– خب.. در طول روزگار.. هزار نفر با هم یه رابطه ای رو شروع می کنن.. یا برعکس تموم می کنن.. بدون هیچ تعهدی.. اگه همه اشون بخوان.. انقدر وقت بذارن.. نمیگم چیز بدیه اما.. اونجوری موقع جدایی بیشتر افسوس می خورن که چرا انقدر بیخودی وقتشون و تلف کردن!
– خب شاید زیرا اونا هم مثل تو از همین اول بسم الله به جدایی فکر می کنن و من نه!
نفسی گرفتم و منتظر موندم حرفش و ادامه بده.. ولی چیزی نگفت. چرا انقدر تو لفافه حرف می زد؟ یعنی واقعاً هدفش از این برقراری ارتباط که به نظرم به قول خودش از همین اول بسم الله زیادی داشت جدی پیش می راهی شد.. یه رابطه دائمی و قرص و محکم بود؟ چیزی که من حتی.. تو ذهنمم نمی تونستم یه تصویر خوب ازش بسازم..
یعنی اصلاً ذهنم توانی برای خلق آینده دو نفره ام با میران محمدی رو نداشت و خب.. این کار و خیلی واسه یکی مثل من سخت می کرد!
دنبال یه حرف مناسب.. یا حتی یه سوالی که بشه باهاش به یه نتیجه رسید از کل ساعت هایی که در طول امروز با هم وقت گذروندیم.. بودم..
اما قبلش.. اون بود که سؤال کرد:
– جواب سوالت و گراهی شدی.. حالا تو جوابم و بده!
تا تمایل داشتم فکر کنم سوالش چی بود.. خودش حین گذاشتن بشقاب خالی غذاش روی میز کنار کف دستش جویا شد:
– مشکلت با خانواده داییت چیه؟
نفسی گرفتم و منم بشقابم و کنار گذاشتم.. دیگه اشتهایی برام نمونده بود با اندیشیدن به اینکه کارم به کجا رسیده که مجبورم با یه غریبه درد قلب کنم.. اما انگار چاره ای نبود.. بذار اینم جزو اون تحقیقات گسترده ای که انجام داده حساب بشه و بفهمه آدمی مثل من.. انقدر قلب خوشی نداره که بخواد.. به رابطه داشتن با یه پسر و سرگرم شدن فکر کنه..
شاید اگه این حرف و راجع به دروغ گوش دادن از این و اون نمی زد.. منم در جواب این سوال یه چیزی سر هم می کردم و تحویلش می دادم که فقط کنجکاویش برطرف بشه.. اما حالا.. قلبم می میل داشت واقعیت و بدونه چون.. من هیچ وقت.. نقش بازی کردن و بلد نبودم!
– من.. خب… به خاطر یه دلایلی.. مجبور شدم با خانواده داییم حیات کنم.. یعنی خب.. کس دیگه ای تو زیستنم نبود که بشه به عنوان یه بزرگتر روش حساب کرد. اما.. بازم برام سخت بود که یه نون خور اضافه باشم براشون.. خودمم راحت نبودم توی اون خونه.. واسه همین..
دندونام و محکم رو هم فشار دادم و انگشتام و تو هم چفت کردم.. چرا انقدر اصرار داشت که بدونه.. واقعاً فکر نمی کرد شاید به زبون آوردن این حرفا که همش از سر بدبختی و بیچارگی یه آدمه.. بسیار سخته؟!
فکر نمی کرد سخته بگم تمام پاما که از پدر و مادرم برام مونده بود.. حتی به پول پیش یه خونه هم نمی رسید و نهایت کاری که تونستم باهاش بکنم.. بازسازی اون سوییت بود؟!
شاید هیچ وقت برخورد بدی ازش نمتوجه شدم که نشون بده یکی مثل من و هم سطح خودش نمی دونه.. به هر حال از همون محل زندگی و سر و وضع و همین کتونی های داغون.. درک کرده یکی مثل خودش نیستم که کف دستم به دهنم برسه.. اما بازم.. سخت بود برام!
تا اینکه یه کم روی مبل خودش و به سمتم کشید و اظهار کرد:
– بگو درین! قرار نیست از من قضاوت یا سرزنشی بشنوی! فقط برای اینکه آروم شی و دیگه این حال و ازت نبینم گفتم تا حرف بزنی! شایدم بتونم یه جوری کمکت کنم تا دیگه مشکلی نداشته باشی.. حالا بگو!
سرم و بلند کردم و زل زدم به دیدهای قهوه ایش که زیر نور هالوژن هایی که علاوه بر سقف روی دیوارم نصب شده.. روشن تر از همیشگی به نظر می رسید..
من که تا الآن دو بار تو بدترین وضعیت جلوش ظاهر شدم.. دیگه چه اهمیتی داشت که با بقیه بدبختی های حیاتم آشنا بشه یا نه..
با این فکر لب باز کردم و بیان کردم:
– واسه اینکه سربارشون نباشم.. با یه مقدار پاما که از.. پول پیشِ.. خونه قبلیمون مونده بود.. سوییت بالای خونه داییم و.. بازسازی کردم.. در حدی که فقط قابل سکونت بشه! جایی که قبل از این پیشنهاد من.. غیر قابل استفاده بود اما حالا.. اون یه وجب زمین.. جوری واسه زن داییم عزیز شده.. که واسه بیرون کردن من از خونه داره به هر طنابی چنگ می زنه.. یکیشم همون قول و قرار با خاله علیرضا.. واسه آشنا شدن و ازدواج کردنمون بود که به لطف شما لغو شد ولی مطمئناً پیشنهادهای بعدی هم تو راهه!
نگاهم و از صورت متعجب و تو فکر فرو رفته اش گحرکت کردم و بیان کردم:
– امروزگارم.. اگه می حرکت کردم دعوا می شد.. چون اونجوری که از پسرداییم متوجه شدم.. زن داییم زده به سیم آخر.. می خواد مستقیم مطرح کنه قضیه راهی شدنم از اون خونه رو.. منم.. انقدری زبون ندارم که جوابش و بدم و بگم اینجا حق منه.. چراکه.. خودمم مطمئن نیستم که واقعاً حقمه یا نه!
– معلومه که هست! تو به اندازه یه پول پیش واسه ملک داییت خرج کردی.. یعنی انگار تو یه پول پیش به داییت دادی و اون باهاش سوییتش و بازسازی کرده.. پس اونجا حق توئه! مدرکی داری که ثابت کنه.. خرج بازسازی اونجا به پای تو بوده؟
متعجب از اینکه این سوال برای چیه سرم و به تایید تکون دادم و اظهار کردم:
– مدرک که خب.. فاکتور پاما که دادم به یه طراح.. تا همه کارا رو خودش انجام بده هست!
– خوبه! پس اگه خیلی بهت فشار آوردن و کار به شکایت کشید.. می تونی با همون فاکتور حراهی شد و ثابت کنی و دهن اونا رو ببندی!
با دیدهای گشاد شده پریدم وسط حرفش و اضافه کردم:
– چه شکایتی؟ من که نمی تونم از داییم شکایت کنم!
– پس می خوای صبر کنی تا زن داییت با جاده و روش خودش بیرونش کنه؟
– نه ولی.. شکایتم جاده درستی نیست! هرچی باشه بالاخره.. چند سال باهاشون حیات کردم و یه جاهایی هوام و داشتن.. نمی خوام کار به اینجاها بکشه!
– اوکی شکایت نکن.. اما حداقل یه حرفی داری که اگه مستقیم چیزی به روت آوردن در جواب بگی! هوم؟
به معنای چی سرم و به چپ و راست تکون دادم که اظهار کرد:
– همونی که بهت گفتم! بسیار رک و واضح و پوست کنده.. به داییت و زن داییت بگو.. پول پیش اون خونه رو بهشون دادی که خرج بازسازی ملک داییت شده! الآنم اگه خیلی ناراحتن بابت این موضوع.. یا اینکه فکر می کنن با بیرون کردن تو پول بیشتری گیرشون میاد.. پیشنهاد بده که ماه به ماه یه مبلغی به عنوان اجاره بدی بهشون! اینجوری یا شرمنده می شن از حرفشون.. یا پیشنهادت و رو هوا می زنن.. البته اگه.. خودت فکر می کنی از پس دادن اجاره خونه برمیای..
– برمیام ولی.. واقعاً فکر می کنید این ایده خوبیه؟
– پیشنهاد بهتری داری؟
– اگه داشتم که وضعم این نبود! فقط این و می دونم که زن داییم با این بهونه می خواد من و از اون خونه بیرون کنه.. که پسرش بره تو اون سوییت.. زیاد حرفی از اینکه بخواد به یکی دیگه اجاره اش بده نمی زنه!
– پول در دهن همه رو می بنده درین.. مطمئن باش! تو این جهان هیچ چیزی نیست که نشه سرش معامله کرد! به خصوص الآن.. با این وضعیت اقتصادی داغون.. کی بدش میاد از یه جایی.. که به قول تو غیر قابل استفاده بود.. ماه به ماه یه درآمدی داشته باشه؟!
یه کم خیره خیره بهش زل زدم و راهی شدم تو فکر.. یعنی واقعاً درد زن داییم.. یا حتی خود داییم همین بود؟ فقط روشون نمی شد که از من کرایه بگیرن و اگه من خودم پیشنهادش و می دادم رو هوا می زدن؟
شاید زن داییم در ظاهر مخالفت می کرد چون.. هدفش مسائل شرعی و نموندن آتیش و پنبه تو یه ساختمون بود اما.. نمی تونستم درباره داییم با قطعیت حرف بزنم.
به هر حال داییم.. همون آدمیه که به خاطر خرج و مخارج.. حاضر شد خواهرش و بفرسته آسایشگاه و همون یه ذره خرجشم بندازه گردن من..
پس انقدری هم بیجاده نبود اندیشیدن به اینکه.. با این پیشنهاد راضی می شه و اگه داییم راضی باشه.. مطمئناً می تونه جلوی اعتراض های زن دایی هم بگیره..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن