بالا راهی شدن ضربان قلبم را احساس میکنم و با نفسی
سریع شده مینالم.
_ میخوام بغلش کنم…
یزدان روی سرم کف دست میکشد و با صدایی که
بغض را فریاد میکند با نگرانی میگوید.
_ آروم باش دورت بگردم!
بدون اینکه نگاهش کنم؛ خیره به نوزاد گریان
مجدداً به فارسی و با صوتیی نیمه جان لب
میزنم.
_ بگو بیارن بغلش کنم… باید بغلش کنم… بگو
بهشون…
به گریه افتادهام و هیچ توجهای به نگرانی یزدان
ندارم.
حتی اعتنایی به هشدار دکترم ندارم، نمیتوانم آهسته
بمانم…
نمیتوانم!
نوزاد تازه متولد شده؛ پیچیده در یک پارچه به من
بیتاب رسانده میشود.
سرم را کامل به طرف معجزه میچرخانم و بینیام
را به پوست صورتش نزدیک میکنم.
کنارم است… نزدیک به من آنقدر که حس نکنم در
دستان دیگری قرار دارد…
عمیق نفس میکشم عطرش را…
او را با تمام جان بو میکشم و نالان هق میزنم.
_ جانم مولین؟ جانم… خوش اومدی…
آرام گراهی شدهایم؛ هر دویمان! هم من که به نظر دیگر
ضربان دل و ریتم نفسهایم برای افراد داخل اتاق
عمل؛ نگران کننده نیست و هم او که دیگر گریه
نمیکند!
به چشمان بستهاش با شوقی عجیب که برایم تازگی
دارد نگاه میکنم و بیاختیار زیرلب پیوسته اسم
“یزدان” را نالان بر زبان میآورم.
اگر چه با مکث ولی عاقبت زمزمهی لرز کردهاش
را زیر گوشم میشنوم.
_ جانم؟ جانم؛ همین جا کنارتم…
نگاهم بالا میآید و خیره به چشمان خیسش بیاراده
لبخند میزنم! میان گریه و پریشان حالی!
_ بیا… بیا نزدیکتر… بیا بوش کن… خیلی بوی
خوبی میده… بیا…
جوابم یک خاموشی پرهیاهوست ولی قلب به دلم
میدهد برای اجابت شدن خواستهام…
پرستار بلافاصله جای خود را به یزدان میدهد.
حالا عزیزترینمان میان دستان او نزدیک است به
آغوشم.
گیج و منگم ولی انگار به همان اندازه هم هوشیار
هستم!
یزدان سر خم میکند و صورتش به صورت
فرزندمان نزدیک میشود…
اشک روی پوستم روان است و خیره میمانم به
قاب بینظیر بغل دستم.
بند بند وجودم غرق یک آهستهش عجیب و غریب
است!
تا حالا این چنین خودم را غرق ساکتش ندیده بودم!
به گریه افتادن یزدان هممدت است با به رعشه
افتادن یکبارهی شانههایش…
هیچ حرفی نمیزند؛ فقط معجزه را بغل گحرکت کرده
است و پشت سر هم و عمیق نفس میکشد.
_ حرف بزن باهاش… بذار صدات رو بشنوه…
بیداره… میخواد گوش کنه به آوامون… حرف
بزن باهاش… بهش بگو چقدر منتظرش بودی…
تلاشم برای صحبت کردن و باز نگه داشتن
پلکهایم خستهام کرده است…
نفسهایم دوباره شتاب گحرکت کردهاند و وقتی همان موقع
بیهوا ماسک اکسیژن روی بینی و دهانم قرار
میگیرد اعتراضی نمیکنم.
توجهام به یزدان و زمزمههایش است و برایم
اهمیتی ندارد که پرستار چه توصیههایی دارد به
من میکند!
_ دخترم… دختر بابا… اومدی بالاخره؟
زیر ماسک اکسیژن تبسم میزنم. حالا ماهی،
دیگر را میتواند در تاریکی شبهایش داشته
باشد…
بعد از من نور همجادهش میماند…
سرش بالا میآید؛ با چشمان پر اشکش به نگاهان
پر اشکم نگاه میکند.
_ بهشدت قشنگه… مثل تو.
همانطور که دخترمان را بغل گحرکت کرده است به ناگاه
شروع میکند به بوسیدن سر و صورتم…
دارد قربان صدقهام میرود…
چشمانش چراغانیست…
اشکش؛ اشک شوق است…
نفسم حسابی زیر آن ماسک اکسیژن جا آمده است؛
بیحال و بیرمق تا زیر چانهام پایین میکشمش و
سریع لب میزنم.
_ بخشیدی؟
اشک با فشار بیشتری از نگاهانش بیرون میزند
و نگاهش را حتی یک لحظه از صورتم نمیگیرد.
_ تو باید منو ببخشی قربونت برم!
بیقرار مجدداً میپرسم… با همان صدای سست و
ضعیف.
_ بخشیدی منو؟
گوشهی چشم چپمم را؛ خیسی اشکم را، میبوسد و
رعشهی شانههایش شدت میگیرد.
_ معلومه که بخشیدمت دلدادگیم!
عمیق نفس میکشم و قبل از اینکه بتوانم بگویم
دخترمان را نزدیکتر بیاورد با آوای قد بلند دکتر
وحشت زده سر میچرخانم.
نمیتوانم تمرکز کنم روی متوجه شدههایم! اصلا حتی
قادر نیستم سریع سریع در ذهن ترجمه کنم برای خودم!
فقط پسرم را میبینم که صورتش کبود است و
نفس ندارد!
پسرم نفس نمیکشد و حس میکنم نفس من هم
قرار است در لحظه به دنبال شوکی که بهم وارد
شده است بند آید.
_ چرا گریه نمیکنه؟ چرا نفس نمیکشه؟ چی
شده؟
با همان بیرمقی میان سوالهایم به تقلا افتادهام!
یکی از پرستارها سریع نزدیکم میشود، خیال
دارد آرامم کند و من اجازه نمیدهم ماسک
اکسیژن را روی بینی و دهانم قرار دهد.
سرم را به طرفین تکان میدهم و هراسیده به تلاش
دکترم برای برگرداندن نفس پسرم زل زدهام.
_ پسرم نفس نمیکشه… یه کاری کنید… دکتر…
دکتر یه کاری کن…
حواسم نیست که دارم به فارسی ضجه میزنم!
یزدان نگران و کف دستپاچه صورتم را به طرف خود
بر میگرداند.
دخترمان را به کف دست پرستار دیگری سپرده است!
فرصت سرزنش کردنش را ندارم و بیتوجه به
التماسهایش برای ملایم ماندنم هق میزنم.
_ نفس نمیکشه… وای… یه چیزیش شده…
مطمئنم… گریه نمیکنه…
درد قفسهی سینهام رسیده است تا گردنم!
ضربان دلم لحظه به لحظه دارد بالاتر میرود و
نفسم تنگ و تنگتر میشود!
_ جون یزدان آروم باش! آروم باش…
کف دستش روی سرم است و پی در پی صورتم را
میبوسد.
_ یزدان… پسرمون ُمرده؟ آره؟
پرستار اجازهی پاسخ دادن به یزدان نمیدهد و با
عقب راندن او شتابان ماسک اکسیژن را تا روی
بینیام بالا میکشد.
این بار هیچ اکسیژنی برایم وجود ندارد!
هوشیاریام را دارم از کف دست میدهم و نمیتوانم
درست ببینم!
نمیتوانم پلکهایم را باز نگه دارم تا ببینم چه بر
سر پسرم وارد شده است…
گوشهایم اما هنوز میشنود!
میشنوم که تشخیص داده شده است خطر ایست
قلبیام وجود دارد…
میشنوم که یزدان اسمم را فریاد میکشد و از من
میخواهد بر سر قولم به او بمانم…
گوشهایم هنوز آنقدر سنگین نشدهاند که نشنوم…
ذهنم هنوز آنقدر هوشیار مانده که یادم باشد پسرم
ُمرده است…
_ زنم رو نجات بده دکتر! نذار ضربان قلبش قطع
بشه…
دارد با صدای بلند فریاد میکشد و گریه میکند.
_ ارمغان؟ تو به من قول دادی…
بیشتر از آن چیزی نمیشنوم…
نه نفسی میماند… نه جانی و به گمانم نه ضربان
قلبی!
قطار حیاتام یکبارهی از ریل خارج شده است!
واژگون شدنش تصویری تمام قد از مرگ است!
او که برود تو تازه میفهمی؛
شروع شامگاه،
هیچ ربطی به تاریکی ندارد!
***
#هرگز او را به این حال نمتوجه شده بودم!
هیچگاه!
_ ازت جواب میخوام! ساکت نمون. بهم بگو
چطور تونستی؟
هراسیدهام از او که همیشگی به وقت ترس پناه بردهام
در آغوشش!
خودم را روی تخت عقبتر میکشم… این اامان
باریست که به وقت ترس فاصله میگیرم از او!
_ حالم خوب نیست یزدان! دو روزگار نشده از
بیمارستان مرخص شدم! هنوز خون ریزی دارم!
منو به حال خودم بذار لطفا.
نگاهم میکند! تیز؛ خشن و با نفرت!
نگاهی که بیگانه هستم با آن!
_ چطور تونستی انجامش بدی؟
خسته نمیشود از سؤال کردن این سوال! خسته
نمیشود!
_ چطور تونستی بچهامون رو بکشی؟
صورتش کبود شده است و رگی روی گردنش
انگار قصد پاره کردن پوستش را دارد!
آنقدر در این دو روز فریاد کشیده است که گرفتگی
صوتیش بدتر شده!
_ کی بهت کمک کرد؟ کجا انجامش دادی؟ وقتی
اینقدر بازیگری برات ارزشش از همه چیز بیشتر
شده چطور اعتماد کردی به کسی که انجامش داده؟
نوحشت کردی بوی لجن بودنت بلند بشه؟ نترسیدی قابل
اعتماد نباشه؟
نگاهش میکنم… بدون اینکه دلم بخواهد کلمهای
بر زبان بیاورم.
کافیست بگویم با پول میشود هر دهانی را بست
و حتی اعتماد خرید؛ آن وقت با دست خودم بنزین
ریختهام روی آتشش!
_ سوگند هم خبر داره؟ اون هم همراهیت کرده؛
آره؟
سکوتم در لحظه میشکند.
_ نه! هیچکس نمیدونه!
به طرفم خیز بر میدارد! فرصت نمیکنم عقب
بپرم؛ در کسری از ثانیه خودم را میان شعلههای
آتش میبینم…
زانوی چپش را روی تخت گذاشته است و پای
راستش پایین تخت آویزان مانده؛ صورتش هم
مقابل صورتم قرار گرفته و چانهام محکم در دست
راستش فشرده میشود!
ترسان به نگاهان سرخش نگاه میکنم…
با خود فکر میکنم اگر بخواهد کتکم بزند چه؟
_ از کی اینقدر عوضی شدی که بری پنهانی از
من بچهامون رو سقط کنی؟! چطور جرئت کردی؟
یزدان رو تا کجا بیغیرت شناخته بودی؟
سعی میکنم ترس را کنار برانم… سعی میکنم
حرف بزنم و توضیح بدهم حالا که همه چیز
برخلاف فکرم پیش راهی شده است.
مچ همان دستش که چانهام را محکم گحرکت کرده است را
نوازش میکنم…
_ حق داری خشمگین باشی… صبر کنیم آروم
بشی؛ منم حالم بهتر بشه، صحبت میکنیم حلش
میکنیم.
میخندد!
وحشت میکنم!
فکرش را هم نمیکردم لحظهای را به دیدهم ببینم
که خندهی او بشود دلیل ترسم!
چانهام را بی هیچ ملایمتی جلو میکشد تا نفسهای
داغش مستقیم به پوست صورتم برسد…
_ حلش کنیم؟ چی رو؟
_ یزدان…
اسمش را نالیدهام؛ با وحشت و ترس!
از آن خندهی کذایی حتی ردی کوچک هم نمانده
است!
به جایش خروار خروار خشم و نفرت در نگاهان
سرخش میدرخشد!
چه درخشش و برق ترسناکی!
_ فکر میکنی حرف مفت زدم که طلاقت میدم؟
فکر میکنی این کار رو انجام نمیدم؟
کم مانده است به گریه بیفتم.
کف دستم از روی مچش پایین میافتد و واگویهام
غیرارادیست!
_ نمیتونی طلاقم بدی!
پوزخند میزند و برق درون نگاهانش ترسناکتر
جرقه میزند.
کف دستش ساکت؛ نرم، دلهرهآور و ترسناک از روی
چانهام پایین میآید… میرسد به گردنم و
انگشتانش در لحظه دور گلویم طناب دار میسازد!
_ حتی میتونم همین حالا خفهات کنم!
بهسرعت دست روی قفلی که دستش به دور گلویم
ساخته است میگذارم.
_ دیونه شدی؟
به گلویم فشار میآورد!
ترس مثل یک سیلی پردرد روی دلم فرود میآید!
نفسم بند میآید و نگاهانم گرد میشود.
_ دیونه شدم! میکشمت و کف همین اتاق چالت
میکنم… همین جا؛ تو همین اتاق که در و دیوارش
شاهدن چقدر عاشقت بودم…
به تکاپو میافتم و در حالی که سعی دارم قفل
دستش را به دور گلویم باز کنم با کف دست دیگرم
روی بازویش میکوبم.
_ داری خفهام… میکنی…
به گریه افتادهام!
بالاخره به گریه افتادهام!
_ وقتی داشتی سقطش میکردی چقدر به ریش منه
بیغیرت لبخند زدی؟
حتی ذرهای از فشار انگشتانش کم نشده است!
نفسم دارد قطع میشود!
جیغ میکشم در حالی که صدایم درست در نمیآید!
نگاهش روی صورتم میچرخد و وقتی روی
دیدهانم متوقف میشود رهایم میکند!
هلم میدهد به عقب و گلویم را رها میکند!
سرفه میکنم…
نفسم درست بالا نمیآید و دلم ضربان خود را گم
کرده است.
_ بد کردی! اما فقط به خودت! اون یزدان عاشق
رو با کف دستهای خودت کشتی؛ با دستهای خودت
خاک ریختی روی قلبم…
انگشت اشارهاش را مقابل من که گریان سرفه
میکنم و گردنم را ماساژ میدهم تکان میدهد.
_ روزی هزاربار دعا میکنی کاش از خون
ریزی بعد از سقط میمردی!
قد بلند میشود! پرشتاب و تند.
هق هق کنان و نفس نفس زنان نگاهش میکنم اما
او به بزرگترین عکس روی دیوار اتاقمان زل
زده است…
به عکس شب عروسیمان!
_ اگه طلاقت ندم… اگه نگهات دارم تو حیاتم؛
جهان رو جهنم میکنم برات… دقیقا همون وقتی که
چند قدم تا نوک قله فاصله داری تو رو جوری
زمین میزنم که ابداً نتونی بلند بشی… خاک از
روی دلم کنار نمیزنم و دنیات رو آتش میزنم
ارمغان بدیع!
هجوم میبرد به طرف عکسمان!
خشن و وحشیانه آن را از روی دیوار پایین
میکشد و روی زمین میاندازد!
ناباور بر سر جایم خشکم زده است.
بر میگردد به طرفم؛ سرخی نگاهانش بیشتر شده
و با همان گرفتگی بیش از حد آوایش باز هم
فریاد میکشد.
_ انتقام بچهام رو ازت میگیرم… از شهرت و
محبوبیت فقط تاریکی میمونه برات…
پوزخندش ته قلبم را خالی میکند!
_ این تو و این هم دنیای تاریک شهرت!
فورا پشت به من میکند و با چند گام کشیده از اتاق
خواب بیرون میرود!
در را که پشت سرش محکم میکوبد همان اندک
نفس هم قطع میشود و سینهام تیر میکشد.
دست میگذارم روی دلم و عمیق نفس میکشم…
با درد و گریهای که خنده برای همواره از صورتم
میدزدد!
اشتباه گمان میکردم که مرا میبخشد… اشتباه فکر
میکردم همواره عاشقم است و خطاهایم را هر چه
که باشد نامتوجه شده میگیرد…
بیشتر از آن جنین که حالا حیاتی برایش نمانده
است متنفر شدهام!
با آمدنش مثل یک زنجیر سد میشد مقابل هر قدمم
و حالا هم با نبودنش یزدانم را از من گراهی شده بود!
شب قبل؛ یزدان بر سرم فریاد کشیده بود هیچ مهر
مادری نسبت به آن بچه در قلب نداشتهام موقع سقط
کردنش و جوابی نداده بودم ولی حقیقتا هیچ زنی
نمیتواند به اجبار مادر باشد و دلش به مهر مادر
شدن دچار بماند!
چشم میبندم…
جهانی پشت پلکهایم سیاه است!
همانقدر تاریک که یزدان وعده داده است!
ولی خیلی زود؛ آوای ناله میشنوم!
آوای التماس!
از من میخواهد چشم باز کنم…
دارد گریه میکند!
آوا؛ آوای یزدان است!
میخواهم چشم باز کنم اما موفق نمیشوم!
میخواهم خودم را تکان دهم ولی انگار فلج شدهام!
در اتاق را محکم پشت سر خود کوبید و راهی شد تا
غرق در تاریکی بمانم و حالا چقدر زود برگشته
است!
سناریو را انگار از وسط فیلم تغییر دادهاند!
سناریویی که بازی کرده بودم ادامهاش زیادی تلخ
و گزنده بود!
یزدان در آن سناریو بر نمیگشت!
در آن سناریوی جهنمی؛ یزدان، مرا در عذابی
طولانی نگه داشت تا همانطور که وعده داده بود
انتقام بگیرد…
خاک از روی دل خود کنار نزد تا نفس برای
ارمغانش نماند!
نوازش کف دستش را روی دستم احساس میکنم!
سناریو چقدر جذاب شده است! چه تغییر منصفانهای!
صدای گریه و نالهاش را میشنوم و نمیتوانم
واکنشی نشان بدهم!
قادر نیستم چشم باز کنم!
قلبم میخواهد کف دستش را بگیرم اما انگشتانم بی
هیچ حرکتی ماندهاند در کف دستش!
چه اتفاقی برایم افتاده است!
پیشانیام را میبوسد! لبهای او سرد است یا من
زیادی تب کردهام؟!
پس چرا اشکهایش که روی پوستم چکه کردهاند
اینقدر داغ هسشتابزده!
این بار دستم را میبوسد…
نمیخواهم اینقدر التماس کند برای بیدار شدنم و
اجازه بدهم در این حال بماند.
تلاش میکنم برای باز کردن دیدهانم…
تلاش میکنم…
تلاش میکنم…
آنقدر تلاش میکنم که انگار متوجهی لرزش
پلکهایم میشود.
روی سرم را نوازش میکند… کف دستم را میبوسد…
با گریه قربان صدقهام میرود و باز هم التماس
میکند برای باز کردن چشمانم.
میگوید میداند میشنوم او را…
مگر میتوانم بیاعتنا بمانم!
او برگشته است؛ از همان جلوی در اتاق خواب…
برگشته است تا با هم عکس واژگون شدهی
عروسیمان را به روی دیوار برگردانیم…
او برگشته است تا جای رد انگشتانش روی گلویم
را نوازش کند؛ ببوسد و اجازه بدهد حرف بزنم؛
نترسم و بگویم چرا بچهیمان را نخواستهام…
بالاخره موفق میشوم قلب از آن تاریکی ترسناک
بکنم و چشمانم را هر چند تا نیمه ولی باز کنم.
پلکهایم میلرزد و تار میبینم…
نور نگاهم را اذیت میکند اما اجازه نمیدهم
پلکهایم روی هم بیفتد.
_ ارمغانم… بیدار شدی بالاخره؟
تصویر صورتش بیش از حد تار و محو است اما
میتوانم ببینم چه به روزگارگارش وارد شده!
انگار که صدسال روی سنش آمده است!
حتی توان سر پا توقف کردن ندارد و کمرش خمیده
مانده!
پیشانی روی پیشانیام میگذارد بیتوجه به داخل
وارد شدن چندنفر!
با گریه خدا را شکر میکند و من دارم به این فکر
میکنم که چرا اینقدر نحیف شده است!
حالا که صورتش را نمیتوانم ببینم؛ با خیال راحت
تسلیم سنگینی پلکهایم میشوم و دیده میبندم. او
هم هیچ اعتنایی به هشدار پرستار برای عقب راهی شدن
ندارد و مردانه هق میزند.
_ سر قولت موندی… سر قولت موندی ارمغانم.
بخشی از مغزم همچنان انگار خواب است…
گیج هستم و بیحال.
یزدان ناچار عقب میرود و من ناراضی از آن
جدایی تحمیلی اخم میکنم؛ آنقدر خسته هستم که
نمیتوانم دوباره نگاه باز کنم.
دکتر مشغول معاینهام میشود و گوشهای من
دلشان میخواهد فقط صدای او را بشنود…
کاش اجاز بدهند برگردد کنارم؛ کاش اجازه بدهند
توسط او نوازش شوم… او که در کابوسهایم؛ مرا
مدتها در تاریکی تنها گذاشت… او که در کابوس
بیهوشی، از من انتقام گحرکت کرد و زمینم زد…
او که در کابوس دردناکی که متوجه شده بودم؛ تمام
عکسهایمان را از روی دیوار جمع کرد؛ مرا از
خود راند و سرد شد…
میخواهمش…
محبتش جاودانه است در جانم!
هیچگاه نتوانستهام نخواهمش!
بالاخره بر میگردد کنارم…
از دکتر خواهش کرده است اجازه بدهد فقط چند
دقیقه کنارم باشد و دکتر هم قبل از اجازه دادن، از
او خواسته است مرا خسته نکند…
دکتر شاید نمیداند این َمرد همیشگی برای من هم
درد بوده است و هم درمان!
دکتر نمیداند… این َمرد اگر خسته کند؛ از نفس
بیندازد و بکشد، بعدش هم بسیار خوب احیا و زنده
کردن بلد است…
_ ارمغانم…
پیشانیام را میبوسد و روی سرم کف دست میکشد.
_ چشمات و باز کن… میدونی چقدر منتظر
موندم تا بیدار بشی؟
خوابم میآید…
گیج هستم و هیچ درکی از موقعیتم ندارم؛ گلویم
خشک است و تشنهام است ولی سعی میکنم قلب به
دلش بدهم…
نمیخواهم لرزش صوتیش را… نمیخواهم عجز و
التماس صدایش را…
این چنین مستاصل و بد حال نمیخواهمش…
پلکهایم بیش از حد سنگین هستند و نگاه باز
کردن عجیب سخت شده است برایم اما عاقبت
موفق میشوم.
تار است تبسمش مقابل دیدهان نیمه بازم…
لبخند گریانش!
_ حسابی خوابیدی… حسابی استراحت کردی…
دیگه وقت بیدار شدنه…
آنقدر هوشیار نیستم که قادر باشم ماسک اکسیژن
را از روی صورتم بردارم و او بار دیگر پیشانیام
را میبوسد.
_ مگه از بیمارستان متنفر نبودی؟ زود خوب شو
برگردیم خونه…
صورتش بالای صورتم است… در کمترین فاصله
و قطرات اشکش دارد پوستم را خیس میکند…
_ دیگه نخواب… نخواب؛ میترسم…
گیج هستم… درکی از حرفهایش ندارم!
پلکهایم لحظه به لحظه سنگینتر میشود و
نمیدانم چقدر دیگر میتوانم از میان آن شکاف
باریک و تار؛ ببینمش!
میخواهم حرف بزنم و تواناییاش را ندارم!
میخواهم به او بگویم چه کابوسهایی مشاهده کردهام!
میخواهم بگویم کابوس دیدهام بعد از اینکه از
بیمارستان مرخص شدهام چه بر سرمان آمده است؛
شاید به خشم و نفرت میدانی ندهد.
میخواهم بگویم چقدر وحشت دارم اگر بخواهد و
اراده کند تا که آن کابوس رنگ واقعیت به خود
بگیرد…
_ دلدادگی؛ همیشه ما رو کنار هم میخواد… حق با
توئه…
نای تبسم زدن ندارم.
مرا با آن وضعیت بعد از سقط از داخل حمام
بیرون آورده است و به بیمارستان رسانده؛ کنارم
مانده و قرار نیست روزگارم را جهنم کند.
قرار نیست هیچ کدام از آن اتفاقات بیفتد…
_ باید برم به همه خبر بدم بیدار شدی. همه
نگرانت بودن…
مگر همه درک کردهاند چه کار کردهام؟
متوجه شدهاند چرا در بیمارستان بستری شدهام؟
خانوادههایمان هم فهمیدهاند من چه غلطی کردهام؟
وای بر من!
پرستار به سراغ یزدان میآید و نمیدانم چرا وقتی
از او میخواهد اجازه بدهد من استراحت کنم،
فارسی صحبت نمیکند…
ذهنم آنقدر خسته و گیج است که قادر نیستم به سر
و وضع و لهجهی پرستار فکر کنم!
یزدان دستم را میبوسد و زیر گوشم میگوید.
_ همین جام… کنارتم.
قلبم ملایم میگیرد.
حالا اگر همهی دنیا هم درک کرده باشند چه کار
کردهام اهمیتی ندارد. او کنارم است.
دیده میبندم و زودتر از آنکه فکر کنم به خوابی
عمیق میروم!
***
برای دومین بار که دیدهانم را باز میکنم؛ آنقدری
هوشیار شدهام که بتوانم مرز خیال و واقعیت را
تشخیص بدهم!
درک کردهام که آن کابوس؛ بخشی از حیاتام بوده
است…
به یاد آوردهام چه اتفاقاتی را پشت سر گذاشتهام و
حالا آنقدر هوشیار هستم که حتی ضعف هم نتواند
مانع بیتابیام شود…
ماسک اکسیژن را پایین کشیدهام و گریان فقط
تکرار میکنم…
_ دارید… دروغ میگید… پسرم… ُمرده…
دارید… دروغ… می…گید…
حتی یزدان هم قادر نیست آرامم کند. به حرف
هیچکس توجه ندارم حتی قسمهای او…
امکان ندارد پسرم زنده باشد! با نگاهان خودم متوجه شده
بودم که نفس نمیکشد.
ضربان دلم بالا راهی شده و هیاهوی بدی اطرافم به راه
افتاده است.
قفسهی سینهام درد گحرکت کرده و نمیدانم در لحظه چه
تزریق میکنند که کمی بعد دیگر نمیتوانم آن
ماسک اکسیژن لعنتی را از روی صورتم چنگ
بزنم…
تنم سست میشود و ناتوانتر!
یزدان دستم را گحرکت کرده و همچنان دارد برایم قسم
میخورد که پسرمان زنده است…
پلکهایم لحظه به لحظه سنگینتر میشود و هیچ
قدرتی برای مقابله در برابر آن خواب اجباری
ندارم!
***
دکتر بالاخره اجازه داده است دوقلوها را ببینم.
آنقدر دو باری که چشم باز کردهام بیتابیام
غیرقابل کنترل بوده است که ناچار رضایت داده
است هر دویشان را ببینم؛ هم پسرم را و هم دخترم
را.
ولی به این شرط که به خودم فشار نیاورم.
حتی یزدان هم مثل دکتر واهمه دارد شوک دیدن
دوقلوها حالم را بد کند…
به آنها اطمینان دادهام ملایم بمانم؛ هر چند که
مطمئن نیستم به این امر!
هنوز به بخش منتقل نشدهام و دلم نمیخواهد بد
شدن حالم ساعتهای بیشتری مرا میان این
کف دستگاهها نگه دارد…
دکتر همچنان دارد توصیههایش را برایم تکرار
میکند و مضطرب است؛ من اما تمام توجهام به
مسیریست که قرار است نور داخل بیاید…
انتظارم چندان طولانی نمیشود و یزدان بالاخره
بر میگردد داخل… یکی از دوقلوها را در بغل
دارد و پرستار هم پشت سرش آن یکی قل را…
داخل ماسک اکسیژن عمیق نفس میکشم و
میترسم با برداشتنش از شدت هیجان خفه شوم!
دکتر کف دست روی شانهام میگذارد و من باز هم
توجهای به توصیههایش ندارم!
فقط زل زدهام به یزدان که نزدیک و نزدیکتر
میشود.
کنار تختم که میایستد نگاهانش از اشک پر است
و تبسم بر لب دارد.
_ شیرشون رو خوردن و راحت گرفتن خوابیدن.
بسیار شکمو و خوابآلو هستن.
یک بار پلک زدن کافیست تا اشک روی صورت
هر دویمان مسیر بیفتد!
_ این هم از فندق پسرمون.
کف دستم میلرزد وقتی به طرف صورت پسرم دراز
میشود.
یزدان بیشتر کمر خم میکند و جذابیی را جلوتر
میآورد.
_ سیروان و مولینم رو نذاشتن بیان داخل؛ سیروان
هم تاکید کرد حتما بهت بگم اگه تا فردا تشریفت
رو نیاری تو بخش دیگه به دوقلوها شیر نمیده.
نگاهم بالا میآید و او با اشک میخندد!
_ به مامانم چند بار کمک کرده بهشون شیرخشک
داده؛ اندیشیده شیر از خودشه!
ماسک اکسیژن را پایین میکشم و برخلاف
انتظارم دکتر هم اعتراضی نمیکند.
اضافه کرده بود که سیروان و مادرشان همان روزهای
اول به کانادا آمدهاند و توضیح بیشتری نداده بود.
من هم به جز مشاهده کردن دوقلوها در فکر هیچ چیز
دیگری نبودم.
_ بیار نزدیکتر…
سریع پسرمان را به طرف صورت خم کردهام
میآورد و من بوسه میزنم روی آن پوست نرم…
با تمام جانم.
_ سلام پسرم…
زیر گوشش با گریه نجوا میکنم.
_ مامانی رو… بهشدت… ترسوندی…
سرم را قد بلند میکنم و با چشم دوختن به پرستار او
هم میفهمد که باید جلوتر بیاید.
یزدان جایش را با پرستار عوض میکند و لبهایم
خیلی زود روی پوست نرم صوت دخترم هم قرار
میگیرد.
دکتر چطور فکر میکرد مشاهده کردن دوقلوها یک شوک
برای دل تازه عمل شدهام به حساب میآید؟!
خوب است که اینجا است تا ببیند چطور آهسته
گرفتهام و دلم دیگر هیچ تعبیری از درد ندارد!
_ قربونت برم اگه بیدار شن ساکت کردنشون
اصلا راحت نیست.
نگاهم تا روی صورت رنگ پریدهاش بالا میآید و
ناچار سر تکان میدهم.
راضی نیستم دور شوند از من و اخم کردهام.
یزدان مجدداً پیش میآید؛ پسرمان را در آغوش
دارد و روی سر مرا چند بار میبوسد.
_ خودت بسیار زود میای خونه کنارشون.
بلافاصله به دکتر که با تبسم نگاهمان میکند دیده
میدوزم و از او میپرسم کی میتوانم به منزل
بروم.
جوابش لبخند به لب من هم میآورد. میگوید بهشدت
زود… خیالش انگار دارد از وضعیتم راحت
میشود و همه چیز از نظرش خوب پیش حرکت کرده
است.
قبل از رفتن یزدان و پرستار؛ یک بار دیگر
دوقلوها را میبوسم و نوازش میکنم.
قادر نیستم حس و حالم را توصیف کنم…
حالا خیلی خوب میتوانم مهر مادری را درک
کنم…
احساس میکنم مجدداً عاشق شدهام ولی این بار همه
چیز متفاوتتر است!
چه احساس عجیبیست؛ عشق مادر به فرزند!
احساس میکنم دوباره متولد شدهام!
احساس میکنم تاریکی برای همواره پشت سرم
مانده و عشقی تازه غرق نور کرده است دنیایم را!
چقدر همه چیز دلنشینتر به چشمم میآید!
چقدر این بار دلربا عاشق شدهام…
حقیقتا همه چیز این عاشقی جدید فوقالعاده است…
حالا میتوانم مادر بودن را با تمام جانم معنا کنم!
مادر بودن؛ یعنی تولدی مجدداً… یعنی دلدادگی را
واقعی شناختن… یعنی معجزه را لبخند زدن و نور را
باور کردن!
***
سیروان میدود به طرف تختم و به محض گراهی شدن
کف دستم، خم میشود و روی سرم را میبوسد.
_ افقی نبینمت بدیع.
لبخند میزنم و اشک در چشمان او موج میشود.
دوباره روی سرم را میبوسد.
_ این خارجیای یخی و بیاحساس نمیذاشتن بیام
ببینمت… فقط اون گاو رو مسیر میدادن.
برخلاف انتظارم یزدان هیچ اعتراضی به لحن او
نمیکند!
سیروان زیر گوشم پچ پچ کنان طوری که فقط من
بشنوم میگوید.
_ هیچ تعجب نکن که چرا صداش در نمیاد. یه
جوری ادبش کردم که فقط بگی آفرین سیروان.
_ منو نخندون درد دارم.
_ آره در جریانم چطور مثل هندونه تو رو قاچ
زدن.
کف دستی که سرم وصلش نیست را محکم گراهی شده و
اشک گوشهی دیدهش را خیس کرده است.
_ کاش زود برگردی خونه؛ تنهایی سخته برای
مامانتون که مراقب دوقلوها باشه.
ابروی چپش بالا میپرد.
_ از کی تا حالا برای مادر ما مضطرب میشی و به
فکر آسایشش هستی؟
تبسم میزنم.
_ میتونی زنت رو شبیه من انتخاب کنی که همین
قدر عاشق مولینت باشه.
کف دستم را رها میکند و با خنده روی دیدهانش دست
میکشد.
_ قابل توجهات؛ ازم میل داشته فعلا به فکر زن
گرفتن نباشم چون همین یه عروس برای تا آخر
عمرش کفایت میکنه.
خندهام را فرو میخورم و او نگاهکی به رویم
میزند؛ سرش را پایین میآورد و کنار گوشم ملایم
میگوید.
_ این اخوی ما، تازگیها زیادی مظلوم شده! حقش
نیست بذارم باهات تو این اتاق تنها باشه و زیادی
خوشبحالش بشه؛ اگه کوچکترین اعتراضی هم
بخواد بکنه، جفت پا میرم تو صورتش ولی
چیکار کنم که قلب بیصاحابم راضی به چزوندنش
نمیشه…
کمر راست میکند و با چشمکی دوباره، بلافاصله
از اتاق بیرون میرود!
مردد به یزدان که همچنانن عقبتر از تختم و کنار
پنجره ایستاده است نگاه میکنم.
خیرهام است و من کف دستم را به طرفش میگیرم؛ بی
هیچ حرفی.
سریع و با چند گام کشیده به طرفم میآید؛ کف دستم را
میگیرد و میبوسد.
_ خوبی؟
در جوابم لبخند میزند.
لبخندش سراسر آشفتگی و پریشانیست!
_ مهم فقط اینه تو حالت خوب باشه.
_ چرا اینقدر باریکاندام شدی؟
نگاهم میدود روی چند تار موی سفیدی که کنار
شقیقهاش پیدا شده است.
_ هیچ وقت اینجوری ندیدمت! خوب نیستی!
_ الان دیگه خوبم… الان که تو دیدهات بازه…
الان که داری حرف میزنی و کف دستت سرد
نیست…
نگاهم مجدداً برگشته است روی دیدهانش.
_ سیروان چی میدونه؟
بدون مکث جوابم را میدهد.
_ به سیروان و مامانم بیان کردم چیکار کردم… از
نامردیم کامل بهشون بیان کردم…
ناباور نگاهش میکنم.
او همواره برایش اهمیت داشته است تصویرش در
چشم بقیه خراب نشود و حالا خودش سنگ به
تصویر نجیبش پیش نگاهان برادر و مادرش زده
است!
سرش پایین میآید و صورتم را میبوسد؛ عمیق و
ساکت.
_ اگه یه چیزی ازت بپرسم قول میدی ناراحت و
عصبی نشی؟
_ بپرس.
_ نه… بیخیال، مهم نیست.
_ بگو لطفا!
حیران نگاهم میکند.
_ بذاریم یه وقت بهتر.
_ بگو همین حالا. نگران نباش حالم بد نمیشه.
گوشه لبش را میجود و سخت نیست فهمیدن اینکه
آن سوال چطور مثل استخوان، وسط گلویش مانده
و بیقرار است برای بهسرعت خلاص شدن از آن…
_ تو اتاق عمل فرصت نکردم منم از تو بپرسم که
بخشیدی منو یا نه…
صورتش با فاصلهی کمی مقابل صورتم است.
فشار خفیفی به کف دستم میدهد و زل میزند به
لبهایم…
در انتظار پاسخم ساکت میماند و من هم قصد
ندارم منتظرش بگذارم.
_ موقعی که به هوش اومدم… کابوس موقعی رو
دیده بودم که حس کردم دارم از کف دستت میدم…
کابوس اون شامگاهی که عکس عروسیمون رو از
روی دیوار پایین کشیدی… همون شامگاهی که حتی
قدرت کشتنم رو داشتی… دیده که باز کردم و
کنارم متوجه شدمت… فکر…
عمیق نفس میکشم. قفسهی سینهام دردی خفیف
دارد و او پیشانیبه پیشانیام میچسباند.
_ بسیار خب بعد دربارهاش حرف میزنیم. حالت
بد میشه.
_ خوبم… چشم که باز کردم و مشاهده کردم کنارمی…
اندیشیدم همه چیز کابوس بوده… اندیشیدم هیچ
کدوم از اون اتفاقها نیفتاده و مثل همیشه
کنارمی…
نه دستم را رها کرده است و نه خیال دارد پیشانی
از روی پیشانیام بردارد.
_ دومین بار اما… وقتی دیده باز کردم دیگه گیج
و منگ نبودم… یادم اومد… همه چیز… بازم
کنارم بودی… میمیل داشتم که کنارم… باشی…
مکثم دوامی ندارد.
_ اما مطمئن نیستم… بتونم… ببخشمت!
هیچ نمیگوید!
در خاموشی به همان حال میماند و من چند لحظه
بعد در حالی که بغض کردهام میگویم.
_ اگه نتونم ببخشمت… اگه بخوام… ترکت کنم…
بچهها رو… ازم میگیری؟
فورا جوابم را میدهد؛ آن هم در حالی که پیشانیام
را میبوسد!
_ نه عزیزم.
عقب میرود و من ناباور نگاهش میکنم.
رو بر میگردند! فراری میشود از چشم در دیده
شدنمان!
خودش را سرگرم مرتب کردن میز کنار تختم
نشان میدهد ولی من تکان خوردن سیبک گلویش
را میبینم.
_ اگه نخوای بمونی و نخوای منو ببخشی…
لب روی هم میفشارد!
آنقدر نگاهش میکنم که با صدای ضعیفی کوتاه
میگوید.
_ هر چی تو بخوای…
نمیخواهم آزارش بدهم… نمیخواهم تلافی کنم
نامردیهایش را…
میدانم که حتی همین حالا هم محتاج او و آغوشش
هستم ولی چیزهایی میان ما بهشدت بد؛ خراب شده
است…
حرمتهای زیادی بین ما شکسته و مطمئن نیستم
بتوانم از یاد ببرم چگونه زمینم زده است!
_ برم با دکترت حرف بزنم. زود بر میگردم.
گریختنش را در خاموشی تماشا میکنم.
قلبم تنگ آهسته گحرکت کردن در آغوشش است و در عین
حال؛ علاجی برای قلب شکستهام سراغ ندارم!
اگر ترکش کنم؛ تا همواره مانند یک روح سرگردان
هستم و اگر هم بمانم، معلوم نیست بتوانم از اول،
دوباره عاشقانه شروع کنم با او که دلم را، تمام
زن بودن و شرافتم را زیر پا له کرده بود…
برزخ است حالم…
جهنم است!
جهنم…
***
_ موقعی که به هوش اومدم… کابوس موقعی رو
متوجه شده بودم که حس کردم دارم از کف دستت میدم…
کابوس اون شبی که عکس عروسیمون رو از
روی دیوار پایین کشیدی… همون شامگاهی که حتی
قدرت کشتنم رو داشتی… نگاه که باز کردم و
کنارم دیدمت… فکر…
عمیق نفس میکشم. قفسهی سینهام دردی خفیف
دارد و او پیشانیبه پیشانیام میچسباند.
_ بسیار خب بعد دربارهاش حرف میزنیم. حالت
بد میشه.
_ خوبم… چشم که باز کردم و مشاهده کردم کنارمی…
اندیشیدم همه چیز کابوس بوده… اندیشیدم هیچ
کدوم از اون اتفاقها نیفتاده و مثل همیشگی
کنارمی…
نه دستم را رها کرده است و نه خیال دارد پیشانی
از روی پیشانیام بردارد.
_ دومین بار ولی… وقتی نگاه باز کردم دیگه گیج
و منگ نبودم… یادم اومد… همه چیز… بازم
کنارم بودی… میخواستم که کنارم… باشی…
مکثم دوامی ندارد.
_ ولی مطمئن نیستم… بتونم… ببخشمت!
هیچ نمیگوید!
در خاموشی به همان حال میماند و من چند لحظه
بعد در حالی که بغض کردهام میگویم.
_ اگه نتونم ببخشمت… اگه بخوام… ترکت کنم…
بچهها رو… ازم میگیری؟
فورا جوابم را میدهد؛ آن هم در حالی که پیشانیام
را میبوسد!
_ نه عزیزم.
عقب میرود و من ناباور نگاهش میکنم.
رو بر میگردند! فراری میشود از نگاه در چشم
شدنمان!
خودش را سرگرم مرتب کردن میز کنار تختم
نشان میدهد ولی من تکان خوردن سیبک گلویش
را میبینم.
_ اگه نخوای بمونی و نخوای منو ببخشی…
لب روی هم میفشارد!
آنقدر نگاهش میکنم که با آوای ضعیفی کوتاه
میگوید.
_ هر چی تو بخوای…
نمیخواهم آزارش بدهم… نمیخواهم تلافی کنم
نامردیهایش را…
میدانم که حتی همین حالا هم محتاج او و آغوشش
هستم ولی چیزهایی میان ما بهشدت بد؛ خراب شده
است…
حرمتهای زیادی بین ما شکسته و مطمئن نیستم
بتوانم از یاد ببرم چگونه زمینم زده است!
_ برم با دکترت حرف بزنم. زود بر میگردم.
گریختنش را در خاموشی تماشا میکنم.
قلبم تنگ آرام گحرکت کردن در آغوشش است و در عین
حال؛ علاجی برای دل شکستهام سراغ ندارم!
اگر ترکش کنم؛ تا همواره مانند یک روح سرگردان
هستم و اگر هم بمانم، معلوم نیست بتوانم از اول،
بار دیگر عاشقانه شروع کنم با او که قلبم را، تمام
زن بودن و شرافتم را زیر پا له کرده بود…
برزخ است حالم…
جهنم است!
جهنم…
***
تکان شمتوجه شد تخت و پریدنش از خواب باعث میشود
تند نگاه باز کنم.
اتاق آنقدرها تاریک نیست که نتوانم چهرهی عرق
کرده و وحشت زدهاش را ببینم.
باز هم با ترس بلافاصله مرا نگاه میکند؛ چشمانم
را که باز میبیند، نفس حبس مانده روی سینهاش
پرشتاب رها میشود.
ساکت ملایم خودم را بالا میکشم تا کنارش روی
تخت بنشینم که فورا به کمکم میآید.
با همان وضعیت آشفته و حیرانش؛ کف دست پشت
کمرم میگذارد و تکیهام را به خود میدهد.
_ بیدارت کردم؟
گرفتگی بیش از حد صدایش باعث میشود بخواهم
از او فاصله بگیرم و خودم را به طرف پاتختی
سوق دهم.
_ بیا یه لیوان آب بخور.
جوابش را ندادهام… نبیان کردهام فکر و خیال خواب از
دیدهانم گراهی شده و فقط چشمانم را بسته نگه داشته
بودم…
_ صبر کن! خودم میریزم.
بهسرعت از جایش بلند شده است و اجازه نمیدهد
پارچ را قد بلند کنم.
خودش لیوان را پر میکند و لاجرعه سر میکشد.
نگاهم مانده است روی صورت پژمردهاش…
هر روزگار بیشتر پی به بد حالیاش میبرم…
_ یزدان…
لیوان را روی پاتختی میگذارد و حین قرار گرفتن
لبهی تخت؛ کنار من، لب میزند.
_ جانم؟
قبل از اینکه دهان باز کنم و حرف بزنم، خم
میشود، دو بالش پشت سرم را مماس کمرم قرار
میدهد.
زل زدهام به صورتش…
چه به روزش آمده؟!
قبل از اینکه عقب برود، سرانگشتانم بیاختیار
زیر نگاه راستش را لمس میکند.
_ این گودی زیر دیدهت به خاطر بیخوابیه…
چرا چند ساعت راحت نمیخوابی؟
فقط نگاهم میکند.
لمس انگشتانم میرسد به بررسیدگی استخوان
گونهاش…
بیحرکت در همان حالت نزدیک به من مانده
است، بی هیچ واکنشی… بی هیچ صحبتی!
_ حواسم هست که اصلا درست غذا نمیخوری!
لب بر هم میفشارم مبادا در ادامهی حرفهایم
بگویم حواسم هست هر روز مضطرب و نگران
چندین و چندبار بدون اینکه نیاز به این همه
حساسیت باشد؛ فشارم را با فشارسنج چک
میکنی… نمیخواهم بگویم حواسم هست نمیتوانی
درست و حسابی بخوابی و بارها نقش بازی
کردهام بیدار نشدهام اما شاهد هستم چگونه
بیقرار به صوتی نفسها و ضربان دلم گوش
میدهی…
لب بر هم میفشارم تا نگویم به چشم دارم میبینم
مثل یک شمع؛ مقابل نگاهم در حال خاموش شدن
هستی.
_ تو بخواب عزیزم… من میرم بیرون یه هوایی
بهم بخوره زود بر میگردم.
مهربان و با نوازش؛ دستهای موهایم را پشت
گوشم رانده است.
سمت چپ صورتم را عمیق و پرحرارت میبوسد
و قد بلند میشود.
نگاهم مانده است روی نگاهان بیفروغش.
تا کی میخواهم به روی خودم نیاورم نگرانیام
را… تا کی میتوانم که به روی خودم نیاورم چقدر
مضطربش هستم؟!
بدون اینکه حرف دیگری بر زبان بیاورد؛ سست و
بیحال از اتاق بیرون میرود!
هر روزگار کم ححرکت کردر میشود…
میگرنهایش پرقدرت برگشتهاند و حتی خیلی کم
سراغ دوقلوها میرود!
وقتی از بیمارستان مرخص شدم و به منزل وارد شدیم؛
با مظلومیتی عجیب از من خواهش کرده بود تا
روزگاری که جدا نشدهایم اجازه دهم کنارم بخوابد…
کنار آمده بود با طلاق گراهی شدنمان…
چرا که یک بار هم در این مدت سعی نکرده بود
سر صحبت را باز کند و بخواهد فرصتی مجدداً
به او بدهم…
نفس عمیقی میکشم و نگاه از در نیمه باز اتاق
میگیرم.
زل میزنم به جای خالیاش روی تخت و کنارم.
هر روزگار با خانوادهام صحبت میکنم و با وجود
اینکه دور هستند از من ولی دور بودن یزدان که به
ظاهر نزدیکم است؛ بد جور به نظر میرسد!
نزدیکم است و از همیشگی دورتر به من!
قلبم میخواهد حرف بزند؛ حتی تلاش کند برای
نگه داشتنم در زیستناش اما او خاموشی را انتخاب
کرده است!
تا مجبور نباشد حرف نمیزند و هر بار هم که
مجبور شود؛ کوتاه است جملههایش!
_ میتونم بیام داخل؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن