او برگشت، کف دستهایش را از روی موهایم برداشت و بازوهایش به دورم حلقه شدند. «من همجاده تو به مراسم تشییع نمیآم. کارهای زیادی برای انجام دادن دارم. با یه گروه محافظ افتخاری همراهی میشی. فرمان دادم که نباید از جلوی دیدشون دور بشی.» بازوهایش به دورم محکمتر شدند. «اگه دورتک جسارت شرکت کردن توی مراسم رو داشته باشه و چیزی در مورد اینکه عروسش خودش جان خودش رو گحرکت کرد بگه، تو هیچ واکنشی از خودت نشون نمیدی. من کمتر از یه هفته دیگه خدمتش میرسم. این طوری فقط تو و سوهتوناک خاطرات بدی براتون میمونه.»
دوباره داشت به زبان کورواکی حرف میزد، بنابراین من همه حرفهایش را متوجه نشدم اما یک چیزهایی دستگیرم شد. حتی با این حال، به همین مسئله حضور دورتک در آنجا چسبیدم و مزه بدی در دهانم جای گرفت، جداً که بد مزهای بود. اینکه پادشاهم از من میتمایل داشت نزدیکترین چاقو را برندارم و به سمتش پرت نکنم هم به همین اندازه بدمزه بود.
لهن بار دیگر صوتیم زد: «سرسی.» روی او تمرکز کردم و او به زبان انگلیسی سؤال کرد: «باشه؟»
به او چشم دوختم. سپس آهی کشیدم و به زور گفتم: «باشه.»
نیشش را برایم باز کرد، سپس سرش را نزدیک آورد و زیر گوشم گفت: «کاه تینکاه توناکاسا.» به من اظهار کرد که میاطلاع داشت پذیحرکت کردن این برای من چقدر سخت بود ولی خرسند بود که فرمانش را اطاعت میکردم.
پوست گردنم را بوسید، من را روی پشتم برگرداند و به من تبسم زد. لحظهای که داشتم سعی میکردم خودم را از این فکر در بیاورم که او وقتی با موهای بازی که روی شانهها، سینه و پشتش ریخته بود، به من تبسم میزد، چقدر جذاب میشد، خم شد و لبهایش پیشانیام را لمس کردند و بعد از تخت بیرون حرکت کرد.
روی پهلویم چرخیدم و او را تماشا کردم که داشت گرههای لنگش را میبست و فریاد زد: «تیترو!» سپس بدون اینکه نگاهی به من بیندازد، لبه چادر را کنار زده و رفته بود.
دوباره طاقباز دراز کشیدم، ملحفه ابریشمی را روی بدن برهنهام کشیدم و آرزو کردم که آنها در تشییعجنازههای کورواک سیاه نپوشند.
سپس آوای «پویاه» گفتن دخترها را به خودم شنیدم. داشتند با عجله وان را داخل میآوردند. صوتی ظرف و ظروف را شنیدم و این یعنی صبحانه به زودی میرسید و کل اتفاقات امروزگار صبح از جلوی دیدهانم گذشت. لبهای لهن به روی لبهای خودم، شوهرم ارزشمندترین مایملکش را با من سهیم شده بود، گفته بود دلربا هستم و دوست نداشت مردهای دیگر به من نگاه کنند، وقتی باید رنگآمیزی میشد به من اندیشیده بود و وقتی نیاز به شستشو داشت باز هم به فکر من بود و این کار را بدون زیرپا گذاشتن قاما که به من داده بود، انجام داده بود. چقدر باز بودن موهایش را دوست داشتم و چقر عاشق خندههایش بودم.
گندش بزنند. گندش بزنند. گندش بزنند
توی دردسر افتاده بودم.
مدتی نگذشته بود که یادم رسید از او نپرسیده بودم چرا میگفت که من به آسمانها کف دستور داده بودم و چرا من را به نام جمتوجه شدی آوا زده بود. چرا من را الهه خودش خطاب کرده بود.
***
برای مراسم تشییع لباسی به رنگ آبی یخی پوشیده بودم و هیچ کدام از جواهرات و تزئینات لباسم طلایی نبود. یک سارونگ آبی یخی با طرحهای نقرهای، یک کمربند چرمی آبی یخی (که به شکل شوکه کنندهای براق و باشکوه بود و من بلافاصله عاشقش شدم.) یک تکه پارچه ابریشمی دیگر به رنگ آبی یخی که در هر گوشهاش آویزهای بیضی نقرهای داشت. جواهراتم بهشدت کم بود، فقط گوشوارههای قد بلند چندشاخه نقره و آن النگوهای نقرهای که روی خود مروارید داششتابزده و من از بازارچه خریده بودمشان. آرایشم ملایم و قشنگ بود و برای اامان بار تیترو موهایم را پیچانده و در بالای سرم جمع کرده بود و با سنجاقهایی بسته بود که قابل دیدن نبودند.
پیش از اینکه از چادرم بیرون بروم صدای اسبها را گوش دادم ولی به خاطر افراد زیادی که آنجا بودند غافلگیر شدم. چهار اسب که جنگجوهایی بر پشتشان سوار بودند که تا به حال نمشاهده کرده بودمشان. دییندرا سوار اسب سماقیرنگش بود، سیریم هم در کنار او سوار اسب سیاهش بود. فیتاک هم ناریندا را جلوی خودش و روی اسب بلوطی رنگش نشانده بود. بِین هم همراه تازه عروسش اوآسی که پشتش نشسته و دستهایش دور کمر بین بود، روی اسبی خاکستری لکهکلهداری جای گرفته بودند. زاهنین تنها و پیاده بود ولی افسار اسبی کهری را به دست داشت. بوهتان با ناهکا روی اسب ابرشی قرار گرفته بودند. و زفیر هم برای من به آنجا آورده شده بود.
همه زنها گل در دست داششتابزده و مدتی که من هم به زفیر نزدیک شدم، جیکاندا یک کف دسته شکوفه نارنجی رنگ قشنگ به دستم داد که شامگاهاهت زیادی به گل سوسن پلنگی داشت فقط دو برابر آن شکوفه داشت.
به سرعت متوجه شدم که هیچکسی با بهترین ظاهر خودش به آنجا نیامده بود، حتی با اینکه هیچ وقت سر و وضعشان به خوبی من نمیشد اما کاملاً مشخص بود که شرکت کردن در مراسم تشییع بهانه مناسی برای جشن گراهی شدن و فرصتی برای خودی نشان دادن و یا حتی فشنشو رفتن نبود. همینی بود که بود، نشانهای برای پایان یافتن یک حیات- این یکی بیشتر از هر مرگ غمانگیز دیگری غمانگیزتر بود و حرفی برای گفتن داشت.
زاهنین جلو آمد تا وقتی سوار اسبم میشدم، کمکم کند، سپس سریع به سمت مرکب خودش حرکت کرد، بالا پرید و ما مسیر افتادیم. دو جنگجو در جلو، پشت سر آنها فیتاک همجاده ناریندا و بوهتان همجاده ناهکا به راه افتادند. من به همجاده دییندرا سوار بر اسب سماقیرنگش در کنارم به راه افتادیم. سیریم پشت سر ما همجاده با بین و اوآسی به جاده افتاد. سپس زاهنین و پشت سر او دو جنگجوی دیگر حرکت کردند.
دییندرا به من بیان کرد: «تشییع جنازه از اینجا دوره عزیزم.» چانهاش را بالا گرفت و حرفش را با توضیحی پایان داد. «به خاطر باد.»
حق با او بود، باد میوزید. خوشامگاهختانه باران زمین را خیس کرده بود و شنها با باد به هوا کشیده نمیشدند. نه اینکه باد شدید نباشد اما خبری هم از سوز سرد نبود. خوب بود که مراسم با فاصله زیاد انجام میشد، نیاز نداشتیم جرقهای بپرد و دکسشی بسوزد و با خاک یکسانشود. به اندازه کافی در این مدت قلب شکسته داشتیم.
از او سؤال کردم: «حالت خوبه؟»
سرش را به سمتم برگرداند و تبسم کوچکی به من زد. «این همون چیزی بود که من میمیل داشتم از تو بپرسم.» تبسم کوچکش را جاب دادم، دستم را به سمتش دراز کردم و او کف دستم را گرفت و فشاری داد. سپس کف دستهایمان را انداختیم و او جواب داد. «غمگینم.» به پیش رو برگشتم و احساسات زیادی گفت: «دلگیر بود.»
میتوانست این را مجدداً بگوید.
جویا شد: «تو چی؟»
جواب دادم: «لهن دیشب از من مراقبت کرد.» نگاهش را روی خودم حس کردم، بنابراین متوجه شدم که سرش به سمت من برگشته بود. آه کشیدم، به دوست دیوانه چیزهای عاشقانه کورواکیام و به اینکه چه فکری در مورد خبری که داده بودم، میکرد در ذهنش گذراندم. سپس صادقانه اعتراف کردم: «حقیقت داره. اون بهشدت دوست داشتنی بود.»
احساس کردم نگاهش من را رها کرد، دوباره با احساسات زیادی گفت: «خوشحالم.»
من هم بودم.
لعنتی.
یورتمه از بین چادرها گذشتیم و مدتی ساکت ماندیم.
سپس ناریندا صحبت کرد و من به خاطر دردی که در صدایش بود، غافلگیر شدم. «چرا بهم نبیان کردی که در وجودت جادو داری؟»
پلک زدم و به او چشم دوختم: «چی؟»
به پرسشم جواب نداد. در عوض بیان کرد: «درک میکنم چرا پنهانش میکردی دوست من. باید بپذیرم، من هم با بزرگ شدن در وال اعتقادم به بسیار چیزها رو از دست داده بود، ولی چیزهایی که فراموش کردم شامل بیزاریام از جادو نبود. خب، تو هم در همون سرزمینها بزرگ شدی و من میتونم تلاشت به خاطر مقاومت کردن در برابر دادن چنین اطلاعاتی رو ببینم چراکه فکر میکنی که اینجا هم همون طرز فکر رو دارن. اما باید بدونی که…» به من نگاه کرد. «کورواکیها از کسانی که جادو دارن بیزار نیستن. این افراد کم و مورد ستایش همه هستن.»
به او خیره شدم و بعد تکرار کردم: «چی؟»
دوباره سؤالم را نادیده گراهی شد و گفت: «اما ایکاش اونقدر بهم اعتماد میکردی که این رو بهم بگی. دیدن فرمان دادنت به آسمان غافلگیری خیلی بزرگی بود.»
بفرما دوباره.
به او بیان کردم: «دییندرا من به آسمانها فرمان ندادم.» و او به من چشم دوخت.
«همونطور که توضیح دادم، نیاز نیست پنهانش کنی. در واقع دوست داشتم زودتر این رو میدونستم.» دوباره به جلو خیره شد. «تو دوست من هستی و حتی اگر رازهات رو بهم بگی، این هیچ تغییری توی حسی که بهت دارم به وجود نمیاره. با توجه به شخصیتی که داری، مشخصه که جادوی عظیمی توی وجودت داری.»
با تأکید اضافه کردم: «دییندرا، عزیز قلبم، من جادو ندارم، چه عظیمش چه جور دیگهای.» نگاهش بار دیگر به سمت من برگشت.
جواب داد: «سرسی، من اونجا بودم. دیدم که چطور رو به آسمانها زجه زدی و به محض اینکه اینکار رو کردی اونها خروشیدن.»
گفتم: «من این کار رو نکردم. طوفان تمام روز در حال آماده شدن بود.»
جواب داد: «حقیقت داره، اما تو اون رو فراخوندی.»
سرم را تکان دادم و آرام بیان کردم: «این دیوانگیه.»
«دیوانگیه؟ اصلاً نمیفهمم وقتی من و هزاران کورواکی شاهد این اتفاق بودیم، چرا چنین فکری میکنی.»
مجدداً سرم را تکان دادم و شروع کردم به حرفزدن. «من-» اما حرفم را قطع کرد.
«این هم در طول شب بین مردم زمزمه شده. چادرهای زیادی تا نیمه شامگاه روشن موندن و شوهرها و همسرها توی گوش همدیگه پچپچ کردن. همسایهها به دیدن همسایهها راهی شدن.» به روبهرو خیره شد. «طوفان تو باعث شد جنگجوها حرکت کردارها غیرقابل پیشبینی نسبت مرگ عروس دورتک داشته باشن…» سرش را یک بار تکان داد و حرفش را پایان داد. «اگه تا حالا هیچ شکی وجود داشت حالا دیگه وجود نداره.»
پلک زدم و بار دیگر سؤال کردم: «چی؟»
به سمت من برگشت. «ملکه زرین افسانهای، پادشاه قدرتمندش، تبار زرین، همونطور که سالها گذشته، داستانهای بهشدت زیادی در این مورد گفته شده، این داستانها، همونطور که خاصیت همه داستانهاست بزرگ شدن تا اینکه به چیزی اسطورهای و خیالی تبدیل شدن.»
با وجود اینکه مطمئن نبودم که میتمایل داشتم بدانم یا نه، جویا شدم: «و این داستان خیالی در مورد تبار زرین چیه؟»
البته که دییندرا به من میاضافه کرد. «داستانی که همیشه فکر میکردم تمولیً خیالاته میاضافه کرد که پادشاه قدرتمند و ملکه زرینش خدا و الهه بودن. پادشاه قدرت بینظیری داشت که هیچ همتایی براش نبود و ملکهاش جادو داشت. کشتن پادشاه غیرممکن بود و ملکه به ماه و ستارهها، خورشید، دریاها و رودخونه و آسمانها و زمین فرمان میداد.»
به او خیره شدم.
به حرف زدن ادامه داد: «داستان میگفت که اونها هیچ وقت پیر نمیشدن، جوان میموندن تا وقتی که اامان پسرشون موفق میشد دکس بشه. بعد سوار بر اسبهای بالدار به آسمان پرواز میکردن.»
با ملایمت اضافه کردم: «مهمله.»
به دقت نگاهی به من انداخت. «سرسی، دیشامگاه، میتونستم ناامیدیت رو احساس کنم. میتونستم پریشانیت رو به خاطر اینکه نمیتونستی کاری کنی احساس کنم. مثل یه هاله در اطرافت میدرخشید. و وقتی بلند شدی و همون یه کلمهت رو زجه کشیدی، حس کردم پوستم رو مورمور کرد. و این حرف تو بود که اون کار رو کرد عزیز من، نه رعد و برق و طوفان. بهت یادآوری میکنم که هیچ وقت هم مدت رعد و برق نمیزنه و آسمون اشکهاش رو نمیباره. همیشه اول رعد و برق میزنه و بعد به دنبالش بارون میباره. رعد و برق اول هشدارش رو میده. هیچ وقت رعد و برق هممدت با بارون نمیآد. سالهای زیادی روی این زمین زیستن کردم و تا همین دیشامگاه که اونها رو برای ما فرا خوندی چنین چیزی نمتوجه شده بودم.»
خیلیخب، باید قبول میکردم که من هم سالهای زیادی روی زمین زیستن کرده بودم، روی زمین خودم اما با اینحال من هم تا بهحال نمشاهده کرده بودم چنین اتفاقی بیفتد، آن هم توی سیاتل که باران بسیار زیادی میبارد.
وای مرد.
با این حال نمیتوانست حقیقت داشته باشد. باید یک هم وقتی بوده باشد.
زمزمهکنان به او اضافه کردم: «دییندرا دوست عزیز من، دارم بهت میگم من جادو ندارم.» و او از نزدیک به من چشم دوخت.
سپس آهسته جواب داد: «شاید داری اما خودت نمیدونستی تا اینکه دیشامگاه وقتی احساساتت غیرقابل کنترل شدن، مثل یه سیل از وجودت بیرون زد. ولی این اهمیت نداره، حالا مردمت باور دارن که تو جادو داری، باور دارن که قدرت زیادی داری، باور دارن که پادشاهت رو نمیشه کشت، باور دارن که هیچ وقت پیر نمیشی و از اعماق روح و وجودشون باور دارن که تبار زرین بر ما نازل شده.»
به روبهرو خیره شدم. یا خدا، حالا باید با این چه کار میکردم؟
ادامه داد: «بهشدت بیشتر از اتفاقات دیشامگاه هم هست عزیز من. تو کاملاً با توصیفات الهه زرین مطابقت داری. موهای طلایی، نگاههای طلایی و حالا که مدت بیشتری رو زیر آفتاب گذروندی، پوست طلایی. مثل فرشتهها آواز میخونی و دلت مثل چشمهات از طلاست. ولی تو ملکه یه مملکت جنگجو هستی چون خودت جنگجویی، روح آتشین داری، از همون اولش در شامگاه تصاحبت جفت مناسبی برای پادشاه رعبانگیزت بودی. خود جنگجوها طوری برات احترام قائل هستن که برای هیچ زن دیگری نیستن. توی این وقت کوتاه وفاداری بسیار زیادی به خودت جلب کردی که مدرکش هم جنگجوهای زیادی بودن که دیشب برای حرف زدن پا پیش گذاشتن. این اتفاقیه که شمشاهده کرداً به ندرت میافته. هنوز هم با باور کردنش مشکل دارم. همین هم برای پادشاه قدرتمندمون صادقه. سیریم سالهاست که به من میگه تا به حال هیچ جنگجویی مثل پادشاه لهن نمشاهده کرده، حتی وقتی که ایشون بسیار جوان بودن، هیچ همتایی ندارن. هیچ وقت از روی اسبشون نیفتادن، هیچ وقت خلع سلاح نشدن، توی پونزده سالگی برای اامان قتلشون جادهی شدن و اون موقع دیگه هیچی نمونده بود استادهای ایشون بهشون یاد بدن. حتی از استادهای خودشون هم بهتر بودن.»
وای مرد… واقعاً؟ پانزده سالگی؟ یا خدا!
به حرف زدن ادامه داد: «ایشون رو وقتی به مبارزهای طلبیده میشن متوجه شدم، سرعت و قدرتشون مبهوت کنندهست. فرا انسانیه و حالا، با عقل جور در میآد، چون ایشون انسان نیستن، بلکه مثل تو یه خدا هستن.»
شروع به حرف زدن کردم: «دییندرا من-» و او کف دستش را بالا نگه داشت و من حرفم را قطع کردم.
«بعداً بیشتر در این مورد حرف میزنیم، حالا نه عشق من، چراکه داریم به تل هیزم مراسم تشییع نزدیک میشیم.»
با توجه به صحبتهای عجیب و غریب و ترسناکی که داشتیم، متوجه نزدیک شدنمان نشده بودم اما حالا متوجه شدم. ما از چادرها خارج شده و از تپه کوچکی بالا حرکت کرده بودیم و حالا در حال پایین حرکت کردن بودیم. بقیه مردم چه پیاده و چه سوار بر اسب داشتند به سمت یک تل هیزم مرتفع میراهی شدند. بر روی تل هیزم جسدی پیچیده در پارچه کنفی سفید خفته بود. هنوز افراد زیادی بودند که مثل ما داشسریع به آن نزدیک میشدند اما به نظر میرسید هزاران نفر پیش از ما در آنجا جمع شده بودند و در سکوت و احترام انتظار میکشیدند.
هنگامی که من و همجادهانم نزدیک شدیم، جمعیت زیاد با فرمان محافظین جلوی گروه جاده باز کردند و چون من ملکه بودم، مستقیم تا خود تل هیزم برایم راه باز شد.
مشاهده کردی؟ گاهی اوقات ملکه بودن چیز بدی نبود.
در نزدیکی تل هیزم توقف کردیم و چوبها تا بالا پر از گل شده بودند، صدها گل در همه رنگ، شکل و اندازه، حتی روی جسد هم به خاطر کسانی که توانسته بودند گلهایشان را تا آن بالا پرت کنن با گل پوشیده شده بود.
اسب زاهنین یورتمه جلو رسید. از اسبش پیاده شد و به من در پیاده شدن کمک کرد.
سپس من و زنهای هممسیرم به تل هیزم نزدیک شدیم، هر کدام از ماها لحظهای بیحرکت ماندیم و سپس به نوبت گلهایمان را روی چوبها گذاشتیم.
سپس فاصله گرفتیم و هنگامی که عدهای دیگر از مردم چه پیاده و چه سوار بر اسب وارد شدند و گلهایشان را تقدیم کردند، به همان اندازه جمعیت ساکت ماندیم و انتظار کشیدیم.
زیرا نزدیک تل هیزم از حرکت ایستاده بودم، نگاهها را به روی خودم احساس میکردم، نگاههای خیلی زیادی روی من بود. با توجه به حرفهایی که من و دییندرا با هم زده بودیم، این غیر عادی نبود، چنان حواسم بیدار بودند که انگار سنگینی جسمی این دیدهها را روی خودم احساس میکردم.
سرم را تکان دادم و متوجه شدم که تعدادمان دیگر در حال زیادتر شدن نبود. بسیار به دور و برم نگاه نمیکردم. این کار را نمیکردم چراکه نمیتمایل داشتم با نگاه افرادی رو به رو شوم که فکر میکردند من یک الههام. (دیوانگی بود!) ولی به خاطر این هم بود که نمیمیل داشتم دورتک را در بین مردم ببینم. به لهن قول داده بودم که خودم را کنترل خواهم کرد. و برای این کار باید از برکت استراتژی بیمحلی کردن استفاده میبردم.
بهشدت زود متوجه زن سفید مویی شدم که وقتی دچار آفتاب سوختگی شده بودم برای درمانم آمده بود. او همراه زن دیگری با مشعل خاموشی در کنار تل هیزم توقف کرده بود و زن دیگر داشت مشعل را روشن میکرد.
جالب بود، زنها تل هیزم را روشن میکردند.
سپس هنگامی که مشعلش روشن شد و پیش از این که بدنش به سمت من حرکت کند، نگاهش به سمت من برگشت.
وای گندش بزنن. نه. این کار یکی از وظایف ملکهها بود؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن