به قول دایی.. ما تو این محل هیچ وقت دزد نداشتیم و من باید زودتر از اینا می متوجه شدم اینکه یه دزد پیداش بشه و درست تو همین ساعت.. از بین اینهمه ماشین پارک شده تو کوچه.. ماشین مهمونای ما رو که واسه تمایل داشتگاری از من اومده بودن و بدزده.. نمی تونست تصادفی باشه و یه نفر پشت این قضیه بود.. یه نفری که دیشامگاه با حرفاش بهم ثابت کرد این رابطه براش بسیار جدی تر از چیزیه که فکر می کردم و دیده مشاهده کردن مردی رو به جز خودش.. کنار من نداشت..
یعنی در واقع چیزی که ازش می ترسیدم سرم اومد و بعد از اینهمه پنهون کاری و پیچراکهدن.. میران هم در جریان تمایل داشتگاری قرار گحرکت کرده بود و هم.. با به دردسر انداختن خودش اونم به طرز عجیب و غریب و با روشی که نمی دونم اصلاً چطور به ذهنش رسیده بود.. این مراسم کذایی رو بهم زد!
عجیب بود که در کنار همه این بهت و حیرتی که تمام سلول های تنم و درگیر کرده بود.. یه شادی ریز هم ته دلم حس می کردم بابت این کارش.. هرچند با توجه شناختی که تو این مدت ازش به دست آورده بودم.. انگار دیگه باید قید این رابطه رو می زدم!
*
نگاهم به قهوه ام بود و حباب های ریزی که داشت کم کم دورش تشکیل می شد.. اما همه حواسم پی گوشیم بود که صدای زنگش و تا آخر زیاد کرده بودم تا تحت هیچ شرایطی تماسی رو از کف دست ندم!
تماسی که از دیشب منتظرش بودم و هنوز گراهی شده نشده بود! دیشامگاه.. بعد از اینکه میران با اون نگاه خیره و پر حرفش از توی ماشین.. بهم فهموند همه چیز و درک کرده و حتی جوری حرکت کردار کرد که بفهمم اون بوده که تمایل داشتگاری رو بهم زده.. فقط تونستم خودم و با اون ذهن درگیر و کلافه به طبقه خودم برسونم!
خدا رو شکر که دایی و زن دایی هم کاری باهام نداشتن زیرا فکر می کردن از بهم خوردن مراسم و اینکه ممکنه به دنبالش آبروم پیش خاله زنکای محل.. به عنوان یه دختر دم بخت بره و دیگه هیچ کس پاش و واسه میل داشتگاری از من تو این خونه نذاره آزردهم که هیچی نگفتم!
اما نمی دونستن همه غمگینی من از احتمال بهم خوردن رابطه ام با میران به خاطر این پنهون کاری بزرگمه.. یه صوتیی می اظهار کرد اگه قصدش بهم زدن بود.. تلاشی هم نمی کرد واسه بیرون کردن تمایل داشتگارا و بهم زدن مراسم.. اما یه صوتی دیگه می اضافه کرد شاید فقط اون کار و کرد تا بهت ضربه بزنه و تلافی کنه و همینکه از دیشامگاه دیگه نه زنگ زد و نه پیام داد.. نشون میده که دورت و خط کشیده!
آخه کی حاضره با دختری بمونه که پیشنهاد شروع یه رابطه دو طرفه رو قبول کرده اما در عین حال تو خونه اشون خواستگار جاده میده؟ اونم میرانی که ثابت کرده بود چقدر آدم سخت گیریه و چقدر سعی داشت به من بفهمونه این رابطه براش مهم و جدیه!
حتماً رابطه های قبلیش که انقدر نسبت بهشون کنجکاو بودم هم.. همین شکلی بهم خورده و انگ خیانت چسبونده رو پیشونی دخترایی که قیدشون و زده!
انقدر حس عذاب وجدان و شرمندگیم زیاد بود که حتی خودمم نتونستم بهش زنگ بزنم.. زنگ می زدم چی می اضافه کردم؟ مسخره ترین حرفی که می شد زد این بود که بگم به خاطر اصرار داییم و زن داییم قبول کردم. نمی اظهار کرد تو چقدر بچه و کودنی که می ذاری بقیه انقدر راحت برات تصمیم بگیرن؟
نه.. هرچی می اضافه کردم می شد عذر بدتر از گناه.. شاید لازم بود صبر کنم یه کم بگذره تا ذهن جفتمون آروم بگیره بعد ببینم باید چیکار کنم!
به خودم که اومدم متوجه شدم قهوه ام داره می جوشه.. سریع زیرش و خاموش کردم و پوف کلافه ای کشیدم.. کم دغدغه فکری داشتم حالا باید قهوه جوشیده هم می خوردم! این روزا اصلاً هیچ جوری بخت با من یار نبود!
دیگه حوصله واز حرکت ایستادن سر گاز و نداشتم و همون و توی فنجون خالی کردم تا بخورم.. صبحونه هم نخورده بودم و کل دیروزم که از استرس یه لقمه راحت از گلوم پایین نراهی شد و الآن برای سر دردم واقعاً بهش احتیاج داشتم..
اما قبل از اینکه سرد بشه.. آوای زنگ موبایلم باعث شد شیرجه بزنم سمت کانتر کوچیک آشپزخونه و برش دارم.. که با دیدن اسم آفرین بادم خوابید و جواب دادم:
– بله؟
صدام انقدر بی حوصله و نالان بود که چند ثانیه مکث کرد و فوری فهمید دردم چیه..
– زنگ نزد نه؟
نفس عمیقی کشیدم و فنجونم و برداشتم که برم تو هال بشینم..
– نه! به تو پیام نداد؟
– نه دیگه دیشب پیام داد چراکه در ذهنش گذراند تو دوباره گم و گور شدی.. الآن که می دونه سر و مر و گنده تو خونه ات نشستی خیالش راحته!
– بهشدت بد شد آفرین.. یادش که می افتم همه تنم داغ می شه از خجالت! همینکه زنگ نزده یعنی اصلاً فکرشم نمی کرده همچین کاری باهاش بکنم!
– خره خب تو زنگ بزن اون الآن حرکت کرده تو فاز قهر.. اندیشیدی دیشب واسه چی خودش و بهت نشون داد.. که بفهمونه بهت من خودم پیگیری کردم و قضیه رو درک کردم.. حالا جنابعالی لطف کن و تشریف بیار منت کشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن