– کجایی تو؟ حواست پرته ها!
با متوجه شدن صوتش جیغ بلندی کشیدم و به خودم اومدم.. با نفس نفس به میرانی خیره شدم که بار دیگر رو همون دوچرخه جای گرفته بود و داشت با تعجب نگاهم می کرد و اون لیوان منحوسم.. هنوز توی کف دستش بود و یه قلپم ازش کم نشده بود انگار..
پس.. پس نخورده بود؟ پس هرچی متوجه شدم وهم و خیال بود؟
اما.. همینا هم انقدری وحشتناک بود که بخوام به این نتیجه برسم که من.. آدمش نیستم. من آدم تموم کردن زیستن بقیه و دست بردن تو کار خدا نیستم..
حتی اگه اون آدم شکنجه گرم باشه و زندگی و آینده ام و جوری توی مشتش نگه داشته باشه که دیگه.. نتونم روی خوشامگاهختی رو ببینم.
با همین فکر همه زورم و جمع کردم و با همون حالت های عصبی و نفس نفس زدن هایی که تمومی نداشت.. جوری کوبوندم رو ساعد کف دستش که به خاطر یهویی بودن حرکتم لیوان از کف دستش ول شد و افتاد زمین..
آوای شکسته شدنش همزمان شد با جیغ هیستریک بعدیم.. اما تو همون حال هم انقدری حواسم جمع بود که یاد حرفای اون فروشنده بیفتم.
واسه همین همونطور که خودم به سمت در سالن عقب عقب می حرکت کردم.. کاور میرانِ مات و مبهوت مونده رو هم تو مشتم جمع کردم و با خودم عقب کشیدم.
انقدر شوکه شده بود از این راهی شدارهای من که مقاومت نکرد و باهام تا بیرون سالن اومد و بعد از اینکه در و بستم تا حتی گازش نتونه اثری رومون بذاره.. همونجا پیشونیم و به در شیشه ای سالن تکیه دادم و با نهایت درموندگی و بیچارگی.. به هق هق افتادم.
همه این اتفاقا شاید در عرض چند ثانیه افتاد.. ولی انقدر وقت در نظرم کش اومد و طولانی شد که خستگیش و کاملاً روی شونه هام حس می کردم.
من که می دونستم آدم این کارا نیستم.. آدمِ آلوده کردن دستم به خون بقیه نیستم. هیچ وقت نبودم و حتی اگه میران بلاهای بدتر از اینم سرم می آورد بازم نمی تونم خودم و راضی کنم که تقاصش مرگ باشه.. اونم مرگی که به کف دست خودم رقم بخوره.
پس اصلاً چرا همچین تصمیمی گرفتم؟ چرا فکر می کردم بعد از خوردن اون شربت.. بعد از اینکه همه اون صحنه ها.. نه به شکل وهم و خیال که تو واقعیت جلوی چشمم جون می گرفت.. من می تونستم مثل یه آدم عادی به حیاتم ادامه بدم؟
بعدش چی به سرم می اومد؟ یا باید بلافاصله کار خودمم با اون یکی قرص تموم می کردم که اون حتی سخت تر از این یکی تصمیم بود.. یا باید.. می رفتم تو اون آسایشگاه و کنار مادرم بستری می شدم. درحالیکه دیگه.. هیچ امیدی به خوب شدنم نداشتم.
لعنت به من.. لعنت به منی که هیچ وقت نتونستم بد باشم.. لعنت به منِ نیم ساعت پیش که اون تصمیم و گراهی شد و تا مرحله عملی کردنش پیش راهی شد و حالا.. حتی روی برگشتن و بیرون زدن از این خونه رو هم نداشتم.
تا اینکه خود میران وارد عمل شد و بعد از اینکه هم خودش از بهت دراومد و هم گذاشت من با اشک ریختن آروم بگیرم.. شونه هام و گراهی شد و من و برگردوند سمت خودش.
تمام تلاشم این بود که تو صورتش نگاه نکنم.. هرچند که باید حق به جانب می بودم و بهش می فهموندم کارش من و به نقطه ای رسوند که بخوام همچین تصمیم احمقانه ای بگیرم.
باید می فهمید از من چی ساخته.. باید می متوجه شد اون درین مهربون که آزارش به مورچه هم نمی رسید کارش به کجا رسیده..
شاید بعدش یه کم.. فقط یه کم احساس پشیمونی کنه و از کاراش کف دست برداره.. هرچند که بعید می دونم.. وگرنه همون دیشامگاه که من و توی بیمارستان متوجه شد باید.. همچین حسی پیدا می کرد.
وقتی فهمید قصد چشم دوختن به صورتش و ندارم.. خودش چراکهه ام و نگه داشت و سرم و بالا گحرکت کرد.. منم به ناچار زل زدم به دیدهای باریک شده اش..
بالاخره.. بدون مقدمه چینی.. اامان و محکم ترین حدسش و به زبون آورد و جویا شد:
– تو.. تو اون آبمیوه.. چیزی ریخته بودی؟
لبم و محکم به دندون گراهی شدم و درحالیکه سعی می کردم منم مثل خودش.. نگاهم بی رحم باشه و احساس عذاب وجدان نداشته باشم.. سرم و به تایید تکون دادم..
– چی؟
نفسی گراهی شدم و با صدای گحرکت کرده از جیغ های پشت سر هم لب زدم:
– قرص برنج!
جا خوردنش و کاملاً حس کردم و همینکه یه کم کف دستش از روی شونه ام شل شد.. سریع هلش دادم و از کنارش جاده افتادم سمت پله ها..
که زود به خودش اومد و داد کشید:
– وایستا ببینم.. قرص برنج از کجا آوردی؟ با تــــو ام! وایستا بهت می گـــــم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن