با همون عصاهای زیربغلش نزدیک تر شد و اینبار جوری که صوتش فقط به گوش خودم برسه ادامه داد:
– پس.. دیگه ترم بعد سر کلاس من نیستی!
نمی درک کردم معنی این حرفاش چیه.. ولی مطمئناً حرص دادن من تو این لحظات آخرین مشاهده کردارمون.. پررنگ ترین احتمال بود و منم با همین فکر به خودم جرات دادم و لب زدم:
– بازم خدا رو شکر !
پوزخندی که زد خارج از انتظارم بود و انگار پشتش می میل داشت بگه:
«به همین خیال باش!»
ولی من دیگه نموندم تا این حرف و به زبون بیاره و اعصابم و بیشتر از این خورد کنه.. روم و گرفتم و با قدم های بلند از کلاس بیرون راهی شدم.
به محض بستن در.. آفرین تند و هولزده نزدیکم شد و نذاشت بیشتر از این به رفتار و حرفای تقوی فکر کنم و منم راهی شدم سمتش..
– چی شده؟
– من باید زود برم.. مولینم پشت در مونده کلید نداره.. تو با من میای بعدش برسونمت؟
– نه قربونت تو برو.. میران قراره بیاد دنبالم!
تو همون حال عجله دارش هم واز حرکت ایستاد و نگاه موذیانه ای بهم انداخت..
– خدا شانس بده والا.. دوست پسر من که امتحانش و داده نداده پاشد رفت.. حتی نموند خدافظی کنه از من!
یه لحظه تمایل داشتم بگم تو هم که دیده بازار و کور کردی با این دوست پسر گحرکت کردنت.. اما ترسیدم ناراحت بشه! همینجوریشم هنوز هزار و یک مشکل حل نشده با آراد داشت که ذهنش و حسابی درگیر کرده بود و اگه یکی دیگه هم مهر تایید می زد به تصوراتش.. کلاً بهم می ریخت!
با حرکت کردن آفرین.. منم آروم آروم مسیر افتادم که برم بیرون و تو همون حال گوشیم و درآوردم تا به میران زنگ بزنم ببینم کجاست که متوجه شدم خودش چند دقیقه پیش اس ام اس داده:
«خسته نباشی خـــانوم! یه کم کار داشتم شرمنده.. تا ده دقیقه دیگه اونجام!»
تبسمی ناخودآگاه رو لبم جای گرفت و از دانشگاه زدم بیرون تا برم اون سمت خیابون و منتظر میران بمونم.. چراکه همیشه مسیرش از اونور بود و به خاطر من دور می زد..
امروزگار روزگار مهمی بود برام.. هم به خاطر تموم شدن امتحانام و برداشته شدن یه بار سنگین از رو دوشم.. هم اینکه بالاخره بعدِ یک ماه و نیم که از قرار دعوت میران به خونه ام می گذره.. امروزگار قسمت شد که دعوتش کنم و موقعیتش پیش اومد.
زیرا خانواده دایی به مناسبت تموم شدن کنکور صدرا قرار بود برن قزوین خونه برادر زندایی فریده که یه کم آب و هوا عوض کنن و یکی دو روزگاره برگردن..
منم از این فرصت سوء استفاده کردم و خطر این دعوتی که ممکن بود هر اتفاقی توش بیفته رو به جون خریدم.. چراکه هیجانش.. به ریسکی که باید می کردم.. می ارزید!
از خیابون که رد شدم.. میل داشتم یه بار دیگه گوشیم و چک کنم که همون لحظه.. نگاهم به یکی از کوچه های رو به روی دانشگاه افتاد که وسطای کوچه دو تا دختر و پسر تو فاصله خیلی کم از همدیگه وایستاده بودن و داشتن حرف می زدن..
اولش اهمیت ندادم.. به هر حال دیگه این چیزا طبیعی شده بود و تو هر کوچه خلوتی می شد دو نفر و پیدا کرد که با هم چیک تو چیکن..
ولی.. همینکه میل داشتم روم و برگردونم.. حس کردم چهره پسره.. بیش از حد آشناست و با چند ثانیه تمرکز.. تونستم از همون فاصله بشناسمش و زیر لب با بهت اسمش و زمزمه کنم:
– آراد!
خودش بود.. حتم داشتم خودش بود اما.. اینجا چیکار می کرد.. آفرین همین چند دقیقه پیش اضافه کرد زودتر از اون امتحانش و داده و راهی شده..
حالا اینجا بودنش در حالیکه آفرین هیچی ازش نمی دونست به کنار.. اون.. اون دختره کی بود که داشت تو این فاصله باهاش حرف می زد و هرکی از صد فرسخی می متوجه شدشون.. مطمئن می شد که یه رابطه ای بینشونه!
ای خدا.. این پسر چه مرگشه؟ چه بلایی سرش اومده که داره این شکلی زمینه روانی کردن آفرین و شایدم.. به کشتن دادنش و فمسیرم می کنه؟
چطور ممکنه آرادی که واسه به کف دست آوردن آفرین.. کم مونده بود از اساتید دانشگاه خواهش و التماس کنه که براش پا پیش بذارن.. در عرض یکی دو ماه.. اون حس و تو وجودش کشته و حالا.. این جور که از شواهد امر پیداست.. داره دنبال موردای جدید می گرده!
نمی تمایل داشتم و نمی تونستم با متوجه شدن این صحنه انقدر راحت قضاوت کنم اما.. اگه تیکه های بهم ریخته رابطه اشون تو این چند هفته اخیر و مثل پازل کنار هم می چیدم.. به تنها نتیجه ای که می تونستم برسم همین بود که دل آراد.. برای یکی دیگه لرزیده و این وسط.. آفرین فقط قربانی یه احساس زودگذر بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن