تند کشیدمش بیرون و گذاشتمش روی زمین و لبخند پیروزگارمندانه ای روی لبم قرار گرفت… حالا دیگه فاصله بین من و اون جعبه.. فقط این تخته سه لایی زیر کشو بود که با یه مشت می تونستم بشکنمش و تا برگشتن مهناز انقدری هم وقت داشتم که بخوام جایگزینش کنم و اونم هیچ وقت چشمش به این تخته نمی افتاد!
همین کارم کردم و تخته رو شکوندم.. حالا دیگه محتویات کمد قفل شده در اختیارم بود و من با فرو کردن کف دستم داخلش و کنار زدن یه سری خرت و پرت.. اامان جعبه ای که به کف دستم خورد و بیرون کشیدم و تو همون نگاه اول به یقین رسیدم خودشه!
یه جعبه کادوی مشکی بود که روی یه ربان قرمز داشت.. شاید اگه مهناز می درک کرد من اون روزگار داشتم یواشکی نگاهش می کردم و نقشه می کشیدم واسه رسیدن به این جعبه.. صد در صد تدابیر امنیتی بیشتری می چید و یه قفل هم به این می زد..
اما به خیال خامش.. من از وجود همچین چیزی اصلاً اطلاع نداشتم که انقدر راحت همینجا ولش کرده بود.. تو خونه ای که به من سپرده بود و راهی شده بود مسافرت..
با چند تا نفس عمیق.. سعی کردم تب و تابی که به جونم افتاده رو آروم کنم.. اما شدنی نبود. چشمای هراسیده مهناز فقط جلوی نگاهم بود اون لحظه ای که متوجه شد من توی خونه ام..
همون دیدها نشون می داد چیزی این توئه که من بعد از متوجه شدنش.. اگه تا آخر عمرم هم فقط نفس عمیق بکشم.. بازم خبری از آهستهش نیست.. پس بهتر بود خودم و گول نزنم!
یه گوشه رو زمین نشستم و با دستایی که می لرزید درش و برداشتم.. با پشت دست عرق روی پیشونیم و پاک کردم که قطره هاش روی جعبه نریزه و ردش نمونه!
صوتی نفس های عمیق و خش دارم تو اتاق پیچیده بود و با اینکه هنوز هیچی از محتویات این جعبه نمی دونستم اما ذهنم من و پرت کرده بود به اون روز منحوس از گذشته.. روزگاری که تو نوجوونی کمرم شکست و دیگه.. دیگه هیچ وقت صاف نشد.
شایدم تحت تاثیر ساعت هایی بود که امروز کنار قبر مادرم سپری کردم ولی.. هرچی که بود.. اصلاً حال خوبی نبود و قلبم می خواست زودتر از این خونه برم و از شرش خلاص شم!
یه جورایی حتی پشیمونم شده بودم.. می بیان کردن بعضی وقتا ندونستن و ندرک کردن بهشدت بهتر از اینه که تلاش کنیم تا از هرچیزی سر دربیاریم و من این و با وضوح کامل توی زندگیم حس کردم.
با اینکه همه روزا بعد از اون اتفاق جهنمی شده بود ولی.. تا قبل از مرگ بابام.. تا قبل از اینکه عمه خاموشیش و بشکنه و چیزایی رو به زبون بیاره که روحمم ازش خبر نداشت.. حیات آروم تری داشتم.
درست از همون روزگار بود که همه چیز بهم ریخت.. آتشفشان خاموش.. فعال شد و از توش میرانی قد علم کرد که دل سوخته اش.. فقط و فقط با سوزوندن آروم می شد.
الآنم شاید.. بهتر بود به همینی که هستم قانع باشم و دیگه قدم از قدم برندارم واسه کشف حقیقت های دیگه زندگی خودم و خانواده ام.
اما دیگه دیر شده بود.. حالا کف دستام بدون اینکه اختیاری روشون داشته باشم.. تند شتابزده محتویات اون جعبه رو زیر و رو می کردن..
چند تا برگه بود که سرسری کنارشون زدم تا بعداً بخونمشون.. چند تا پاکت که باید به موقع بررسیشون می کردم.. یه دفترچه که به دفترچه خاطرات شبیه بود و نمی دونستم مال کیه و با خوندنش چیز به درد بخوری دستگیرم می شه یا نه..
ولی بعد از همه اینا.. ته جعبه.. نگاهم به همون چیزی خورد که منتظرش بودم.. همون چیزی که می تونست جرقه باشه برای بار دیگر فعال شدن این آتشفشان و اینبار.. با قدرتی به مراتب بیشتر و خانمانسوزتر..
چند تا عکسی که توی یه کاور پلاستیکی بود و من از همینجا هم می تونستم تشخیص بدم که چیه ولی.. اما ذهن خودآزارم.. وادارم کرد عکسا رو از اون کاور دربیارم و با دقت بیشتری براندازشون کنم.
وادارم کرد دونه دونه نگاهشون کنم و با مشاهده کردن هر کدوم یه شی تیز.. تو یه نقطه از بدنم فرو بره.. انقدری تیز و دردناک که حتی آوای ناله زیرلبیمم قد بلند کرد و دیدهام پر شد از اشک..
سرم به طرز وحشتناکی تیر کشید و پشت سرش به نبض افتاد.. حس کردم تمام خون بدنم به سمت صورتم هجوم آورده و می خواد از نگاهام بیرون بزنه.. گوشام داغ شده بود و پلکم می پرید.. ولی هیچ کدوم از اینا نمی تونست نگاه خیره من و از اون عکسایی که اصلاً نمی تونستم بفهمم چه لزومی داشت گراهی شده بشه بگیرم!
مطمئناً کار پلیس بود اما.. نگه داشتنشون.. چیزی رو قرار بود توی این زیستن زهرماری عوض کنه.. به جز.. به جز حال و روز من؟
آب دهن خشک شده ام و به زور قورت دادم و سرم و تکیه دادم به دیوار پشت سرم.. تنها حرکتی بود که می تونستم انجام بدم زیرا.. حس مرگ داشتم با مشاهده کردن این عکسایی که همواره تو تصوراتم بود و حالا.. حالا داشتم می فهمیدم که واقعیت.. خیلی بسیار ترسناک تر و دردناک تر از تصوراتم بود.
از یه آدمی که یه زمانی.. همه زیستنش شد یه نفر.. بعد اون یه نفر یه روزگاری.. خودش و جلوی دیدهاش به آتیش کشید و حالا.. حالا داشت عکس جسد سوخته و جزغاله شده اش و می مشاهده کرد.. چی باقی می موند جز یه جنازه؟
من.. من فقط شعله های آتیش و یادم بود.. فقط آوای جیغ و ضجه هاش و متوجه شدم.. بعد من و دور کردن از اون صحنه و هیچ وقت نذاشتن با چشم ببینم چه بلایی سر عزیزترین آدم زندگیم اومده و حالا.. بعد از چهارده سال.. سوختم با دیدن این جنازه سوخته!
با این صورتی که نصف بیشترش به طور کامل سوخته بود و اون یه ذره ای هم که باقی مونده بود.. هیچ شامگاهاهتی به اون آدم با چهره بی نقصی که توی ذهنم نگهش داشته بودم نداشت.
این پلک سوخته و نگاهای ترکیده کجا و… دیدهای درشت و مشکی مادر من.. که می تونستی از شدت خواستنییت ساعت ها بهش خیره بشی کجا..
این صورت له شده و پوست سیاه که حتی زبر و سفت و سخت بودنش هم از توی عکس ها پیدا بود کجا و.. اون صورت سفید و پوست نرمی که بعضی شبا با نوازشش آروم می گرفتم و می خوابیدم کجا..
ای خدا.. ای خدا.. این جسد بی شکل و شمایل.. مادر من بود که به جرات می تونستم بگم جزو یکی از قشنگترین زن های این جهان محسوب می شد؟! چی به روزگارش اومد.. به خاطر چی.. به خاطر کی…
چند بار توی حیاتم مردم.. با دردناک ترین اتفاقاتی که برام می افتاد مردم.. بعضی وقتا فکر می کردم چه اسم خوبی روم گذاشتن.. توی لغتنامه دهخدا.. معنی میران می شد.. درحال مردن و حالا من.. این حس در حال مرگ و.. بارها و بارها توی عمرم تجربه کرده بودم..
ولی.. اما فقط فکر می کردم مردم چون.. مرگ اصلی.. درست تو همین نقطه و همین لحظه بود.
میران.. میرانی که هنوز یه درصد از احساسات توی وجودش باقی مونده بود.. میرانی که هنوز گاهی اوقات با حسی به نام عذاب وجدان سر و کله می زد.. همینجا مرد!
اگه ته مونده وجود من.. بعد از متوجه شدن این عکسا.. بعد از متوجه شدن باقی محتویات جعبه جهنمی.. تونست پاش و از این خونه بیرون بذاره.. دیگه هیچ شامگاهاهتی به اون آدمی که اومد تو نداره..
یه میران جمتوجه شده.. یه میرانِ.. ویران شده.. یه میرانِ.. ویران کننده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن