میران محمدی پسری #سختگیر و #متعصب نسبت به جنس #مونث..
#زخم خورده از اتفاقات گذشته حیات..
در به در مسیری برای رسیدن به #آهستهش..
برای زدن #زخم مشابه خودش تو دل باعث و بانی #پریشونیش..
بعد از تلاش برای پیدا کردن شخص مورد نظر.. دخترش و پیدا می کنه..
میشه #سوژه زندگیش.. دختری که باید #تقاص مادرش و پس بده..
دختری ساده و سر به زیر که مناسب ترین گزینه اس برای سیبل هدف شدن..
برای #سوژه شدن..
برای #عاشق شدن..
♥️
♥️
نگاهمو از منوی روی میز که بی هدف ورق می زدمش به چهره گارسون های دختری که با لباس های یه جور لا به لای میزا می چرخیدن و سفارش می گرفتن دوختم به دنبال پیدا کردن سوژه مورد نظرم!
قبل از اینکه بیام فکر می کردم کارم بهشدت سخته.. پیدا کردن دختری که نه قد کشیدهی داشت.. نه هیکل درست و حسابی.. نه موهاش بلوند بود.. نه نگاهاش روشن.. نه ناخونای بلند و کاشت شده.. خلاصه هیچ چیزی که از فاصله زیاد جلب توجه کنه تو وجودش نبود.. اونم تو این هتل بزرگی که قسمت رستورانش اکثراً شلوغ بود.. با گارسونای همه از دم دختر..
اما حالا.. می دیدم کارم انقدری هم سخت نیست.. سوژه مورد نظرم.. لا به لای اینهمه دختری که تقریباً همشون شامگاهیه هم بودن و شاید تفاوتشون از این فاصله و از نظر یکی مثل من فقط رنگ مو و لاک ناخونشون بود.. بسیار راحت تر از چیزی که فکر می کردم پیدا شد.
ساده ترین و شاید آروم ترین دختر اینجا.. با اون لباس فرمی که متشکل از یه دامن بلند قرمز و یه کت طوسی بود و اون صورت کوچیک و موهایی که از فرق باز کرده بود روی صورتش و ادامه اشم تا زیر شالش می رسید.. بیشتر شبیه یه دختر بچه بود.. تا کسی که به سن کار کردن رسیده باشه!
با صدای ویبره گوشیم نگاهی گذرا به پیامی که رسیده بود انداختم:
«چی شد؟»
یه بار دیگه نگاهش کردم.. عکسی که ازش داشتم و اون یکی دوباری که دیده بودمش هم از یه جایی تو همین فاصله بود..
با این حال یه بار دیگه گالری گوشیم و چک کردم و وقتی مطمئن شدم خودشه در جواب پیامش نوشتم:
«سوژه رویت شد!»
«باشه.. یادت نره قرار شد امشامگاه فقط موقعیت و بسنجی! کار اصلی بمونه واسه بعد!»
کف دستم که آماده بود واسه نوشتن جواب یه لحظه خشک شد و از حرکت واز حرکت ایستاد.. چی شد؟ اون داشت به من می اضافه کرد چی کار کنم؟ چی پیش خودش در ذهنش گذرانده بود؟ حالا که کارم بهش افتاده دوباره قراره سوارم بشه و خودش و بچسبونه به زیستنم؟ چقدر این زنا ساده لوح و زودباور بودن!!
این که مدعی بود من و می شناسه.. نمی دونست بدم می اومد از اینکه یه نفر به خودش اجازه کف دستور دادن و امر و نهی کردن بده؟
انگار حافظه اش به کل مشکل داشت و بعضی وقتا یادش می حرکت کرد من کی ام و چه کارایی ازم برمیاد.. یادش می حرکت کرد اینکه ازش میل داشتم برام یه کاری انجام بده.. معنیش این نیست که بتونه دخالت کنه تو موضوعی که فقط و فقط به خودم مربوطه و بس!
همینکه خواستم این و تو جواب پیامش بنویسم و دمش و بچینم.. نگاهم به سوژه افتاد.. داشت می اومد این سمت تا سفارش یکی از میزایی که نزدیک من بود و بگیره..
جواب دادن به اون آدم فرصت طلب و به بعد موکول کردم و تند سیگار و فندکم و از تو جیبم درآوردم.
سیگار و بهشدت وقت بود قطع که نه.. کمش کرده بودم. طوری که بعضی روزگارا اصلاً یادم می رفت بکشم.. اما امروزگار با توجه به تابلوهای سیگار کشیدن ممنوع توی رستورانِ هتل که تو تحقیقات قبلیم ازش مطلع شده بودم.. یه بسته یدک تو جیبم گذاشته بودم..
به محض روشن کردنش نگاهش به سمتم چرخید.. خودم و مشغول چشم دوختن به منو نشون دادم و جوری رفتار کردم که انگار اصلاً حواسم به نگاه خیره اش نیست.
در صورتیکه همه وجودم شده بود گوش تا صدای نزدیک شدن قدم هاش و بشنوم و بالاخره.. بعد از گرفتن سفارشات اون میز.. مسیرش و به سمت میز من تغییر داد..
صوتی قدم هاش چسبیده به میز متوقف شد و بعد از اون صدای خودش تو گوشم جای گرفت:
– امممم.. ببخشید.. آقا؟
صوتش انقدر ضعیف و کم جون بود.. که اگه من همه حواسم و بهش نداده بودم محال بود بشنوم.. همین طورم وانمود کردم تا اینکه قد بلندتر اضافه کرد:
– آقای محترم؟
بدون اینکه سرم و قد بلند کنم برعکس خودش قد بلند و رسا جواب دادم:
– هنوز انتخاب نکردم!
– واسه سفارش نیومدم!
سرم و بالا گرفتم و با اخم زل زدم بهش.. جوری کف دستپاچه شد از نگاهم که حس کردم یه قدم به عقب برداشت و بدون قلبیل مشغول ور راهی شدن با لبه شالش که بدون هیچ مشکلی رو سرش مونده بود شد!
– چیزه.. اینجا.. اینجا سیگار کشیدن ممنوعه!
پک عمیقی به سیگارم زدم و از لای لبام برش داشتم.. شونه ای بالا انداختم و با همون نگاهی که سعی داشتم باهاش بفهمونم حرفش برام کوچکترین اهمیتی نداره گفتم:
– زیرسیگاری ندارم که خاموشش کنم!
– بدید من براتون بندازم سطل آشغال!
نگاهم از صورتش و نگاهای تیره اش که یه کوچولو آرایشش در برابر آرایش بقیه همکاراش هیچ محسوب می شد رو کف دست دراز شده اش جای گرفت!
این کف دست کوچیک.. دست یه دختر بیست و خورده ای ساله بود یا یه دختر ده ساله؟ حتم داشتم کف دست مشت شده اش جوری تو مشتم جا می شد که کوچکترین اثری ازش باقی نمی موند و به طور قطع.. با یه فشار کوچیک من.. چند تا از استخوناش می شکست!
سیگار و بار دیگر گذاشتم گوشه لبم و آخرین پک و جوری زدم که آتیشش نزدیک فیلتر شد و بعد گحرکت کردمش سمت دختره که با تعجب داشت بهم نگاه می کرد.
– نسوزی!
تبسم خجالتزده ای رو صورتش نشست و به کمک دو تا انگشت شست و اشاره با احتیاط سیگار و از لای انگشتام بیرون کشید و بیان کرد:
– نه حواسم هست!
جاده افتاد بره که صوتم و کشیده کردم:
– سفارشم و نمی گیری؟
مجدداً برگشت و چسبیده به میز وایستاد..
– آخه اظهار کردید هنوز انتخاب نکردم!
– اون مال چند دقیقه پیش بود!
می درک کردم که گیج شده از طرز خیره شدنم و حرفایی که می زدم.. منم همین و می خواستم.. هدف امشبم همین بود.. که خوب من و تو ذهنش حک کنه.. که من براش یه آدم متفاوت از بقیه کسایی که تو این رستوران باهاشون رو به رو می شه باشم.. انقدری که چهره ام و.. نگاهم و.. صدام و.. طرز حرف زدن و شایدم بوی سیگارم و به خاطر بسپره.. چون مطمئناً واسه نقشه بعدیم به درد می خورد!
تو یه کف دستش که سیگار من بود و با یه دست کوچیکش نمی تونست هم تبلت و نگه داره و هم سفارشم و بگیره.. واسه همین یه کم گیج و درمونده به دستاش نگاه کرد و حتم داشتم که این نگاه خیره من.. به این گیجی و بی دست و پا شدن دامن زده.
دخترا همین بودن.. هرچقدرم وانمود می کردن اعتماد به نفس بالایی دارن.. به محض متوجه شدن خیرگی نگاه جنس مذکر حال و احوالشون دگرگون می شد.. فقط نوع دگرگون شدنشون فرق می کرد.. بعضیا از نفرت.. بعضیا از هیجان.. بعضیا هم مثل این دختر از استرس!
– می خوای من نگهش دارم؟
بازم یه تبسم خجالت زده تحویلم داد و حالا دیگه مطمئن شدم این تبسم جزو قرارداد کاریشون بوده که مثلاً از این طریق برخورد خوبی با مشتری داشته باشن.
رئیس این هتل.. بدون شک آدم فرصت طلب و کلاشی بوده که چه از طریق استخدام گارسون های دختر توی رستورانش و پوشوندن لباس های خاص به تنشون.. چه از طریق قوانینی که براشون وضع کرده.. تمرکزش و گذاشته رو جذب مشتری های مرد و نگاه چرون.. که شاید.. نصف بیشتر جمعیت مردای دنیا رو تشکیل میدن!
بالاخره تبلت و گذاشت رو میز و با یه کف دست مشغول علامت زدن سفارشا شد و بدون اینکه سرش و بالا بیاره بیان کرد:
– بفرمایید!
– خودت چی پیشنهاد میدی؟
هدفم از این سوال این بود که سرش و بالا بگیره و نگاهم کنه.. زیرا هرچی بیشتر نگاه می کرد برام بهتر بود.. ولی حالا من داشتم با دقت بیشتری اجزای صورتش و نگاه می کردم.. بینیش عملی بود انگار.. اما بازم قیافه اش و مصنوعی نکرده بود و با اینکه از بینی عملی خوشم نمی اومد اما.. جزو معدود آدمایی بود که بهش می اومد!
– من؟
– اوهوم!
– خب.. بستگی داره چی بخواید! اامان بارتونه میاید اینجا؟
یه کم اندیشیدم با این سوال یهویی.. به نظرم رسید برای ادامه نقشه ام جواب مثبت به این سوال منطقی به نظر نمی رسه واسه همین گفتم:
– نه ولی.. تا حالا فست فودش و نخوردم!
– خب پس.. من پیتزا پپرونی رو پیشنهاد می کنم.. البته اگه با غذاهای تند میونه خوبی دارید!
قلبم می خواست بگم از هرچیز داغ و هات خوشم میاد.. ولی نه! زود بود واسه این حرفا.. این جور دخترا که ساده تر به نظر می رسیدن.. از مردایی که همون اامان بار منظورشون و با تیکه های جنسی بیان می کنن و به طرف می فهمونن تو تخت خواب چه جور آدمی ان خوششون نمیاد!
این دخترا.. به خصوص اگه مثل این بی پناه و شایدم سختی کشیده باشن.. بیشتر به یه حامی و تکیه گاه احتیاج دارن.. تا یه آدم سرگرم کننده و شریک جنسی!
واسه همین.. نیمچه لبخندی زورکی رو لبم نشوندم و حین بستن منو لب زدم:
– اگرم میونه نداشته باشم همین و انتخاب می کنم! وقتی شما تایید می کنی حتماً خوبه!
لبخندش که وسعت گراهی شد و ردیف دندونای سفیدش و به نمایش گذاشت متوجه شدم از راه درستی وارد شدم.. همینکه مشغول ثبت سفارشام شد کف دستم و دراز کردم سر سیگاری که هنوز توی کف دستش بود با دو تا انگشت جوری فشار دادم که خاموش بشه.
نگاه متعجبش که دوباره به صورتم افتاد بی اهمیت به سوزش انگشتم با خونسردی اظهار کردم:
– صورتت و بسیار نزدیک نگه داشته بودی.. هراسیدم بسوزی!
از عمد فعل جمله هام و مفرد به کار می بردم.. چون معمولاً دخترا.. از زیادی خشک و رسمی حرف زدن هم خوششون نمیاد و خیلی سریع می فهمن که طرف مقابل داره اغراق می کنه. هرچقدر عادی تر باشیم.. بیشتر به این نتیجه می رسن که خودمونیم نه پوسته یکی دیگه!
حالا این نگاه عجیب و مات شده هم داشت همین و بهم ثابت می کرد و من راضی از تجربه هایی که تا این سن به کف دست آورده بودم به عکس العمل های عادی و تعریف شده طعمه ام چشم دوختم که بالاخره به خودش اومد و بعد از وارد کردن بقیه سفارش ها و دسر.. صاف وایستاد و اضافه کرد:
– امر دیگه ای ندارید؟
– عرضی نیست!
تبلتش و از رو میز برداشت و با همون تبسمی که حالا حس می کردم از شرح وظایفش خارج شده و واقعی تر شده بیان کرد:
– مطمئنم پشیمون نمی شید.. با اجازه!
حرکت کرد و من با نگاهم تعقیبش کردم.. تا وقتی که وسط مسیر یه مرد با اخمای درهم بهش نزدیک شد و مجبور شد که وایسته..
تو اون شلوغی و همهمه رستوران آواش و نمی متوجه شدم.. ولی از چهره برآشفتهش و اشاره ای که به ساعت روی مچش کرد فهمیدم حرفش چیه و چرا انقدر شاکی شده!
فرصت و یه بار دیگه مناسب متوجه شدم برای ثبت کردن خودم تو ذهن این دختر.. اینبار عمیق تر و موندگار تر.. که از جام کشیده شدم و مسیر افتادم سمت جایی که وتوقف کرده بودن.
هرچی نزدیک تر شدم آواشون واضح تر به گوشم رسید.. دختره بود که گفت:
– به خدا.. حرف خاصی نمی زدیم آقای سمیع! داشتم سفارش می گحرکت کردم!
– نمی بینی چقدر شلوغه؟ بخوای واسه هرکی انقدر وقت بذاری و قلب و قلوه بگیری که یه سری از مشتریا باید ساعت دوازده نصفه شامگاه غذاشون و بخورن! اگه شانس بیاریم تا اون موقع نذارن برن!
دیگه انقدری نزدیک شده بودم که فرصت حرف زدن به دختره ندم و همینکه نگاه مرده به سمت من برگشت.. دختره هم متوجه حضورم شد و با خجالت سرش و انداخت پایین که من بیان کردم:
– شما رئیس این هتل هستید؟
مرده که از لحن محکم صحبت کردن من یه کم خودش و جمع و جور کرد و از اون عصبانیت دور شد.. حین صاف کردن کراواتش تبسم مسخره ای زد و گفت:
– مسئول رستوران هستم.. در خدمتم!
– خواستم به خاطر برخورد خوب این خانوم که از کارکنانتونه تبریک بگم. من.. کم پیش میاد که توی رستورانی برم و از برخوردشون راضی باشم. اکثراً حوصله جواب دادن به سوال مشتری ها رو ندارن و من از قصد سوالایی می پرسم که میزان این صبر و حوصله رو بسنجم.. معمولاً هم همین باعث می شه که بار دیگر پام و تو اون رستوران بذارم یا یه جای دیگه رو انتخاب کنم!
تبسمش اینبار کف دستپاچه تر شد و با یه نیم نگاه به دختره اضافه کرد:
– خواهش می کنم! جلب رضایت مشتری هامون از اصلی ترین وظایف ما و کارکنانمونه!
– نه متاسفانه این طوری نیست! چون بعد از دو سه باری که من هتل و رستوران شما رو برای صرف غذا انتخاب کردم و شاهد برخورد خوبی نبودم.. اامان باره که این خانوم با صبر و حوصله اشون توجه من و جلب کرد.. برای همین لازم دونستم که هم از خودشون.. هم از شما بابت استخدامشون تشکر کنم!
دختره هنوز سرش پایین بود و داشت کف دستاش و می چلوند.. ولی مشاهده کردم تبسمی رو که روی لبش جای گرفت..
– شادم که راضی بومتوجه شد من.. من به بقیه هم تذکر میدم تا حواسشون و بیشتر جمع کنن!
از اونجایی که خیلی خوب می دونستم این جماعت عقلشون به نگاهشونه و به محض اینکه بفهمن طرفشون کیه رفتارشون زمین تا آسمون تغییر می کنه.. کارتم و از تو جیب کت چرمم درآوردم و همونطور که همه حواسم به عکس العمل دختره بود خودم و معرفی کردم:
– من.. میران محمدی هستم.. رئیس شرکت تیونینگ میران.. که تو زمینه واردات خودرو و تجهیزات جانبی هم فعالیت می کنه..
هیچ واکنش خاصی از دختره نمشاهده کردم جز اینکه سعی داشت جوری که جلب توجه نکنه گردن بکشه تا نوشته های روی کارتی که حالا تو دست صاحبکارش بود و ببینه..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن