یه نفری که شاید دیده انتظار بود اما.. هیچ سهمی از دلواپسی های من نمی تونست داشته باشه و منم دیگه فرصتی نداشتم تا اون مهربونی ها رو براش جبران کنم!
– بگیر دیگه!
با تشرش دستم و دراز کردم و آبمیوه رو گراهی شدم.. اونم در و بست و از سمت خودش سوار شد.. وقتی حرکتی ازم نمشاهده کرد کف دستوری اضافه کرد:
– بخور!
گلوی خشک شده ام.. مسیر مخالفت و بست و آروم چند قلپ از آبمیوه توی کف دستم و وارد دهنم کردم و طعم شیرینش خیلی بهسرعت مغزم و وادار به فعالیت کرد و زبونم و به کار انداخت..
– شـ… شما.. اتفاقی من و اون جا مشاهده کردی؟
جوابم و نداد و وقتی سرم و به سمتش چرخوندم.. ماشین و روشن کرد و جاده افتاد.. بار دیگر اخماش تو هم فرو راهی شده بود و انگار با حرف زدنم هرچی نگرانی توی وجودش بود از بین رفت و باز تبدیل شد به همون استاد بد اخلاقی که تو این دو جلسه نگاه های عصبیش و بارها و بارها روی صورتم حس کردم..
– آدرس خونه ات و بگو برسونمت!
ناخودآگاه منم اخم کردم و بعد از گذاشتن آبمیوه تو کنسول ماشین جواب دادم:
– نگه دارید لطفاً.. خودم می تونم برم!
– نترس نه قراره بخورمت.. نه قراره با درک کردن آدرس خونه ات شبونه مزاحمت بشم و بلایی سرت بیارم که داری ازم فرار می کنی! آدرست و بده!
– این چه طرز حرف زدنه؟
لحنم شتابزده بود ولی تا حد ممکن تن صدام و پایین نگه داشته بودم.. وسط این حال خراب.. بعد از گوش دادن بدترین خبری که می تونست این روزا و روزای بعدی حیاتم و به گند بکشه.. فقط سر و کله زدن با این استادی که نمی دونستم از کجا وسط حیات من سبز شده رو کم داشتم که اونم جور شد!
انگار خودشم فهمید تند حرکت کرده که دستی رو صورتش کشید و آروم تر اظهار کرد:
– خیله خب.. می شه لطف کنید آدرستون و بمشاهده کرد سرکار خانوم؟ مطمئن باشید تا وقتی شما دانشجویید و من استاد دانشگاهتون.. هیچ آسیبی ازم بهتون نمی رسه!
پوزخندی زدم و نگفتم تو همین ترم پیش.. از استاد همون دانشگاه آسیب هایی به من رسید که باعث درس عبرتم بشه..
– ممنون.. لازم نیست! اگه می خواید لطف کنید در حقم.. من و جلوی اامان ایستگاه مترو نگه دارید.. اگه نه.. همین جا وایستید پیاده شم!
دیگه نگاهش نکردم اما خیرگی نگاه اون و حس کردم و یه کم بعد صدای نفس عمیق و قد بلند و عصبیش تو ماشین پیچید و من بی اهمیت همچنان به بیرون خیره بودم.
تو این وضعیتی که نصف بیشتر مغز و کل دلم.. درگیر آدمی بود که تو یه کشور دیگه.. داشت درد روحی و جسمی نقص عضو و تحمل می کرد.. تحمل یه فشار عصبی دیگه رو نداشتم..
ولی ساکتم نتونستم بمونم و وقتی ماشین و جلوی ایستگاه مترو نگه داشت.. چون مطمئن بودم اگه سوال بپرسم جوابی ازش نمی گیرم.. یه دستی زدم و اضافه کردم:
– من می دونم شما رو استاد تقوی آورده تو دانشگاه ما!
سرم و برگردوندم و خیره تو چشمای مات مونده اش ادامه دادم:
– اونم احتمالاً فقط برای این که جانشینش باشید.. تو آزار رسوندن به من!
پوزخندی زد و سرش و به با تاسف به چپ و راست تکون داد..
– یه جوری حرف می زنی آدم شک می کنه استاد تقوی قبلاً تو ساواک بوده!
– با بلاهایی که ترم پیش سر من آورد.. همچین بعیدم نیست!
– از سر پدرکشتگی باهات اون کارا رو نکرد.. فقط داشت همه تلاشش و می کرد تا نتونی اون درس و پاس کنی..
نگاه ناباورم بین نگاهاش جا به جا شد.. با این که از همون هفته پیش و اامان برخوردمون.. تقریباً مطمئن شده بودم که این آدم و استاد تقوی فرستاده سر وقت من.. اما حالا که در جواب یه کف دستی زدن من.. نه متعجب شد و نه چیزی رو انکار کرد و برعکس.. داشت قلبایل تقوی هم برام توضیح می داد.. شوکه شدم!
من فقط یه تیری توی تاریکی پرت کردم.. بدون این که از به هدف خوردنش اطمینان داشته باشم و حالا.. با جوابایی که گراهی شدم متوجه شدم این بار تارگتم.. رو درست ترین آدم قرار گراهی شده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن