می دونستم این بدبختی.. با شکستن تلویزیون یا نابود کردن هر وسیله ای که میران اون فیلم و توش ریخته.. تموم نمی شه.
آدمی که چند ماهه داره واسه من و زیستنم و به خاک سیاه نشوندنم نقشه می کشه.. انقدری حواسش جمع هست که چندین کپی از این آشغالی که درست کرده داشته باشه واسه روزگار مبادا و کف دست و پا زدن من.. دیگه هیچ وقت قرار نیست چیزی رو درست کنه!
با حس سوزشی که تو کل بدن برهنه و زخم و زیلی شده ام حس کردم.. به خودم اومدم و با اینکه دیگه هیچ جایی نبود تا بتونم توش یه کم با خیال راحت نفس بکشم.. ولی فقط برای دور شدن از این جهنم که بدترین لحظات عمرم و برام رقم زد.. حرکت کردم تو اون اتاق منحوس و لباسایی که بوی بدی در اثر درست خشک نشدن گرفته بود و با بدبختی پوشیدم و بدون اینکه نگاهی توی آینه به خودم بندازم و مطمئن بشم از اینکه ظاهرم شکل و شمایل آدمیزاد و داره یا نه.. حرکت کردم از خونه ای که ازش فقط خاطرات و حس خوب داشتم و حالا.. با معنای واقعی.. قتلگاهم شد!
*
با آوای ضربه هایی که به در خونه ام می خورد.. مثل تمام این چند ساعت که با کوچکترین آوایی تمام تنم به رعشه می افتاد تو جام پریدم و بازوهای زخمی شده ام و بی اهمیت به سوزشش بیشتر با دستام فشار دادم.
چرا کف دست از سرم برنمی داشتن.. چرا نمی ذاشتن چند ساعت نفس بکشم و به این مصیبت جدیدم فکر کنم بلکه بتونم براش یه جاده چاره پیدا کنم.
از شر تماس های پشت سر هم آفرین هنوز خلاص نشده بودم که حالا یکی اومده بود پشت در واحدم و می تمایل داشت این یه اپسیلون ملایمشی که با بدبختی برای خودم درست کرده بودم هم به فنا بده!
– درین جان؟ دایی بیداری؟ در و باز کن دخترم!
صوتی داییم نگاه ماتم و از دیوار سفید رو به روم گحرکت کرد و نگاهام و با شرمندگی محکم به هم فشار دادم.. اون لحظه ای که میران تهمشاهده کردش و عملی می کرد و اون مدرک های کثافت بار و براش می فرستاد.. اون لحظه ای که داییم نگاهش به یه ثانیه از اون فیلم می افتاد.. بازم این جوری من و با محبت صدا می کرد؟
خدایا چیکار کرده بودم مگه.. که اینجوری من و انداختی توی چاهی که تهش فقط و فقط بی حیثت شدنم بود! گناه من چی بود تو این زیستن که هر روزگارش با تقاص پس دادن گذشت!
– درین جـــــان! باز کن در و دایی!
نفسی گحرکت کردم و با بدبختی خودم و از روی تخت کشیدم پایین..
تقصیر خودم بود که الآن اینجوری مضطرب شده بود.. وقتی با اون حال داغون و رنگ و روی مثل گچ سفید شده برگشتم خونه.. اصلاً یادم نبود که خانواده برادر زن دایی هنوز اینجان و آرمین که هنوز منتظر گراهی شدن یه وقت از من واسه حرف زدن بود.. جلوی راهم سبز شد با متوجه شدن حال و روزگارم جوری بهت زده شد که دیگه حتی سلامشم نتونست کامل به زبون بیاره.
منم فقط از این فرصت استفاده کردم و با سرعت اومدم بالا و حالا بعد از چند ساعت انگار خبر بد بودن حالم به گوش دایی رسیده بود که با مضطربی داشت آوام می زد.
قصد باز کردن در و نداشتم.. واسه همین با همون بدنی که به خاطر کم شدن سوزش زخم ها پماد مالیده بودم و دیگه چیزی نپوشیدم تا بهش مالیده نشه.. با کمک دیوار خودم و تا جلوی در رسوندم و صوتم و قد بلند کردم:
– بله دایی؟!
البته فقط یه تلاش ناموفق بود چون خودم بعد از خاموشی چند ساعته.. تازه داشتم تاثیر جیغ و ضجه هایی که کشیدم و روی صوتم می درک کردم.
داییم که آوای ضعیف و گراهی شده ام و نمتوجه شده بود دوباره شروع کرد در زدن که یه کم نزدیک تر شدم و بعد از صاف کردن بی نتیجه گلوم بیان کردم:
– بله دایـــی؟!
بالاخره متوجه شد و با بهت اضافه کرد:
– درین؟ چی شده دخترم؟ صوتت چرا اینجوریه؟
دم دستی ترین بهونه ای که اون لحظه به ذهن مشوش و پریشونم رسید و به زبون آوردم و اضافه کردم:
– مریض شدم دایی! دیشامگاه.. دیشامگاه مجبور شدم.. یه کم تو بارون بمونم.. سرما خوردم..
– ای بابـــا! در و باز کن ببینمت.. خوبی الآن؟
– خوبم به خدا.. می ترسم شما هم بگیری.. بالاخره سرایت می کنه!
حالا دیگه بغضمم قاطی آوای داغونم شده بود.. یعنی از این به بعد وضع من همین بود؟ هر روز و هر لحظه دروغ اظهار کردن واسه رسوا نشدن پیش این تنها آدم هایی که توی زندگیم موندن؟
– پس لباست و بپوش بریم دکتر!
چشمام و محکم بستم و پیشونیم و به در چسبوندم. داییِ همیشه بی خبر از حال و روزگار من.. درست تو بدترین مدت ممکن حس وظیفه شناسیش گل کرده بود و من می دونستم به خاطر لطفیه که در حقشون کردم اما.. کاش می فهمید که بهش احتیاج ندارم.. کاش می فهمید که دیگه هیچی نمی تونه درد من و تسکین بده!
– صبح خودم راهی شدم.. کلی دارو داد بهم. بیان کرد باید استراحت کنی تا خوب شی. دارو هم سر وقت می خورم.. مضطرب نباشید..
– مطمئن باشم؟
– بله دایی!
– خیله خب.. میگم فریده سوپ برات درست کنه بفرسته!
– نمی خواد.. از گلوم چیزی پایین نمیره!
– نمی شه که دخترم.. یه چیزی باید بخوری تا زودتر خوب شی.
دیگه چیزی ناضافه کردم و گذاشتم به خیال خودش یه قدمی برای بهتر شدن حال و روزگارم برداره.. ولی همینکه میل داشت بره.. نفهمیدم چی شد که صداش زدم:
– دایی!
– جانم؟!
نفس عمیقی کشیدم و بی اهمیت به عواقب این سوال و قلبیلی که باید برای مطرح کردنش ارائه بدم بیان کردم:
– اون.. اون آدمی که.. خونه رو با.. دغل بازی بهتون فروخت…
وسط حرفام از شدت فشاری که برای حرف زدن به حنجره ام وارد شده بود به سرفه افتادم و بعد داییم بود که با کلافگی اضافه کرد:
– بعد میگی حالم خوبه؟
اهمیتی ندادم و سوالم و پرسیدم:
– اون آدم.. اسمش چی بود؟
مکثش از تعجب بود و یه کم بعد سؤال کرد:
– واسه چی می پرسی؟
– همینجوری.. می خوام بدونم.
توضیحم اصلاً قانع کننده نبود و با بدبختی ادامه دادم:
– یعنی.. یه همچین موضوعی برای دوستمم پیش اومده.. یکی یه پیشنهادِ… مشابه این بهشون داده.. بیان کردم نکنه اونم.. اونم کلاهبردار باشه.. میل داشتم اسمش و بدونم که… بهش بگم!
– خدا نگذره ازش.. اسمش میران محمدی بود.. حتماً به دوستت بگو که مثل ما با سر پرت نشه تو چاه!
داییم خبر نداشت.. اونی که الآن خودش و ته یه چاه عمیق و تاریک حس می کرد.. من بودم.. نه دوستم! پس دروغ نگفته بود.. پس راست گفت که از این به بعد دیگه هیچ دروغی بهم نمی گه.. پس جدی جدی.. همچین آدم کثیفی بود و من.. تو خیالات خامم ازش.. یه فرشته ساختم! یه فرشته نجات.. که از خود آسمون اومده توی زندگی پر از نکبتم تا.. معنی واقعی خوشامگاهختی رو نشونم بده.
«خاک بر سرت درین.. خاک بر سرت!»
دیگه یادم نیست به دایی چی بیان کردم و اون چی جواب داد ولی صدای قدم هاش که از پله ها پایین می رفت و گوش دادم و خودم و با بدبختی دوباره برگردوندم تو اتاق و ولو شدم روی تخت.
حتی این اتاق و تخت لعنتی هم شاهد حماقت های من بود و اون شامگاهی که چسبیده به میران تا صبح خوابیدم و کیف کردم از اینکه یه آدم.. یه مرد.. یه پسر مجرد.. تا این حد بلده خودش و.. نفسش و کنترل کنه و همونجا به یقین رسیدم مردِ رویاهام و پیدا کردم.. چقدر وسیله های این اتاق.. به ساده لوحیم ریز خندیده بودن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن