رمان تاریکی شهرت پارت۴۹

️

سیروان را کنار می‌زنم و در حالی که بازوی یزدان را گحرکت کرده‌ام دنبال خود راهش می‌دهم.

_ بیا کارت دارم. این موجود از نظر بیشعوری قابلیت ثبت شدن تو گینس رو پیدا کرده!

می‌غرد.

_ بذار ادبش کنم امروز، جلومو نگیر بذار ویلچر لازمش کنم.

دیگر قادر نیستم خنده‌ام را پنهان نگه دارم. قهقه می‌زنم.

_ خدایا این عروس رو از خانواده ما نگیر، خدایا عمر صد ساله بهش بده. اگه ارمغان نبود تا الان از من فقط یه سنگ قبر باقی مونده بود.

همچنان می‌خندم و یزدان گوشه لبش را با حرص می‌جود.

_ من برم صبحونه‌ای که کوفتم کرمتوجه شد رو بخورم. از دیروزگار هیچی نخوردم.بی‌شهرت‌های پرحاشیه.

فقط من متوجه منظورش می‌شوم و فقط من می‌دانم چرا از دیروز درست چیزی نخورده است.

چند قدمی در اتاق به‌سرعت به طرفش بر می‌گردم.

_ غذا چی دوست داری؟ بمون خب؟

نیشش بیشتر باز می‌شود و صدای داد یزدان در می‌آید.

_ من نمی‌فهمم چرا از این بیشعور دفاع می‌کنی! سیروان وقتی برگردم باید گورت رو گم کرده باشی.

_ تو عددی نیستی که بخوای منو بیرون کنی وقتی مالک خونه ازم خواسته بمونم. نکنه فراموش کردی سند این خونه از اول به اسم ارمغان جونم شده؟!

خندان یزدان را دنبال خود به طرف اتاق خواب می‌کشم.

_ به چه زبونی بگم این نسبت رو نمی‌خوام! بکش بیرون از ما.

_ متاسفانه من بیرون کشیدنی نیستم. با خودت کنار بیا، من برادرتم… برااادر.

سیروان دارد نسبتش را هوار می‌کشد و من با خنده‌ای که قطع نمی‌شود به محض هل دادن یزدان داخل اتاق در را پشت سرمان می‌بندم.

_ قفل کن در رو چون اگه یهو مثل گاو سرش رو زیر بندازه و بیاد داخل دیگه حتی تو هم نمی‌تونی جلوم رو بگیری نکشمش.

بی‌تعلل به تمایل داشته‌اش عمل می‌کنم و وقتی به طرفش می‌چرخم دلم می‌رود برای چهره‌ی تخس مردانه‌اش.

شده است شبیه پسر بچه‌ای غیرقابل کنترل که برخلاف میلش از یک دعوای شرورانه منع ‌شده است.

از خنده‌ام یک تبسمِ نیم‌بند باقی می‌ماند و با دو گامِ قد بلند فاصله‌ را از میان بر می‌دارم.

صورتش را میان کف دستانم نگه می‌دارم و پایین می‌آورم.

لب روی لبش می‌کشم و چشم در چشمش نجوا می‌کنم.

_ حرص نخور.

عمیق نفس می‌کشد، پشت لبم داغ می‌شود.

کف دست پشت سرم می‌گذارد و پلک‌هایش مردد مانده‌‌اند میان روی هم افتادن یا بیشتر فاصله گحرکت کردن از هم. نگاهان نیمه بازش فریادی خفه از میل داشتن در خود جای داده و گردنش کج می‌شود.

صورتم را جلوتر می‌کشد و لب بر لبم می‌گذازد.

نفسمان بندِ هم می‌شود و هیچ شیاری میان لب‌هایمان باقی نمی‌ماند.

کف دست راستم روی قفسه سینه‌اش قرار می‌گیرد… دلش بی‌ولین می‌کوبد… دل من هم.

چیزی نمی‌گذرد که تنش هم داغ می‌شود. تن من هم.

کف دستانش دور کمرم می‌پیچد و هممسیر خود جادهم می‌دهد.

نفس‌هایمان تند شده‌اند و دلم دارد از جا کنده می‌شود!

چند لحظه بعد روی تخت درازم می‌کند، نرم… ملایم و بااحتیاط.

نگاه پر نیازم خیره می‌ماند روی لب‌هایش که بی‌هوا دست از بوسیدنم کشیده‌اند.

خودش را کنارم می‌کشد و حواسش پرتِ در آوردن لباس‌هایم می‌شود اما بار دیگر از لب‌هایم کام می‌گیرد. عمیق و پرعطش.

لباس‌هایم دانه دانه اطرافمان انداخته می‌شود و اگر خودش مثل دیشامگاه حواسش به وضعیتم نباشد بعید نیست من تا مرحله آخر همجادهش پیش بروم!

نمی‌دانم چرا در مقابل این مرد این چنین مستِ حس و حالی عجیب می‌شوم!

سلول به سلول تنم می‌خواهدش، بیشتر از هر مدت.

کف دست داغش را می‌کشد روی پوست شکمم و صورتش عقب می‌رود.

نفس نفس زنان با چشمانی نیمه باز نگاهش می‌کنم.

_ چقدر سخته این خودداری!

کف دست روی کف دستش که در حال نوازش شکمم است قرار می‌دهم.

خوددار بودن وقتی دلت پر از دلدادگی باشد آری سخت است. دلش دو سال پر از سیاه‌ترین حس‌ها بوده است که توانست کنارم روی یک تخت بخوابد و خوددار بماند!

چشم از صورتم می‌گیرد و نیم خیز می‌شود.

خودش را پایین‌تر می‌کشد ‌و هر دوستش اطراف شکمم بی‌حرکت می‌ماند.

خم می‌شو‌د و روی نافم را می‌بوسد.

تبسم می‌زنم و کف دستانم را فرو می‌کنم میان تار به تار موهایش.

در حالتی که قرار دارد نجوا می‌کند.

_ عمو استقبال گرمی ازت کرد فندقم؟ بابایی ادبش می‌کنه.

قفسه‌ی سینه‌ام تند بالا و پایین می‌شود و تپش قلبم وحشتناک شده است، تا جایی که با دهان نفس می‌کشم.

دستش روی بدنم کشیده می‌شود و تا روی قلبم بالا می‌آید، هم‌مدت خودش هم سر کشیده می‌کند.

_ آروم عزیزم. آروم دورت بگردم. قربونِ نفسات برم آروم باش.

می‌خندم.

_ اول لختم می‌کنی… بعد… می‌گی… آروم؟ مگه… می‌شه آروم باشم وقتی… تمومِ جونم تو رو… می‌خواد.

خودش را بالا می‌کشد و روی دلم را نوازش می‌کند.

_ دارم می‌سوزم ارمغان، گوله‌ی آتیشم. به‌شدت دارم جلوی خودم‌و می‌گیرم.

انگشت اشاره‌ام را سمت قفسه سینه‌اش دراز می‌کنم، روی نبض کوبنده دلش طرح یک دل خیالی را می‌کشم که تبسم می‌زند.

دستم بالاتر می‌رود، روی استخوان سفتِ شانه‌اش قرار می‌گیرد و مجبورش می‌کنم بیشتر خم شود.

نفس بریده لب روی لبش می‌گذارم حتی اگر تاوانش مُردن باشد.

مراقب است بدنش روی بدنم قرار نگیرد و احتمالاً تمام وزن خود را روی کف دستانش انداخته.

یقین پیدا کرده‌ام، دلدادگی اگر حقیقی باشد… هرگز نمی‌میرد!

تمام لحظاتی که بی‌تفاوتی را نقش بازی کرده و نامتوجه شده‌اش گرفتم، تمام لحظاتی که به جبران بی‌تفاوتی‌هایش وقتی همه‌ی جاده‌ها را به روی من بست تا سمتش نروم، گوش‌هایش را گراهی شد تا صوتیم را نشوند، آغوشش را دریغ کرد تا در تب تمایل داشتن بسوزم و من هم قدم به قدم در چنین جبر ناخوشایندی همجادهش شدم، در تمام آن لحظات… زمانی که مثل غریبه‌ها کنار هم زیر یک سقف بودیم و حتی گاهی نفرت‌مان را بندِ کلمات می‌کردیم، عاشقیم در جانش بود و عشقش قلبیل نفس کشیدنم بود!

***

شخصی که از آزمایشگاه با هماهنگی یزدان برای نمونه گیری خون رسیده است و حالا کارش تمام شده قصد رفتن دارد که سیروان برای بدرقه کردنش داوطلب می‌شود و از یزدان می‌خواهد داخل اتاق کنار من بماند.

پوست سفید و حساسم مثل همیشه زود واکنش نشان داده است و قسمتی که سوزن در رگم فرو شده به کبودی می‌زند.

_ تو چطوری قراره به فندق بگی از آمپول و دکتر نباید بترسه؟

سر بالا می‌آورم و سعی دارم با مظلومانه‌ترین حالتی که قادر هستم برای چهره‌ام بسازم نگاهش کنم.

_ ببین کبود شد.

نزدیک‌تر می‌آید و بی‌هوا خم می‌شود قسمت کبود شده را می‌بوسد.

تبسم می‌زنم و هنوز کامل کمر راست نکرده که فوراً می‌گویم.

_ فندقم بوس می‌خواد.

مکث می‌کند، دو لا می‌ماند و تبسم طرح جذابیی می‌دهد به نیم رخ مردانه‌اش که سمت من قرار دارد.

لب‌هایش را به شکمم می‌رساند و از روی لباس چند بار می‌بوسد.

_ قبول نیست! منو فقط یه دونه بوسیدی!

سریع عقب می‌آید و چه تضاد دلربایی اخم و لبخند روی چهره‌اش به نمایش گذاشته است.

_ بازی راه انداختی؟

گردن کج می‌کنم، موهایی که خودش به محض بیرون وارد شدنمان از حمام سشوار کرده است یک طرف می‌ریزد و با لب‌های غنچه شده غر می‌زنم.

_ اما منو فقط یه دونه بوسیدی! فندق رو چندتا محکم و پشت سر هم.

هر دو کف دستش را غافلگیرانه دو طرف شانه‌هایم می‌گذارد و آرام به عقب هل می‌دهد.

کمرم روی تخت دراز می‌شود و پاهایم آویزان می‌ماند.

_ می‌دونم قراره پدر منو تو این چند ماه در بیاری! اما باشه ارمغان خانم نوبت منم می‌رسه.

خودش را روی تخت کاملاً بالا کشیده است، پاهایش سمت دیگر قرار گحرکت کرده‌اند و در حالت افقی که دارد هر دو کف دستش کنار پهلوی چپم روی تشک تعاقلب بدنش را حفظ کرده تا صورتش مقابل صورتم با اندک فاصله‌ای بماند.

_ هی منو گرسنه‌تر کن، باشه؟

می‌خندم و محکم لپش را می‌کشم.

_ خب گرسنه نمون.

لبش را در دهان می‌کشد تا نخندد. لپش میان انگشتانم مانده است و به طرفین کشیده می‌شود.

_ گوشیت رو بیار گوگل کنیم بخونیم احتمالاً موردی نداره. ندیدی سیروان اظهار کرد ماه‌های اول چیزی نمی‌شه.

جدی و اخم کرده می‌غرد.

_ سیروان غلط کرده!

صورتش را عقب می‌کشد و لپش را نجات می‌دهد.

جای انگشت‌هایم روی صورتش رد انداخته‌اند.

_ قد بلند شو غذا بخوریم باید بریم مطب، نوبت گراهی شدم.

کف دستش به کمکم می‌آید برای نشستن روی تخت.

_ صبر کنیم جواب آزمایشم بیاد بعد بریم.

_ چرا؟ باید معاینه بشی. سر خود هم که اون قرص رو نمی‌شه نخوری!

موهایم را پشت گوش‌هایم می‌زنم و باتبسم می‌گویم.

_ خوبم نگران نباش. خیلی حالم خوبه. خود دکتر هم اضافه کرده بود من مشکل دلی جدی ندارم و اون قرص فقط برای وقت‌هایی هست که دچار تنش عصبی می‌شم و حس حمله دلی پیدا می‌کنم.

نگاهش غرقِ دلواپسی شده است. پشت کف دست راستش را به طرف صورتم می‌آورد و زیر چانه‌ام نوازش می‌شود.

_ این هم گفت که اگه کنترل نشه می‌تونه تبدیل به مشکل جدی بشه.

_ واقعاً نمی‌دونی قوی‌ترین مسکن زیستن من هستی؟ وقتی شدی یزدانِ خودم فکر می‌کنی این قلب می‌تونه مریض بمونه؟

تبسم می‌زنم و صورتم را به صورتش نزدیک می‌کنم. کنار لبش زمزمه‌وار می‌گویم.

_ من به‌شدت حالم خوبه.

بناگهان بغلم می‌کند.

_ خیلی دوستت دارم.

آوای خفه‌ای از گلویم در حالی که صورتم چسبیده به قفسه سینه‌اش است بیرون می‌زند.

_ منم خیلی دوستت دارم. یزدان…

_ جانم؟

_ تو بهترین بابای جهان هستی.

عقب می‌رود، صورتم را میان کف دستانش قاب می‌گیرد و مهربان خیره به نگاهانم واگویه می‌کند.

_ و تو قشنگترین و بهترین مولینی هستی که فندق من می‌تونست داشته باشه.

کلامش پر از حسِ خوب است… پر از عاشقی و من پر زدن هزاران پروانه را در دل و جانم به وضوح احساس می‌کنم.

صدای زنگ موبایل یزدان باعث می‌شود نتوانم در جوابش چیزی بگویم.

نگاهِ شیدا و عاشقم دنبالش می‌کند وقتی سراغ موبایلش که روی پاتختی قرار دارد می‌رود.

نگاهش به صفحه روشن موبایل است و می‌گوید.

_ سوگند داره زنگ می‌زنه!

_ جواب بده. موبایل من مونده داخل ماشین حتماً دلواپسم شده.

سر تکان می‌دهد و قبل از اینکه تماس قطع شود جواب می‌دهد.

_ سلام.

زل زده‌ام به صورتش که بعد از مکثی کوتاه می‌گوید.

_ نه نرفتیم سر صحنه. خونه هستیم.

بی‌اختیار با خود به فیلم نیمه تمام مانده‌ای فکر می‌کنم که اصلاً عجیب نیست اگر برای این کم کاری و بی‌نظمی از ما شکایت کنند.

درست در جریان مکالمه یزدان با کارگردان قرار نگرفتم که چه توضیحی برای چند روزگار آینده که غیبت خواهیم داشت داده است.

_ ارمغان اینجاست می‌خوای باهاش حرف بزنی؟ چیزی شده؟

توجه‌ام به مکالمه یزدان و سوگند جلب می‌شود.

_ کدوم پست؟ نه من خبر ندارم! چی گذاشته؟!

مضطرب می‌پرسم.

_ چی شده؟

یزدان با اخم نگاهم می‌کند و نفس عمیقی می‌کشد.

در حالی که دچار دل‌آشوبه شده‌ام از جایم قد بلند می‌شوم.

اسم پست گذاشتن آمده است و دست خودم نیست که نترسم. نکند باز هم درباره ما یک نفر پستی در صفحه‌اش گذاشته باشد! وای!

_ باشه بیا اینجا حرف می‌زنیم.

تماس قطع می‌شود و من کف دست به دیوار می‌گیرم.

چهره یزدان عصبی‌ست وقتی بی‌توجه به من مشغول چک کردن موبایلش می‌شود.

می‌توانم ببینم که اینستاگرامش را باز می‌کند! نفس جایی وسط سینه‌ام می‌ماند.

لرز به جانم افتاده و کف دستانم را دو طرف بدنم مشت می‌کنم.

یک قدم عقب می‌ر‌وم، نمی‌خواهم پستی که سراغش رفته است را ببینم.

حواسش به من نیست که مقابلش دارم جان می‌دهم و با ابروهایی گره خورده زل می‌زند به صفحه موبایل.

نه! دلم نبض خود را گم می‌کند. نیمی از بدنم گُر می‌گیرد و نیمی دیگر منجمد می‌شود!

حتی توانایی این را ندارم که وقتی با خشمگینت نگاه می‌بندد و چند نفس عمیق می‌کشد بپرسم چه خبر شده است.

موبایل را پرت می‌کند روی پاتختی و کاش بتوانم زبان در دهان بچرخانم که چه درباره‌یمان نوشته‌اند!

بدون اینکه نیم نگاهی به من بیندازد با گام‌های بلندی اتاق را ترک می‌کند!

دست روی قلبم می‌گذارم و نفسم بالا نمی‌آید.

ترس مثل همیشگی فلجم کرده است و دارد جانم را می‌گیرد.

_ احمق این چیه تو اینستاگرامت گذاشتی؟ ما اظهار کردیم تا خودمون حرفی نزدیم دهنت رو ببند اون وقت تو رفتی خبر بچه دار شدن من و ارمغان ر‌و تو صفحه‌ات پست کردی؟!

آوای فریاد یزدان زیر گوشم کوبیده می‌شود و قدرت از پاهایم می‌رود.

سرم سنگین شده است و نمی‌توانم درست نفس بکشم.

صوتی جر و بحث سیروان و یزدان را دیگر واضح نمی‌شنوم! گوش‌هایم دارد کیپ می‌شود.

جانِ طلب کمک کردن را هم ندارم… لب‌هایم کوچک‌ترین تکانی نمی‌خورد.

قفسه سینه‌ام را بی‌حال ماساژ می‌دهم. شوکی که بر جسمم تازیانه زده، بد مرگی به جانم انداخته است!

سیروان که دوان دوان و خندان داخل اتاق می‌پرد فاصله پلک‌هایم کم‌تر شده.

_ ارمغان جونم به دادم برس که…

نمی‌دانم وضعیتم چگونه است که ادامه جمله‌اش را فراموش می‌کند و وحشت زده با چند گام قد بلند خودش را به من که چیزی به پرت شدن کامل بدنم روی زمین نمانده است می‌رساند.

_ ارمغان؟ چی شده؟

ترسان و نگران دو طرف شانه‌هایم را با فشار دستانش نگه می‌دارد. قبل از اینکه موفق شود باز هم مضطربی‌اش را بند کلمات بزند یزدان برآشفته و غرولند کنان وارد اتاق می‌شود.

حواسش به من نیست و دارد برای سیروان شاخ و شانه می‌کشد.

_ خفه شو بیا ارمغان حالش بد شده.

بلافاصله سیروان کنار زده می‌شود و یزدان وحشت زده صورتم را میان دستانش قاب می‌گیرد.

_ چت شده؟

سیروان شروع می‌کند شانه‌ها و کمرم را ماساژ دادن.

_ چند نفس عمیق بکش. یزدان برو قرصش رو بیار.

یزدان کف دستپاچه نیم خیز می‌شود که بی‌رمق بازویش را می‌گیرم. ترسیده نگاهم می‌کند و سیبک گلویش تکان می‌خورد.

به گمانم متوجه منظورم شده، متوجه شده است دلم نمی‌خواهد آن قرص را بخورم مبادا بچه آسیب ببیند.

_ تو… تو برام مهم‌تر از فندقی ارمغان.

دستم را پس می‌زند و بدون لحظه‌ای تعلل از اتاق بیرون می‌دود…

سیروان چند ضربه میان دو کتفم می‌زند.

دلواپسی‌ام شدت گحرکت کرده است در مقابل این حمله دلی که انگار بد قرار است فشارخونم را به هلاکت بکشد.

درد در ناحیه قلبم بیشتر شده است و نفسم بریده بریده بالا می‌آید.

_ چیزی نیست. نترس. یزدان؟ داری چه غلطی می‌کنی؟ بیار دیگه اون قرص لعنتی رو.

سریع پلک می‌زنم و قلبم را محکم‌تر چنگ می‌زنم. نکند بلایی بر سر بچه‌ام بیاید؟

یزدان وقتی دوان دوان به اتاق بر می‌گردد رنگ به رو ندارد.

آنقدر حالم بد است که مقاومتی ندارم وقتی قرص را زیر زبانم قرار می‌دهد.

_ سیروان زنگ بزن اورژانس.

_ باشه الان می‌زنم. بیا جای من بشین کشیده شم.

پلک‌هایم روی هم می‌افتد و در حالی که جای گرفته‌ام یزدان تکیه‌گاهم می‌شود.

_ ارمغان…

نه من قادر هستم پاسخ دهم و نه او قادر است کلمات بیشتری را با آن آوای به رعشه افتاده کنار هم بچیند.

حالم بهتر نشده… قرص قدرت زیادی نداشته است!

شاید اگر اورژانس اندکی دیرتر می‌رسید میان کف دستان یزدان جان می‌دادم!

اطرافم غرق هیاهو می‌شود و من غرقِ جهانی تاریک پشت پلک‌هایی ‌می‌مانم که انگار قرار نیست ابداً از یکدیگر فاصله بگیرند! انگار قرار نیست دیگر ببینم!

ماسک اکسیژن روی صورتم ثابت می‌شود و عزیزانم دارند از مضطربی سکته می‌کنند.

مردم کجا هستند ببینند حتی یک احتمالِ ذهنی که نکند بار دیگر تیتری جنجالی شده‌ام برای نان خوردن افرادی خاص چه بر سرم آورده است؟

مردم کجا هسشتاب‌زده ببینند دچار مرگ شده‌ام از ترسِ قضاوت شدن مجدداً؟

آی مردم… کجا هستید ببینید هر بار که دنبال سر در آوردن از زیستن من هستید و بی‌تاب از پیج‌های زرد می‌خواهید مرا، زیستن خصوصی‌ام را، حریمی که هیچکس قلبش نمی‌خواهد در کف دسترس عموم قرار گیرد را افشا کنند، من چطور می‌میرم…

مردم کجا هستید که بدانید من ماه‌هاست جرئت نکرده‌ام اینستاگرامم را چک کنم از ترس خواندن کامنت‌های شما… از ترس قضاوت‌های شما، ناسزاهای شما… اگر بلایی بر سر من و بچه‌ام بیاید چگونه وجدان خود را آهسته می‌کنید؟

زندگی خصوصی‌ام را کف دست به دست منتشر کردید… حتی اگر بخش‌هایی از آن حقیقت داشته باشد باز هم هیچکس تحمل ندارد همه از حریم شخصی‌اش بدانند…

زیستن چه کسی بدون خطاست؟ حیات هر کس را کنکاش کنید کرم‌هایی درست مثل یک باغچه بیل زده از آن سر بر می‌آورد…

زیستن هر کس ضعف‌هایی دارد…

به من ناسزا بیان کردید… با آبرویم بازی کرمتوجه شد… همسرم را بی‌غیرت خطاب کردید… نسخه طلاق برای زندگی‌ام پیچیمشاهده کرد و جای گرفتید به تماشا تا تیتر بزنند طلاق دو سلبریتی معروف!

جان کندم تا برسم به رویاهایم… سختی‌ها کشیدم… در فضای مسموم کاری صبوری به خرج دادم… بی‌مهری‌های دوست و همکار را تحمل کردم… زیر برف و باران جلوی دوربین راهی شدم، برای هر نقش که بازی کردم بسیار وقت‌ها سلامتی‌ام به خطر افتاد… فشار کاری گاهی باعث می‌شد یک شامگاهانه روزگار نخوابم! حیات‌ام را فدای این راه کردم… ماه‌ها خانواده‌ام را نمتوجه شدم… سفرهای سختی را در چند پروژه تجربه کردم و وقت‌های زیادی گرسنگی کشیدم سر صحنه…

من راحت ارمغان بدیع نشدم! برای امروزگارم جنگیدم ولی کاش… هرگز قدم در این جاده نمی‌گذاشتم!