#تارگت
اخمام تو هم فرو حرکت کرد.. هرچی اندیشیدم یادم نیومد که تا حالا حرفی راجع به این که یک ساله نه لب به ماکارونی زدم و نه خودم درستش کردم به کوروش اضافه کرده باشم که حالا اونم برای محک زدن من.. از قصد همچین حرفی زده باشه یا نه..
ولی احتمال دادم همین جوری به هوای این که یه غذای ساده اس پیشنهاد داده و منم نخواستم زیاد حساسش کنم و گفتم:
– باشه حالا یه کاریش می کنم.. کاری نداری؟
– نه.. مواظب خودت باش.. فعلاً!
تماس و قطع کردم و راه افتادم.. لعنت به این خاطراتی که خیال می کردم هرچی مدت بگذره کمرنگ تر می شه.. تا جایی که به کل محو می شن از زندگیم.
پس کو؟ چی شد؟ چرا با متوجه شدن یه کلمه بازم هزار و یک یاد که نصفش خوب بود و نصفش بد به سرم هجوم می آورد و ولم نمی کرد؟ یعنی من هیچ وقت نمی تونستم امید داشته باشم به فراموشی؟
نفهمیدم چی شد که وسط مرور اون خاطرات یه لحظه قدم هام از حرکت وایستاد و یه بار دیگه به پشت سرم اون درخت هایی که حالا دیگه زیادی ازشون فاصله گرفته بودم زل زدم..
یعنی توهم زدم؟ یا جدی جدی یکی اون جا وتوقف کرده بود؟
*
دو تا لیوان از چایی پر کردم و با یه ظرف شکلات گذاشتم تو سینی و بردمش تو هال.. کوروش در حال کش و قوس دادن به بدنش در اثر جای گرفتن طولانی مدت سر اون حساب کتابا بود و به محض مشاهده کردن سینی چایی تو کف دست من نیشش تا بناگوش باز شد..
– آخخخخخ کف دستت درد نکنه!
قیافه درهم من و که مشاهده کرد رفت رو مود خوشمزه بازی و اظهار کرد:
– عمو قربونت بره زیبا مـــــن!
چپ چپی نگاهش کردم و از کنار کاغذهای پخش و پلا شده روی میز.. یه جای خالی واسه سینی پیدا کردم و تن خسته ام و انداختم رو مبل.
چهار ساعت تمام من و به کار گحرکت کرده بود و حالا خیال می کرد با یه قربون صدقه راهی شدن خستگی و سردرد وحشتناکی که با کاراش به جونم انداخته برطرف می شه.
– اوه اوه.. ساعت یک شد! چاییم و بخورم برم!
– بمون خب همین جا!
– نه.. باید برم.. فردا صبح یه سری کار بانکی دارم.. مدارکم همه تو خونه اس!
مکثی کرد و اون بحث همیشگی و مسخره رو پیش کشید..
– کاش تو جمع می کردی و می اومدی پیش من. خونه ام که بزرگه.. ما هم که تا دو سال دیگه قصد ازدواج نداریم.. چه کاریه آخه تو این جا تنها.. من اون جا تنها!
نگاه عاقل اندر سفیهی بهش انداختم و کف دستم و برای برداشتن لیوان چاییم دراز کردم..
– اصلاً به حرف هایی که می زنی فکرم می کنی؟ دوست دخترت من و تو شرکت که یه محیط کاریه می بینه کهیر می زنه.. وای به روزگاری که بخوام جمع کنم و بیام تو خونه ات بمونم. تو رو نمی دونم اما من از جونم سیر نشدم!
– من اگه می درک کردم شما چه پدرکشتگی با هم دارید خوب می شد!
– از اون بپرس.. من خودمم در جریان نیستم!
– از اونم می پرسم می گه درین از اول به من روی خوش نشون نداد!
نفس عمیقی کشیدم و هیچی نگفتم.. نمی دونم شایدم حق با پرستش بود و من یه مشاهده کردگاه مسخره داشتم که اگه درباره اش با کسی حرف می زدم بهم می لبخند زد.
اما یه جورایی ازش گله داشتم بابت خیانتی که به میران کرد.. پرستش کارمند میران بود و اگه با کوروش همکف دست نمی شد.. کوروش هیچ وقت نمی تونست میران و اون جوری زمین بزنه و همه کارا و برنامه هاش به بن بست می خورد و احتمالاً پرونده انتقام ما هم.. به کل بسته می شد!
شاید هرکس دیگه ای جای من بود.. ازش تشکر هم می کرد بابت این همکاری.. اما منی که بسیار سریع تر از انتظارم بابت اون کار پشیمون شدم.. نمی تونستم ازش ممنون باشم!
حتی حس خوبی هم از این که کوروش یه شرکت مشابه شرکت میران اما تو اندازه کوچیک تر و خدمات محدودتر زده و منم دارم به عنوان مدیر روابط عمومی براش کار می کنم نمی گرفتم. اما چاره ای نداشتم.. کاری بود که خودمون مصمم شدیم انجامش بدیم و حالا باید پای این تصمیم می موندیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن