ماتم برد وقتی مشاهده کردمش.. میران همواره بود.. ظاهرش همون بود.. برخلاف تصوراتم.. رد زخم و کبودی و جراحتی که نشونه تصادف یا درگیری باشه توی صورتش نمی دیدم اما.. اما چشماش.. نگاهای میران همیشگی نبود. این نگاهای سرخی که محض رضای خدا یه نقطه سفید ازش مشخص نبود.. بسیار بسیار بیشتر از متوجه شدن جراحت های عمیق روی سر و صورتش می تونست باعث نگرانیم بشه..
نمی دونم چرا ولی.. یه صدایی تو وجودم بهم فرمان توقف داد.. یه آوایی که انگار سعی داشت بهم هشدار بده این آدم.. اون آدمی که می شناختی نیست.. سعی داشت نگاهام و باز کنه و نگاهی که بیش از اندازه حس غریبگی پشتش بود و بهم نشون بده.. تا حدودی هم داشت موفق می شد.
طوری که دستی روی صورت خیسم کشیدم و بدون اینکه دلیل خاصی برای این کار داشته باشم.. یه نیم قدم به عقب برداشتم که همون موقع.. یکی از کف دستای میران.. از جیبش در اومد و به سمتم دراز شد!
لا به لای صدای ریتا و شرشر بارون.. آوایی ازش نشنیدم.. ولی از حرکت لبش تونستم تشخیص بدم که بیان کرد:
– بیا!
آره صوتش و نگوش دادم.. اما درد و عجزی که پشت همین یه کلمه بود و.. با همه وجودم حس کردم.. انقدری که دیگه همه اون هشدارها و آوایی که نمی دونم از کجا بهم فرمان راهی شدن می داد قطع شد و حالا فقط میرانی رو می متوجه شدم.. که زیر بار غصه هاش داشت فلج می شد..
شاید اگه یه روز تو کل عمرش باشه که به من احتیاج داشته باشه.. همین امشامگاه بود که من.. نمی تونستم این و ازش دریغ کنم.
واسه همین دوباره پاهام قوت و انرژی گرفت واسه دوییدن به سمت اون آدم که تو یه زمان کم.. یه جایگاه خاصی واسه خودش توی دلم درست کرده بود.. انقدری که درین خجالتی وجودم و کنار بزنم و با جسارتی که کمتر از خودم شاهد بودم بی اهمیت به خیسی سرتا پام.. بهش بچسبم و از گردنش آویزون بشم و تمام این دلتنگی و قلبنگرانی چندین و چند ساعته رو.. با بوسه ای که روی لباش نشوندم.. از وجودم پاک کنم!
جزو معدود دفعاتی بود که خودم شروع کننده این بوسه.. با این غلظت بودم و شاید.. میرانم از همین داشت تعجب می کرد که حتی کف دستاشم برای به آغوش کشیدنم بالا نیاورد..
اما انقدر صبر کردم و لبام و تو همون نقطه ای که مثل یه آهنربا بهش چسبیده بود نگه داشتم تا بالاخره به خودش اومد و من و جوری محکم به خودش فشار داد که صوتی ترق و تروق استخونام در اومد.
حالا دیگه میران شده بود همون میرانی که با بوسه های پر مهارتش.. من و خلع سلاح می کرد و اختیار هر کاری و ازم می گحرکت کرد..
انقدر با سرعت و یه کم خشونت لب و دندوناش و روی لبام بازی می داد که من نمی تونستم خودم و باهاش هماهنگ کنم و ترجیح می دادم بی حرکت وایستم تا خودش هرجور که دوست داره.. با همین بوسه همه انرژی های منفی رو از وجودش پاک کنه و تبدیل بشه به همون آدمی که خیلی وقته شده قلبیل شتابزده شدن ضربان دلم..
تنها کاری که ازم برمی اومد.. کشیدن دستم روی کتف و گردن و پشت موهاش بود که اونم ازش دریغ نکردم تا شاید تاثیر داشته باشه توی ملایمشش.. توی کمتر شدن این ضربانی که شتابزده و محکم بودنش و کاملاً روی قفسه سینه ام حس می کردم.
بیش از اندازه کنجکاو بودم تا بفهمم میران از دیشامگاه تا حالا چی بهش گذشته و چرا گوشیش و خاموش کرده اما بعضی وقتا.. حرف زدن چاره کار نبود و باید از یه طریق دیگه حداقل یه آرامش نسبی ایجاد می شد که خدا رو شکر جفتمون جادهش و پیدا کرده بودیم.
کم کم با شدت گرفتن بوسه هاش و نوازش های خشنش روی تن و بدنم.. حال منم دگرگون شد و دمای بدنم به طرز عجیب غریبی راهی شد بالا.
بچه نبودم.. می دونستم ته این بوسه های خشونت آمیز و پر از حس خواستن میران چیه و کارمون امشامگاه تو این خونه قراره به کجا ختم بشه.. اما.. دیگه نمی خواستم این حس و از جفتمون دریغ کنم!
تا الآن فقط.. ترس از پشیمونی داشتم.. از اینکه بعد از خوابیدن تب و تابمون نتونم خودم و قانع کنم که کارم اشتباه نبوده.
اما حالا.. حالا که این حجم از آشفتگی میران و متوجه شدم و حس کردم فقط با همچین چیزی شاید یه درصد ذهنش منحرف می شه و به آرمش می رسه.. بدون شک دیگه هیچ پشیمونی در کار نبود و خیالم راحت می شد از اینکه همه تلاشم و برای بهتر شدن حالش انجام دادم!
نمی دونم چقدر گذشت اما بالاخره ازم جدا شد و جفتمون هممدت با یه نفس عمیق.. سیستم تنفسیمون و بار دیگر وادار به فعالیت کردیم!
خواستم سرم و عقب بکشم و نگاهش کنم که نذاشت.. با جفت کف دستاش محکم صورتم و نگه داشت در حالیکه نگاه خودش میخ زمین بود..
نفس نفس می زد وقتی صوتی گراهی شده و به شدت خشدارش کشیده شد:
– بگو که می مونی! بگو که.. بگو که خودت می خوای بمونی..
آب دهنم و به سختی قورت دادم و با نگاهای بسته لب زدم:
– بمونم؟
– نمی خوام مجبورت کنم!
نمی درک کردم اینهمه دردی که توی صوتش حس می شد برای چیه.. اما اگه الآن می رفتم.. هیچ وقت نمی فهمیدم و شاید دیگه حتی میرانم نداشتم.
زیرا مسلماً.. دیگه قلبش نمی خواست رابطه اش و با آدمی که توی این شامگاه.. وسط این حال داغون و روح متلاشی شده تنهاش گذاشت.. ادامه بده!
واسه همین قرص و محکم پای تصمیمم واز حرکت ایستادم و لب زدم:
– می مونم.. مجبور نیستم.. خودم می خوام که بمونم!
بالاخره صورتم و ول کرد و با یه قدمی که به عقب برداشت دستای منم از رو بدنش پایین افتاد.. نگاه مات مونده اش.. خیره صورت خیس از بارونم بود که لب زد:
– پس.. بریم خونه! امشامگاه قراره.. بسیار متفاوت باشه برامون!
نمی دونم چرا اما حس کردم بدون هیچ احساسی این حرف و به زبون آورد.. انگار که این کلمات از زبون یه ربات بیرون اومد.. نه یه آدم! نه کسی که ماه ها بود ادعا می کرد من براش تافته جدا بافته ام و تنها زنی ام که توی حیاتش بهش علاقه مند شده!
اما این مسئله توی اون لحظه برام کوچکترین اهمیتی نداشت.. هرچی که بود.. هرچی که میران امشب و تغییر داده بود.. مربوط می شد به ماجرایی که ازش خبر نداشتم و بعد از اینکه این تب و حرارت از وجود جفتمون راهی شد و آروم گراهی شدیم.. صد در صد برام تعریف می کرد و اون موقع.. بهتر و راحت تر بهش حق می دادم!
سرم و که به تایید تکون دادم.. لبخند کجی که هیچ سنخیتی با طرز چشم دوختنش نداشت.. رو لبش جای گرفت و با یه قدم کشیده نزدیک شد.
تا بیام بفهمم می خواد چیکار کنه خم شد و یه دستش و پشت کتفم و یه کف دستشم زیر زانوهام گذاشت و من و رو هوا بلند کرد..
جیغ خفه ای کشیدم و سریع از گردنش آویزون شدم..
– میام خودم.. چرا بغلم کردی.. سنگینم کمرت اذیت می شه!
– دیگه باید عادت کنی!
– به چی؟
– به قفسی که برات توی وجودم ساختم و.. تو رو تا آخر عمرت.. همینجایی که هستی نگه می داره! حتی اگه خودت نخوای!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن