با یاد قراری که امروزگار داشتیم.. نفس عمیقی کشیدم و همینکه تمایل داشتم موضوع بحث و بکشونم سمت اون جریان نامزدی و ازش بپرسم چرا اون حرف و به علیرضا زده پیش کف دستی کرد و گفت:
– نمی خوای بگی؟
– چیو؟
– چرا حالت بد شد؟
گلوم و صاف کردم و حین کف دست کشیدن بی قلبیل روی شالم لب زدم:
– نمی دونم.. همینطوری!
نیم نگاهی بهم انداخت و همونطور که بار دیگر با اخم به رو به رو خیره می شد اظهار کرد:
– پیشنهاد می کنم دنبال بهانه های الکی واسه جواب دادن به من نگردی.. چراکه انگار هنوز گیجی و حواست سر جاش نیست.. واسه همین حرف چند دقیقه پیشت و یادت میره.. در نتیجه در نظر من یه دروغگوی کوچولوی کم حافظه می شی!
– کدوم حرف؟
از تبسم کج روی لبش بهشدت راحت می تونستم تشخیص بدم که داره با حرفاش من و بازی میده و خب.. حقم داشت.. انقدر جلوش سوتی داده بودم که بخواد شک کنه کلاً با یه آدم خنگ و حواس پرت طرفه!
– همین الآن اضافه کردی این دو باری که وسط خیابون از حال رفتی قلبیل داشته! ولی الآن میگی هیچی همینطوری!
لعنتی به خودم و این حواسی که به قول میران سر جاش نبود فرستادم و خودم و زدم به اون راه..
– خب.. شاید حرف قبلیم دروغ بود!
– خوبه حداقل قبول داری که در هر صورت دروغگویی!
– دروغی هم اگه باشه مربوط به خودمه.. باهاش کسی و تو عمل انجام شده قرار نمیدم!
– یعنی میگی با حرفی که من درباره نامزد بودنمون زدم.. تو عمل انجام شده قرار گحرکت کردی و حالا مجبوریم که با هم ازدواج کنیم؟!
دهنم باز موند.. نه به خاطر حرفی که راجع به ازدواج زد.. به خاطر اینهمه تیز بودنش.. چه جوری انقدر سریع درک کرد که داشتم بهش متلک مینداختم اونم وقتی اصلاً هیچ حرفی در این باره زده نشد که ذهنش بخواد به اون سمت کشیده بشه؟
سریع خودم و جمع و جور کردم و راضی از منحرف شدن بحث به همون سمتی که خودم می میل داشتم گفتم:
– نه منظورم این نیست ولی! اون آدم.. که حتی بهتون اضافه کرده قرارمون فقط نقش بازی کردن بود.. از طریق خاله اش.. با زن دایی من در ارتباطه..
سرم و به دو طرف تکون دادم.. چی داشتم می بیان کردم؟ این حرفا به یه آدم غریبه چه ربطی داشت؟!
– یعنی می خوام بگم.. می تونست خیلی راحت حرفی که شما زدید و بذاره کف دست خاله اش.. اونم به گوش زنداییم برسونه که درین نامزد داره و اینجوری واسه من بهشدت بد می شد!
– الآن که به خاله اش چیزی نگفته!
– نه اما می تونست بگه..
– نمی تونست!
– از کجا می دونید؟
– چراکه اگه می بیان کرد با من طرف بود!
هیچی نگفتم چراکه.. یه جورایی انگار خیلی هم بیجاده نبود همچین حرفی! با اون برآشفتهتی که من از علیرضا دیدم وقتی که باهاش حرف زدم.. یا حتی از حرفی که به خاله اش زده بود راجع به علت بهم خوردن رابطه امون.. می شد تشخیص داد که این آدم اون شامگاه حسابی از خجالتش در اومده و یه جوری راهی شدار کرده که علیرضا باورش بشه حتی اگه نامزد رسمی هم نبودیم اما.. نقش مهمی توی زندگیم داره!
– دیگه؟
با صداش نگاه خیره ام و از نیمرخش گراهی شدم و خیره به رو به روم لب زدم:
– بازم.. بازم قلبیل خوبی نیست.. من به اون آدم گفته بودم کسی تو زندگیم نیست و با این حرف شما.. تبدیل شدم به یه دروغگو! اصلاً می تونستید بذارید.. من با اون برم.. چرا خودتون و.. درگیر مسئله ای کردید که ربطی بهتون…
– یه بار میگم.. خوب گوش کن! نمی دونم برداشتت از این حرفم چیه! برامم مهم نیست که پیش خودت فکر کنی من یه آدم سنتی و عهد بوقم با یه سری افکار دمده که الآن دیگه شامگاهیهش تو کله هیچ بنی بشری پیدا نمی شه! اما من همینم.. خوب یا بد.. درست یا غلط..
انگشت اشاره اش و بالا آورد و با لحنی که سرعت و شدت ضربان قلبم و بالا می برد محکم و قاطع لب زد:
– محال بود بذارم اون آدم جلوی دیده من.. بغلت کنه و با خودش ببردت! بغل کردن پیشکش حتی نمی ذاشتم کف دستش بهت بخوره.. به خاطر اینم هر دروغی که لازم بود می اضافه کردم.. پس دیگه انقدر نپرس قلبیل حرف اون شبم و چراکه اگه صد بار دیگه هم تکرار بشه.. هر صد بار با همین دروغ یا حتی دروغ های بزرگ تر از این.. امثال اون آدم و از دور و برت دک می کنم! چه خوشت بیاد چه نیاد.. چه خوششون بیاد.. چه نیاد!
حالا دیگه دلم و جایی حوالی گلوم حس می کردم و احساسی شبیه همون حس افت فشارم توی مترو بهم دست داد.. چی تو صوتش بود که همچین قابلیتی داشت واسه زیر و رو کردن وجود آدم..
کم آدم ندیده بودم تو زندگیم.. رابطه های زیادی نداشتم اما چه تو دانشگاه چه تو محل کارم.. آدمای زیادی سعی داشتن بهم نزدیک بشن و برای این کار.. وانمود می کردن که هنوز هیچی نشده رو منِ صد پشت غریبه غیرت دارن و مثلاً حساسن.. اما پای عمل که می رسید درست مثل علیرضا جاخالی می دادن..
ولی حالا.. تو این لحن و آوا.. هیچ چیزی نبود که این آدم و حتی به اندازه یه درصد برام شامگاهیه اونا بکنه.. انگار رو هوا حرف نمی زد و به کلمه کلمه حرفاش باور داشت.. حتی اگه به قول خودش این افکار دیگه از نظر بسیارا پوسیده و نخ نما شده بود!
این مسئله.. شاید واسه اکثر دخترا خوشایند باشه.. شاید اگه منم می خواستم از یه زاویه دیگه بهش نگاه کنم.. ته دلم یه چیزی مثل قلقلک حس می کردم..
اما.. از زاویه مشاهده کرد فعلیم.. بیشتر من و می ترسوند.. اونم وقتی هنوز نفهمیده بودم.. هدف این آدم چیه و اصلاً این همه حساسیت.. از کجا میاد؟
گلوم و صاف کردم و نذاشتم از خاموشیم به این نتیجه برسه که حرفاش واسه ام قانع کننده بود..
– به هر حال.. قبول کنید کارتون درست نبود! اصلاً اگه اون آدم جدی جدی یه نسبتی با من داشت چی؟ از کجا می دونستید رابطه امون فقط…
– من بسیار چیزا رو می دونم.. مسئله اینجاست که تو چیزی درباره من نمی دونی!
– چی می دونید؟
– بماند! فقط در همین حد بدون وقتی بخوام با کسی وارد رابطه بشم.. اول به طور نامحسوس زندگیش و زیر نظر می گیرم و وقتی مطمئن شدم کسی نیست میرم جلو!
به محض اینکه حس کردم دهنم بدون اجازه از خودم داره باز می شه با شنیدن این حرفای عجیب غریب.. سریع لبم و به دندون گراهی شدم و زل زدم به آدمی که اعتماد به نفس.. از تک تک حرکات و حرکت کردار و حرفاش می بارید.
اقرار به وارد رابطه شدنش با یکی مثل من.. انقدری هضم نشدنی بود که دیگه جایی واسه تعجب برای زیر نظر گرفتن حیاتم باقی نمونه..
ولی حتی یه درصد از این تعجبم نتونستم به زبون بیارم و ازش بخوام واضح تر حرفش و توضیح بده.. چون هم قدرت و توانش و فعلاً نداشتم.. هم فرصتی نبود و با نگه داشتن ماشین جلوی یه رستوران.. وادارم کرد که گیج تر از قبل لب بزنم:
– اینجا اومدیم چیکار؟
کف دستش موقع باز کردن کمربند یه لحظه از حرکت وایستاد و نگاه متعجبش و به صورتم دوخت..
– گفتم یه وقت زشت نباشه حالا که تا اینجا اومدیم یه سلامی به صاحبش ندیم!
– آهان! آشناتونه؟
حالا اون بود که داشت با هر حرف من متعجب می شد و من ندرک کرده بهش نگاه کردم که گفت:
– اشتباه کردم! باید به جای داروهای تقویتی از دکتر می تمایل داشتم برات سی تی اسکن و ام آر آی بنویسه.. وضعیتت دیگه داره نگران کننده می شه!
تا خواستم بگم چه وضعیتی کف دست و به سمت صورتم آورد و من یه کم با تعجب خودم و عقب کشیدم که بی اهمیت به حرکت من کف دستش و گذاشت رو پیشونیم و چند ثانیه بعد برداشت..
– تبم نداری بگم داری هذیون میگی!
– چرا آخه؟
درموندگی صوتم انقدر زیاد بود که اینبار لبخند کوچیکی رو لبش جای گرفت و با اشاره به ساختمون شیک رستوران توضیح داد:
– اومدیم غذا بخوریم!
نگاه هولزده و ناباورم و به ساعت ماشین دوختم و بعد خیره تو صورتش لب زدم:
– وای نه من.. دیرم می شه.. باید برم هتل.. همین الآنشم باید جواب پس بدم!
سکوتش یه لحظه من و به این باور رسوند که واسه یه بارم که شده.. اهمیت میده به حرفم و سعی نمی کنه با منطق بی منطق خودش پیش بره..
ولی فقط یه لحظه بود و خیلی بهسرعت من و از اشتباه درآورد..
– امروزگار سر کار نمیری!
با تعجب زل زدم بهش که با اخمای درهم و چشمای باریک شده سؤال کرد:
– چی باعث شده فکر کنی من می ذارم تو این روزگاری که با زور سرم و دارو تونستی از رو تخت بلند شی.. بری سر کار و به این و اون سرویس بدی؟
تمایل داشتم بگم چی باعث شده فکر کنی که تو حقی تو این مسئله داری.. اما.. هم روم نمی شد همچین حرفی بزنم و هم.. یه کم بی ادبی بود.. به هر حال دو سه ساعت علاف من و مشکلاتم شده بود و از کارش افتاده بود..
اما خب اینم دلیل خوبی نمی شد تا به خودش اجازه دخالت تو حیاتم و بده.. به خصوص اینکه هنوز اون حرف رک و صریحش و درباره وارد رابطه شدنمون درک نکردم.
با همه اینا.. با خجالت و رودرواسی اضافه کردم:
– به خدا نمی رسم! من.. همین الآنشم.. شرایط کار کردنم تو اون هتل به یه مو بنده.. دیگه فکر کنم با صاحبکارم هم آشنا شده باشید.. آدم گند دماغیه و زیادم از من خوشش نمیاد. واسه همین باید حواسم…
– بهتر!
با حرف یهویی و خونسردش که حین چرخوندن نگاهش توی صورتم به زبون آورد مکث کردم و سؤال کردم:
– چی بهتر؟
– که از تو خوشش نمیاد!
ندرک کرده نگاهش کردم که توضیح داد:
– اگه برعکسش بود.. الآن یا اون دیده نداشت.. یا تو دیگه اون شغل و نداشتی!
نه.. دیگه نمی تونستم.. دیگه بس بود هرچقدر امروزگار با حرفاش من و گیج و درمونده کرد! یه کم دیگه کنارش می موندم از مخم دود قد بلند می شد..
چرا این آدم انقدر عجیب و نفوذناپذیر بود.. چرا نمی شد شناختش.. انگار فقط تیپش نبود که فرق می کرد با پسرای هم سن و سالش.. خودشم رفتارای متفاوتی داشت که باعث می شد من نتونم با اون تجربه های کوچیک و ناچیزم که بهشدت جاها به کمکم می اومد.. از پس درک کردن راهی شدار و حرفاش بر بیام!
– آقای محـ…
بلافاصله تهدیدی که توی بیمارستان بابت آوا زدنش کرد تو گوشم پیچید و تند حرفم و تغییر دادم..
– آقا میران.. الآن حرف من چیز دیگه ای بود.. ممنون بابت لطفتون.. اما واقعاً دیرم می شه! تو همون رستوران هتل یه چیزی می خورم!
– امروزگار نمیری هتل.. خانوم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن