آلارم اون گوشی قراضه فقط کم مونده بود جیغ و داد مسیر بندازه تا من بی جون و بی رمق لااقل چشمهام رو ازهم باز کنم.
اما من هنوز خسته ام بود.
خیلی خسته…
اونقدر خسته که قلبم نمیخواست نگاههامو وا کنم چه برسه به اینکه نیم خیز بشم.
من اون آلارم رو گذاشته بودم واسه هفت صبح.
کی آخه هفت صبح شده ؟من که همیچن چنددقیقه پیش سر گذاشته بودم رو بالش؟
در به ناچارترین حالت ممکن نیم خیز شدم.
موبایلم رو برداشتم و اون آلارم لعنتی رو خاموش کردم و نگاهی خسته و بی رمق به دور اطراف انداختم.
راستش واقعا نیت کردم بار دیگر دراز بکشم تا وقتی که مامان از در داخل اومد و اسمم رو با حالتی متعجب آوا زد و چراکه جوابی از من خوابالود نگرفت،
چادرش رو روی سر جلو کشید و بیان کرد:
-مروا مادر…نمیخوای بیدار بشی ؟ درس و دانشگات دیر نشه…مگه کلاس نداری امروزگار؟
مکه اصلا قرار نداری با صفورا برید پول این عنتر رو بدین؟
با صدای لش و کشیده و آرومی جواب دادم:
-چرا چرا…
رسا و بلند اظهار کرد:
-خب پس پاشو مادر….من نون داغ گرفتم صبحونه واسه تو و مرتضی و مونس هم آماده کردم.
باید برم بیرون کار دارم.
پاشو…پاشو دیرت نشه!
نه! دیگه نشد بخوابم!
بلندشدم و مسیر افتادم سمت توالت کف دست وصورتمو شستم و مسواک که زدم یکم سرحال بشم.
مونس و مرتضی که راهی شدن مدرسه صفورا بهم زنگ زد و اضافه کرد تو کوچه منتظره واسه همین سریع آماده شدم که برم بیرون آخه قرار شد اون باهام بیاد و بشه طرف حساب مراد و پول رو بهش بده.
وقتی داشتم کفشهامو میپوشیدم که زود تر از خونه بزنم بیرون،یابا درحالی که از شدت خمادی قامتش خم شده بود و نمیدونست کمرش رو صاف نگه داره،همونطور که به سخی جاده میحرکت کرد و قدم برمیداشت اومد سمتم و عین تکدی گرها کف دستشو به طرفم دراز کرد و جویا شد:
-مروا بابا…داری یکم به من کف دستی پول بدی؟
خمارم بابا…ناخوشم…
حالم بده…اگه دادی بده بابا….
چشمهام که روی قامت خمیده ودرهم بابا یه گردش دراومد ،گوشهام که آوای تغییر یافته اش رو شنید،اشک تو چشمهام جمع شد و بغض چنگ انداخت به گلوم…
این واسه من یه صحنه ی تکراری بود.
یه صحنه ی بهشدت تکراری!
بابا سالها بود مواد میکشید و روزگار به روزگار داغون و داغونتر میشد.
روزگار به روزگار شکسته تر…
سن و سالی نداشت و همه اش چهل و دو-سه سالش بود اما به ۶۰ ساله ها می موند.
مواد داغونش کرده بود و ذلیل.
این مسئله،من روهم شکسته میکرد.
مشاهده کردن اون با این حال و هوا، با این قامت خمیده و این جسم بی جون و این نگاه ملتمس روانم رو بهممی ریخت !
بغضمو قورت دادم و با کنار زدن اشکهای چکیده از چشمهام،کف دست بردم توی کیفم و صدتومن از اون یک و پونصد رو بیرون آوردم و به سمتش گراهی شدم.
نتونستم خودمو کنترل کنم و با دیدههای خیس و آوای خش دار و گریه آلود اظهار کردم:
-بابا به خودت بیا…التماست میکنم.
میدونی مولین راهی شد کجا؟
راهی شد خونه اقدس خانم سبزی خورد کنه…میدونی واسه روزی چقدر؟ واسه روزگاری ۳۰_۴۰ تومن…
بابا! به ما رحم نمیکنی به خودت رحم کن…
مکث کردم.اشکهام رو گونه هام جاری شدن و من بی توجه به اون قطره های شوری که بعضی هاشون لای لبهام فرو میراهی شدن به قاب عکس اون و مولین که تو حرم امام رضا گرفته بودن اشاره کردم و اظهار کردم:
-ببین کی بودی…ببین چه بابای دلبری بودی…
ترک کن بابا …این کوفتی رو ترک بابا…ترکش کن!
خودش هم قلبش گرفت.یه نگاه به قاب عکس انداخت اما خماری نذاشت این حرفها براش بشن تلنگر یا اینکه فرصت احساسی شدن رو داشته باشه واسه همین پولارو ازم گرفت وثرسری اظهار کرد:
-باشه بابا ترک میکنم.
.یه روزگار ترک میکنم!
یه روزگار یه روزگار…پس این “یه روزگاری” که داشت حرفش رو میز چرا چند سالی میشد که ازش خبری نبود!؟
نه..این بابا حالا حالاها درست نمیشد!
دماغمو بالا کشیدم و با عجله از خونه زدم بیرون…
تا از خونه زدم بیرون و درو بستم صفورا که گمونم ربع ساعتی میشد در انتظار من تو کوچه قدم رو میحرکت کرد،غرولند کنان اومد سمتم:
-خدا بگم چیکارت کنم! زیر پام علف که هیچی درخت سبز شد! کجایی تو یه ساعت؟ بیا من بریم این پولو بکوبم تو صورت این چرکو شرش رو کم کنیم!
دماغمو بالا کشیدم و پشت کف دستمو چند بار روی چشمهام به آرومی فشار دادم و بعد هم گفتم:
-باشه! بریم!
قرار شده بود مراد رو تو کلانتری ببینم.
صفورا میاضافه کرد اونجا بهش پول رو بدیم قابل اطمینانتره.
هر چند برای رضایت دادن هم باید تشریفش رو میاورد جناب آقای دیه بگیر.
عاجز بودم اما مجبور…
باید این قضیه رو تموم میکردم بعد هم خودمو میرسوندم وانشگاه تا به کلاس ساعت ده برسم…اگه برسم!
مراد چرکو هم که تو کل عمرش زودتر از ۲ ظهر از خواب بیدار نشده بود حالا به هوای پول تو کلانتری رژه ی ارتشی میرفت.
با صفورا حرکت کردیم سراغش.
پاکت پول رو محکم کوبوند تو صورتش و اظهار کرد:
-بگیر خاک تو سر! بی تخم!
بگیر ببینم با پول کندن از بچه محلت قراره به کجا برسی!
مراد آدمی نبود که این حرفها بهش تلنگر بزنن و از یه نامرام تبدیلش کنن به یه بامرام.
پول واسش مهم بود.
فقط پول…
به هوای مشاهده کردن پنج میلیون پاکت رو وا کرد ولی وقتی وقتی درک کرد اون پول، مقداری که میتمایل داشت و طلب کرده بود نیست چشمهاش رو گِرد کرد و گفت:
-چی؟ دو و چهارصد ؟ برو گمشو بابااا…اضافه کردم پنج! این چیه! بندازش تو کاسه ی شاپور گدا…
صفورا پیف پیف کنان اظهار کرد:
-خفه شو خفه شو! اولا دو و چهارصد نیست و دو و پونصد دوما همین هم از سرت زیاده!
این بدبخت دختر علی دایی که نیست ازش پول میخوای!
همینو بگیر رضایت بده! نداااااره….میفهمی؟نداره
ایششش…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن