– مگه قبلاً کی هم و مشاهده کرده بودیم و چی بینمون گذشته بود که انقدر دیدتون به من منفیه؟ من.. من هم از طریق دوستم.. هم خودم یادم افتاد که شما.. وقتی اون سالی که ما رفتیم دانشگاه ترم آخر بودید.. ولی هر چی فکر می کنم چیزی یادم نمیاد..
– پس انقدر مهم بود که راهی شدی درباره ام تحقیقم کردی.. هان؟
– نباید مهم باشه؟ به خصوص با چیزایی که دارم می بینم.. شما باشید بی تفاوت رد می شید؟
– من نه.. ولی تو قبلاً ثابت کردی که خیلی راحت می تونی از کنار خیلی چیزا بی تفاوت رد بشی!
اضافه کرد و با خونسردی مشغول خوردن غذاش شد و به منم اشاره کرد که شروع کنم.. با زور و اکجاده.. فقط برای این که زودتر غذاش و بخوره و توضیحاتش و شروع کنه.. منم چند قاشق از غذایی که چیزی از مزه اش نمی فهمیدم خوردم و منتظر بهش نگاه کردم..
هرچی می گذشت از خونسردی فاصله می گحرکت کرد و اخماش بیشتر تو هم فرو می رفت.. انگار وقتی به چیزایی که قرار بود بگه فکر می کرد اعصابش به هم می ریخت و منی که انگار این بار قرار بود تقاص گناه خودم و پس بدم.. هنوز نمی دونستم دقیقاً جرمم چیه..
تا اینکه با کف دستمال دور دهنش و پاک کرد و خیره به یه نقطه از میز شروع کرد:
– تحقیقاتت درست بوده.. همون ترم آخر بودم که برای اامان بار متوجه شدمت.. شاید الآن دیگه برای تو.. یا حتی برای خودم مسخره به نظر بیاد که بخوام.. حرف از محبت در یک نگاه بزنم.. اونم منی که تو یه خانواده سنتی بودم و می دونستم هیچ وقت دختری رو که از دانشگاه انتخاب می کنم و به عنوان عروسشون قبول نمی کنن.. برای همین تمام سال های تحصیلم.. نگاهم و رو این مسئله که بخوام همسر آینده ام و از بین دانشجوها انتخاب کنم بستم و فقط درسم و خوندم.. انقدری که.. شاگرد اول همه کلاسا بودم و نمره ای جز نمره کامل از استادایی که آرزوشون داشتن دانشجویی مثل من بود نمی گرفتم.. یکی از استادایی هم که از همون سال اول.. رابطه امون فراتر رفت و یه جورایی با هم رفیق شدیم و کلی برنامه ریختیم که بعد از تموم شدن درسم.. با هم کار کنیم.. استاد تقوی بود!
لبخند غمگینی به یاد اون روزگارا رو لبش نشست و سرش و با تاسف تکون داد..
– خیلی برنامه ها داشتیم.. قرار بود خودمون یه کاری مسیر بندازیم.. یه آموزشگاه.. یه سبک جدید توی تدریس که مثل بمب بترکه و بقیه بیان ازمون الگوبرداری کنن.. ایده هامون عالی بود و شک نداشتیم اگه کار و راه بندازیم.. سال اول به دوم نرسیده همه رقیبا رو کنار زدیم و خودمون و کشیدیم بالا.. حتی یه سری از کاراش هم کرده بودیم و فقط معطل مدرک دانشگاهی من بودیم.. که محبت و عاشقی بد موقع من و قلبی که بدجور لرزید برای یه دختر ترم ااما ساکت و مظلومی که به سختی می شد حتی یه لبخند کوچیک روی لبش متوجه شد.. همه چیز و به هم ریخت!
نفس هام تند شده بود و سرم از شنیدن حرف های عجیبی که هیچ پیش زمینه ای ازشون نداشتم سنگین بود..
کف دستام و زیر میز مشت کرده بدم تا دیدهش به لرزش عصبیشون نیفته و پوست لبم از داخل انقدر اسیر دندونام شده بود که دیگه جای سالم نداشت.
آفرین دیروز حرف از کراش داشتن این آدم می زد و حالا.. چیزی که من داشتم می متوجه شدم بسیار فراتر از یه جلب توجه معماما بود.. این آدم.. داشت اعتراف می کرد که رسماً عاشقم شده بود!
ولی.. چی شد که هیچ وقت این و مستقیماً مطرح نکرد و من تو این سال ها.. دیگه یه بارم توی دانشگاه نمشاهده کردمش.. یا شایدم مشاهده کردم و باز یادم نیست که در این صورت واقعاً باید خودم و به یه دکتر برای چک کردن وضعیت حافظه ام نشون بدم!
– مخالف صد در صدم از همون اول.. استاد تقوی بود. بیان کرد تو نه اون دختر و می شناسی.. نه حتی باهاش برخورد داشتی.. این فقط یه حس گذراست.. مثل یه تب شتابزده که زود به عرق می شینه.. نذار همچین چیزی مانع کار و پیشرفتت بشه.. نذار مثل یه دست انداز عمل کنه.. اما من حرف تو سرم نمی رفت..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن