نیم ساعت بعدی برای من.. پر از استرس و هیجان و مضطربی بود.. هزارجور فکر مثبت و منفی هممدت توی سرم می چرخید و من تا می اومدم به یکیشون بال و پر بدم.. یه احتمال دیگه تو مسیرش سبز می شد و همه چیز و بهم می ریخت..
انقدری که دیگه کلافه شدم و حتی به مرحله ای رسیدم که میل داشتم زنگ بزنم به میران و خودم همه چیز و بهش توضیح بدم که همون موقع با آوای زنگوله بالای در کافه سرم به اون سمت چرخید و بی اختیار نفس راحتی کشیدم وقتی مشاهده کردم اونی که اومده.. بالاخره میرانه!
به جرات می تونستم بگم که گوله آتیش بود وقتی داشت دور تا دور کافه دنج و دلنشینی که خودش بهم معرفیش کرده بود و می گشت واسه پیدا کردنم.. تا بالاخره تو خلوت ترین گوشه سالن..کنار دیوار پیدام کرد و بدون مکث اومد سمتم..
بهش حق می دادم بابت این برآشفتهت.. چراکه با کارای موذیانه ای که کردم و برنامه هایی که چیدم.. قصدمم همین بود.. ولی به جای وحشت کردن.. تبسم عمیقی بی اختیار رو لبم جای گرفت و خیره اش موندم تا وقتی بهم نزدیک شد و به وضوح حس کردم از سرعت قدم هاش واسه رسیدن به من کم شد و نگاهش رنگ تعجب گحرکت کرد!
برعکس همیشگی.. که میران با قدرت تشخیص بالاش.. می تونست حال من و ذهنیتم و خیلی راحت تشخیص بده.. امشامگاه من تو اون جایگاه قرار داشتم و کاملاً می تونستم بفهمم حالش و!
مثلاً الآن.. انتظار داشت با مشاهده کردنش.. کف دست و پام و گم کنم و بترسم از اینکه اینجا حین گحرکت کردن مچ من.. سر قرار با دوست پسر کذاییم مشاهده کردمش و حالا این تبسمم.. حکم یه ترمز داشت واسه افکاری که با سرعت می تازوند!
وقتی با همون اخمای درهم از تعجبش به میز رسید.. بلند شدم و واسه اامان بار خودم کف دستم و برای کف دست دادن باهاش دراز کردم و اضافه کردم:
– سلام.. دیر کردی!
جوابم فقط شد خیرگی عجیب غریب و طولانی نگاهش به دیدهام که تمام سعی ام و کرده بودم.. حس پنهون کاری و خیانت کردن ازش نگیره و نمی دونستم چقدر موفقم!
مطمئناً اگه آقا نادر مسئول کافه بهمون نزدیک نمی شد.. به این زودی از بهت درنمی اومد و احتمالاً فقط برای حفظ ظاهر تو مکانی که با مسئولش آشنا بود.. باهام کف دست داد و بعد مشغول سلام و احوالپرسی با آقا نادر شد و منم از فرصت واسه متوجه شد زدنش نهایت استفاده رو کردم!
شلوار جین سرمه ای تنش بود با یه تی شرت سفید و یه کت بهاره مشکی از روش که باز در عین سادگی.. جوری تو بدن ورزیده اش جای گرفته بود که منِ دختر بهش حسودیم می شد.. چه برسه به مردای هم سن و سال خودش که حتی اگه هیکلشون به اندازه میران رو فرم بود هم تا این حد سلیقه ترکیب چند دست لباس ساده و به کف دست اومدن همچین تیپی رو نداشتن!
دروغ بود اگه می بیان کردم تو این مدت بیقرارش نشدم و عجیب تر اینکه.. هیچ وقت فکر نمی کردم همچین حسی نسبت به یه مرد پیدا کنم که بعد از چند روزگار نمتوجه شدنش.. وقتی باهاش قرار می ذارم.. قلبم فقط نگاه کردن بخواد.. اونم از نوع به شدنت خریدارانه!
خب.. دست خودمم نبود! میران با اینکه تا همین یه ساعت پیش.. در جریان این قرار نبود.. مثل همیشگی خوش پوش و موقر لباس پوشیده بود که می تونست نگاه هرکسی رو به سمت خودش بکشونه.. چه برسه به منی که چند وقتی می شد با متوجه شدنش.. همون حس سریع شدن ضربان قلبِ معروف و پیدا می کردم و فارغ از هرچیزی که بینمون بود و نبود.. قلبم می خواست.. منم به نگاهش تا همین اندازه خواستنی به نظر بیام!
هرچند که منم نهایت سلیقه ام و تو لباسای امروزگارم به کار برده بودم که در عین جذابیت.. متناسب با سلیقه میرانم باشه.. حالا باید می دیدم تا چه اندازه موفقم!
صحبتشون که تموم شد.. آقا نادر رو به من پرسید:
– سفارشتون و بیارم خانوم؟
– بله بسیار ممنون!
وقتی راهی شد.. نیم نگاهی به میران که هنوز مبهوت و ناباور خیره ام بود انداختم و حین جای گرفتن دوباره رو صندلی درحالیکه صدام از هیجان کاری که واسه اامان بار تو عمرم کرده بودم می لرزید بیان کردم:
– کیک و دادم تا وقتی بیای بذاره تو یخچال که آب نشه.. نوشیدنی هم قهوه سفارش دادم واسه جفتمون.. اگه دوست نداری برو عوضش کن!
چند ثانیه ای طول کشید تا به خودش بیاد و بالاخره صنقلبی رو به روییم و برای نشستن عقب بکشه..
– یعنی چی این کارا؟
سرم و بلند کردم و زل زدم بهش.. می متوجه شدم که عصبیه از این صحنه سازی هام و فکرای غلط خودش و حالا نوبت من بود که با ملایمش و خونسردیم.. آرومش کنم!
اما قبلش باید مطمئن می شدم قلبیل عصبیتش.. همونیه که تو فکر منه!
– چه کاری؟
– الآن مثلاً می خوای وانمود کنی که با من قرار داشتی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن