…اما خب.. انگار اینم باید یاد می گراهی شد.. که همیشگی.. همه چیز زیستن زیبا نیست.. جهانی آدمای دیگه همواره رنگی نیست و بعضی وقتا.. جوری سیاه و کدر می شه.. که با هیچ وسیله ای نشه اون سیاهی ها رو از بین برد. تازه داشت می متوجه شد که جهانی واقعی.. سیل داره.. زلزله داره.. هزار جور مصیبت داره که آدم ها رو با خودش درگیر می کنه و حالا حیات اون آدم و خانواده اش.. تو معرض یه طوفان بود.. نه یه طوفان معماما.. یه طوفان خونه خراب کن..
نگاهام و محکم رو هم فشار دادم و لبم و به دندون گرفتم.. فقط داشتم خدا خدا می کردم این فقط یه داستان باشه نه واقعیت زندگی میران که ازش بی خبر بودم!
– با همه اینا بازم طاقت آورد.. تحمل کرد.. دنیایی که قبل از اومدن اون دو نفر توش بود انقدر براش گنگ و ناشناخته شده بود.. که ترجیح می داد هنوز همینجا باشه.. حتی با همین طوفان وحشتناک. تازه تازه داشت یاد می گحرکت کرد هیچ چیزی موندنی نیست.. طوفانم میره.. فقط باید یه کم صبر کنه و تحملش و ببره بالا. صبر کرد.. تحمل کرد.. اما طوفان نراهی شد.. قاطی شد با یه طوفان بزرگتر.. یه طوفان دائمی که آدمای جمتوجه شد زندگیش و با خودش برد. یکیشون و واسه همواره.. یکیشونم جوری که.. فرقی با راهی شدن همیشگی نداشت! دیگه باید چی کار می کرد؟ تا همینجاشم به زور یاد گحرکت کرده بود. نمی شد که هر بار تنها شد امید داشته باشه یکی بیاد و از تنهایی و گوشه گیری درش بیاره.. شانس فقط همون یه بار در خونه اش و زده بود که اونم.. همیشگی نشد.. نذاشتن که بشه.
بغض توی آواش و که حس کردم.. طاقت منم تموم شد.. خودم و از حصار دست و پای محکم میران نجات دادم و برگشتم سمتش..
ممانعت نکرد و گذاشت تو همون تاریکی رو در رو بشم با چهره ای که تحت تاثیر این داستان.. غم و ماتم زیادی و تو خودش جا داده بود..
کف دستم و که روی صورت پوشیده با ریشش گذاشتم.. نفس عمیقی کشید و نگاهاش و محکم به هم فشار داد.. نفس هایی که به صورتم می خورد.. مثل همیشگی گرم نبود.. حتی پوست صورتشم به سردی می زد و از میران همواره پر حرارت خبری نبود.
انگار منم دیگه میرانی که شناخته بودمش و نمی دیدم.. یه پسر بچه جلوی دیدهم بود.. با هزار و یک حسرت مختلف.. که یه جایی توی حیاتش.. رسید به آدمایی که می تونستن این حسرت ها رو برطرف کنن ولی.. تو سرنوشتش.. اون آدم ها هم حرکت کردنی بودن.
هنوز می ترسیدم از جویا شدن سوالی که با هربار یادآوریش ضربان دلم تند می شد.. فقط تونستم با صدایی که کمتر از میران پر بغض و لرزون نبود صداش کنم:
– میران!
– نمی دونم استدلالم درسته یا نه ولی.. حس می کنم تحمل یه همچین چیزی.. یه همچین مصیبتی.. برای کسی که از اول تو یه زیستن پر از خوشامگاهختی بوده و هیچ حسرتی نداشته.. بسیار راحت تره! نه یکی مثل من.. که تا یه سنی اصلاً نمی دونستم زندگی چیه و بعد.. تا تمایل داشتم بفهمم و لمسش کنم.. ازم گرفتنش! این بهشدت عذابش بیشتره درین.. اینکه وسط یه حجم عظیمی از ناامیدی.. یه روزگارنه امید پیدا کنی و بری سمتش.. اما تا کف دستت و دراز کنی تا بگیریش و واسه همیشه مال خودت کنیش.. با یه سرعتی ازت دور می شه که.. به گرد پاشم نمی رسی! اون یاس و ناامیدی که بعد از شکست دوم به جونت می افته.. دیگه با هیچی درمان نمی شه و من.. این و با همه وجودم حس کردم!
– من.. میران من.. نمی دونستم که تو… یعنی… از.. قصه ات اینجوری برداشت کردم که..
نفس عمیقی کشیدم و اینبار مستقیم سوالم و به زبون آوردم:
– بچه واقعی پدر و مادرت نیستی؟
به پشت دراز کشید و خیره شد به سقف..
– نه! هفت هشت سالم بود که.. من و از پرورشگاه بردن پیش خودشون!
هیچ حرفی اون لحظه به ذهنم نمی رسید.. یه جورایی قفل شده بودم و فقط طی یه سری واکنش غیر ارادی حرفای پرت و پلا به زبون می آوردم:
– من.. من.. نمی دونستم. یعنی اصلاً فکرشم…
– نمی دونستی چون من نبیان کردم. ناضافه کردم چون مطمئن بودم دختری نیستی که بخوای این مسئله رو یه ملاک و معیار بدونی برای انتخاب یا رد کردن من. قبلاً امتحانت و پس داده بودی. اما حالا.. مهمه که بدونی. باید بدونی.. دلم می خواد من و بیشتر بشناسی.. زخم هام و حس کنی.. قلبم می خواد وقتی حرف از عقده.. حسرت.. تنهایی و کمبود می زنم.. دقیقاً بفهمی چی میگم. شاید از نظر خیلیا.. همین زندگیمم یعنی یه جفت شیش درست حسابی! اینکه مثل خیلی از بچه های اون پرورشگاه.. سرنوشتم به کوچه و خیابون ختم نشد و یه آدم حسابی سرپرستیم و قبول کرد.. حالا درسته زیستن خوشبختشون بعد از من.. چند سال بیشتر دووم نیاورد.. اما حداقل تونستم زیر سایه اشون یه زندگی مرفه و پر امکانات برای خودم داشته باشم. ولی درد من رفاه و امکانات نبود.. من دقیقاً همون چیزی رو از کف دست دادم که نیاز داشتم. پس تو هم باید اینا رو بدونی.. باید بفهمی که یه سری چیزا.. چقدر برام گرون تموم شد. شاید.. شاید بیشتر درکم کنی!
خودم و روی تخت یه کم کشیدم بالا و کف دستم و توی موهاش فرو کردم.. چشماش که بسته شد درک کردم به این ملایمش احتیاج داره اونم بعد از حرف زدن درباره تلخ ترین اتفاق حیاتش.
هرچند که خودم هنوز توی شوک بودم و با این واقعیت آزاردهنده کنار نیومدم ولی.. میران اون لحظه به همین حضور من و ساکتشی که ازم می گحرکت کرد نیاز داشت.. نه بهت و تعجبم!
– اون طوفانی که اظهار کردی.. فوت مادرت بود؟
طول کشید تا جواب بده و من فقط آوای نفس های عمیق و پی دی پیش و می شنیدم.. انقدری که دیگه اندیشیدم پشیمون شده از جواب اما.. بالاخره گفت:
– اون طوفان.. اتفاقی بود که تهش.. مادرم و ازم گحرکت کرد.
کنجکاوی نکردم برای اون اتفاق.. چون اینهمه مکثش توی جواب دادن نشون می داد نمی خواد ازش حرف بزنه و منم سوال بعدیم و که مغزم داشت سوراخ می کرد پرسیدم:
– بابات چی؟ یه بار بیان کردی یکی دو سال پیش فوت کرد. چرا… چرا تنهاییت و.. با اون پر نکردی؟
– نبود که بخواد نقشی داشته باشه تو پر کردن تنهاییم. نمی دونم.. شاید به اصرار مادرم من و از پرورشگاه آورده بود و حالا که مادرم نبود اونم دیگه من و نمی خواست. نمی دونم باور می کنی یا نه اما.. انقدری برخورد پدر و پسری با هم نداشتیم که بخوام این سوال و ازش بپرسم. تنها لطفش به من.. به عنوان یه پدر این بود که گذاشت توی خونه اش زیستن کنم و به خواهرش سپرد که هوام و داشته باشه و تنهام نذاره. به جز این دیگه پدری کردن ندیدم ازش. هیچ وقت نفهمیدم چرا اما.. این و با همه وجود حس می کردم که از قصد داره خودش و ازم دریغ می کنه و منم.. حقی روش نداشتم که بخوام بابت این حرکت کردار ازش شاکی باشم.
چند دقیقه ای جفتمون تو خاموشی غرق افکار خودمون بودیم و من.. هنوز دست از نوازش موهای میران برنداشته بودم تا اینکه خودش کف دستش و بالا آورد.. مچ دستم و گرفت و من و انقدر پایین کشید که دوباره قفل شدم توی آغوشی که باز داشت گرم می شد.
لباش و که روی پیشونیم چسبوند بی اختیار دو قطره اشک از چشمم بیرون ریخت و خدا رو شکر کردم که میران نمتوجه شدشون چون همین الآنم غمگین بود و با شرمندگی لب زد:
– دوست نداشتم تلخ کنم برات امشامگاه و که پیشمی!
به زور سعی کردم آوام تحت تاثیر اون بغض نلرزه:
– مهم نیست.. به قول تو.. باید می متوجه شدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن