رمان بی هیچ دردان

معرفی رمان بی هیچ دردان :

رمان بی هیچ دردان به قلم سولین شکیبا، داستان پولاد و طلوع است.
شخصیت پردازی فضاسازی رمان به‌شدت خوبه..
طوری که شخصیت و احساسات پولاد رو به خوبی می‌تونید لمس کنید.
رمان بی هیچ دردان به قلم سولین شکیبا، درمورد پدوفیل و پیامدی که روی زندگی فرد میذاره صحبت کرده.
اسم رمان کامل متناسب با رمان است.
هیچکسی نیست که بدون درد حیات کنه همه به اندازه‌ی سهمشون درد میکشن.
رمان اطناب نداره و رازهای رمان به خوبی مشخص میشن.

خلاصه رمان بی هیچ دردان :

رمان بی هیچ دردان به قلم سولین شکیبا، ماجرای پسری است که بعد از هفت سال دوری از کشور و خانواده به ایران برمی‌گردد.
ولی اون دلیل مهم تری برای بازگشت داره و میخواد معمای مهم زندگیش رو حل کنه.
در این میان قلب به یکی از کارکنای شیطون و پرانرژی اون هتل میده و…

مقداری از متن رمان بی هیچ دردان :

حتی اگر امروز دوستانش بودند از کجا معلوم که چند روز بعد، تبدیل به دشمنانش نمیشدند؟
هر چند که نرگس در آن دو سال آنقدر خوب و مهربان رفتار کرده بود که، تمام معادلاتش را به هم ریخته بود.
سعی کرده بود همواره فاصلهاش را با همه رعایت کند تا مجبور نشود از زیستن
شخصیاش به کسی توضیح دهد ولی بدشانسترین آدم روی زمین بود که یکی از همکلاسیهایش بهطور اتفاقی او را در هتل دیده بود!
همانطورکه همگام با نرگس بهسمت سرویسهای خط واحد دانشگاه میرفت، با گخود اندیشید که چقدر عجیب بود که درست وقتی او را مشاهده کرده بود که دخترک مسئول رسپشن خون دماغ شده و برای چند دقیقهای او را بهجای خود نشاند تا اگر
در این مدت وقت کوتاه هم کسی سؤالی داشت، جادهنماییاش کند.
فردای آنروز بود که دیگر همه همکلاسیهایش بدون استثنا میخبر داشتند طلوع در هتل پنج ستاره«بهشت هشتم» کار میکند.
_ با من کاری نداری؟
_ نه، فقط یادت نرهها، فردا امتحان میانترم داریم.
پوفی کشید و درحال دورشدن نالید:
_ کی حال داره درس بخونه حالا… خدافظ.
روی یکی از صنقلبیها نشست و سرش را به شیشه تکیه داد، باید چند دقیقهای صبر
میکرد تا همه سوار شوند.
نمیاطلاع داشت چرا اما همواره در فضای بسته ماشین و اتوبوس حالت تهوع میگحرکت کرد.
با کلافگی به ساعتش چشم دوخت، باید هر چه زودتر به هتل برمیگشت.
قلبش میخواست شامش را بخورد و با خیال راحت تا خود صبح بخوابد.
موبایلش که شروع به لرزیدن کرد، آن را از جیبش بیرون آورد.
با متوجه شدن نام روی صفحه، اخمهایش توی هم حرکت کرد.
مادرش بود!…
پوفی کشید و تماس را پاسخ داد.
_ الو؟
طلوع جوابش را داده، با ناباوری گفت:
مادرش که انگار شک داشت واقعا
_ طلوع؟ خودتی؟ چه عجب جواب دادی! دخترم، خوبی؟
سرد و بیحوصله جواب داد:
_ اوهوم، خودمم. هروقت سر کلاسم زنگ میزنی خب… نمیتونم جواب بدم.
سکوت مادرش را که دید، حدس زد باز توی ذوقش خورده.
با انگشت اشارهاش اشکال نامفهومی روی شیشه کشید و بیان کرد:
_ تو چی؟ چطوری؟
ظاهرا گلازگل مادرش شکفت که با هیجان بیشتر از قبل جوابش را داد.
_ خوبم قربونت برم… چیکار میکنی؟ کجایی؟ درسات خوب پیش میره؟
خود مادرش هم میخبر داشت که طلوع آدمی نبود که بخواهد جواب پس دهد، فقط این
غریضی هر بار تکرار میکرد و همواره هم جوابهای صد من
سؤالها را کاملا
یک غاز تحویل میگحرکت کرد…
_ آره… بد نیست، میگذره!
مادرش با اینکه فقط وقتی تماس میگرفت که همسرش در خانه نباشد، باز هم تن صدایش را پایین آورد و پچ زد:
_ وضعت خوبه؟ هنوز همون هتلی؟ پول نمیخوای؟
گره ابروهای طلوع آنچنان توی هم فرو راهی شد که پیشانیاش چین افتاد.
به تمام دانشجوهای مسافر نگاه کرد و آنها را زیر نظر گراهی شد که مبادا هیچکدام از
آنها حرف مادرش را گوش داده باشند.
_ مشکلی ندارم! پولای شوهرتم به رخ من نکشا، من از گشنگی و بدبختی هم بمیرم.
ازش چیزی نمیگیرم، خدافظ!
_ صبر کن، مولین جان. قطع نکن، به خدا پول اون نیست! مال خودمه.
طلوع پوزخند زد.
_ اونوقت چه پولی؟ مگه پاما مونده که ازت نگرفته باشه؟
_ مولین جان، درسته که اخلاق بد، کم نداره اما اونجوری هم که تو خیال میکنی
نیست دیگه! حتی نجویا شد
همین پول ارثی که بهم رسیده… درسته زیاد نیست اما اصلا مثلاچقدره! میگه وظیفه مرده پول در بیاره، کاری به پولای منم نداره، اصلااین شعارا نمیداد!

_ قبلا
_ اون موقعها خودم خواستم کمکش کنم، داشت ورشکست میشد، اگه اون بدبخت میشد ما هم میشدیم، فرقی نداشت که!
ا که خودمون اگه میافتاد زندون و خونه و زندگیش رو از چنگش در می اوردن بی‌سرپناه میشدیم!
طلوع پوزخندی زد و برای اینکه مادرش به تعریف و تمجید ادامه ندهد، اضافه کرد:
_ باشه، بیخیال… کاری با من نداری؟
_ نه قربونت برم، مراقب خودت باش.
“خدا نکنهای” زیر لب بیان کرد و تماس را قطع کرد.
هر بار که مادرش زنگ میزد، تا مدتها بعد سردرد رهایش نمیکرد.
بهادر، همسر مادرش، شخصی که او سعی میکرد از ذهن و حافظهاش پاک کند، بدون استثناء هر بار نامش از میان صحبتهای مادرش، تکرار میشد و همین موضوع باعث میشد که نخواهد ارتباط صمیمانهای با مادرش داشته باشد.
سرش را به شیشه تکیه داد و سعی کرد تا رسیدن به مقصد فکر و خیال نکند.
مدتی بعد، خسته و بیحال درحالیکه کولهاش را روی یک شانه به زحمت حمل میکرد و پاهایش را روی زمین میکشید، از اتوبوس پیاده شد و سمت هتل رفت.
هتل را باوجود شلوغی همیشگی و اعصاب خردکناش و حتی زرقوبرق بیش ازحد لوکس و لاکچریاش که او اعتقاد داشت همگی تازهبهدوران
مشتری و مسافران مثلا
رسیده هسشتاب‌زده، دوست داشت.
تنها مشکلش منصب و جایگاهش در آنجا بود، دوست نداشت کسی او را با لفظ کارگر، خدمتکار یا نظافتچی آوا بزند یا حتی او را در آن وضعیت ببیند.
به حقوق و جای خوابش نیاز داشت وگرنه محال بود که آنجا بماند.
روح سرکش و نفس زیادهخواهش را صدر بزرگ هم مشاهده کرده بود که قرار شد هروقت در بخش دیگری نیاز به نیرو داشسریع، او را به آنجا منتقل کند ولی حالا که خودش هم رفته بود حتما ید تا آمدن پسرش صبر میکرد و حتی معلوم نبود او چه اخلاقی با
داشته باشد، اگر مثل پدرش مهربان نباشد چه؟
پوفی کشید و به گامهایش سرعت بخشید.
به دربان سلام کرد و از در شیشهای که بهصورت اتوماتیک برایش باز شده بود،
عبور کرد.
اسمش چه بود؟ چند سال داشت؟
راستی صدر کوچک کی میآمد؟ اصلا
وارد اتاق تک خوابه و کوچکش در طبقه اول شد.
اتاقش مثل همیشگی، همچون بازار شام بود.
هر کدام از وسایلش را گوشهای انداخته و درعینحال جای همهچیز را بهخوبی
میخبر داشت.
کوله را گوشهای انداخت و در همان وضعیت، خودش را روی تخت پرت کرد.
از موبایلش موزیک بیکلامی پخش کرد و بالذت چشمانش را بست ولی صوتی کوفتن به در، ساکتش نیمبندش را از بین برد.
اهی زیر لب گفت و روی تخت نیم‌خیز شد.
_ کیه؟
_ منم!
پوفی کشید و از جا کشیده شد، بیحوصله در را برای سامیه باز کرد.
_ ها؟
_ زهرمار، چرا همیشگی بداخلاقی تو؟ پاشو بیا بریم تو کافیشاپ یه چیزی نشونت بدم.
نگاهش کرد.
_ بیا دیگه، چی میشه همواره سگ نباشی و پاچه نگیری، قلببندم؟ والا دلم برات تنگ شده، چند روزه درست و حسابی نتونستیم باهم حرف بزنیم.
_ خب میخوای حرف بزنی بیا تو اتاقم. واسه چی من رو میکشونی اینور اونور؟
سامیه بدون رودروایسی اظهار کرد:
_ بابا این اتاق مزخراهی شد رو فقط خودت میتونی تحمل کنی! آدم احساس خفگی بهش
کف دست میده از بس همه چی رو همه!
و بعد چهره مظلومانهای به خود گحرکت کرد.
_ بیا دیگه، نمیای؟

نحوه تهیه و مطالعه رمان بی هیچ دردان :

https://t.me/samanshakiba_novels

بیوگرافی سولین شکیبا :

جناب آقای سامان شکیبا، متولد مرداد ماه سال ۱۳۷۵ هستن.
ساکن تهران و دارای لیسانس رشته‌ی حسابداری.
نویسندگی رو از سال‌های نوجوانی شروع کردن و تا به الان آثار دلنشینی رو خلق کردن.

آثار سولین شکیبا :

رمان بی هیچ دردان