صبح همون روز مونس و مرتضی رو بردم خرید و هر چیزی که واسه سال تحصیلی جدید نیاز داشتن ، براشون خریدم.
شادی و خرسندی و ذوق و اشتیاقشون به من قوت قلب میداد!
اونا که می ریز خندیدن اونا که شاد میشدن انگار من جون میگرفتم.
انگار من شاد میشدم و جهان به کام من شیرین میشد.
ما همه مثل عضو های یه بدن بودیم.
یکیمون که شاد میشد بقیه هم شاد میشدیم و حتی بر عکس…
کافی بود یه نفرمون غمگین باشه اونوقت تو قلب هممون عزا به پا میشد!
خسته و کوفته رسیدیم خونه.
هر لحظه یادم میومد که من هشت شب باز باید برم خونه ی اون مرد و اینکه دقیقا چه کارهایی باید باهاش انجام بدم رو حتی حدس هم نمیتونستم بزنم!
فقط میدونستم که باید هشت شب اونجا باشم و تمام کارایی رو انجام بدم که اون ازممیخواد!
مونس لباسهای جدیدش رو پوشیده بود و وسط حال قدم رو میرفت تا مامانی که داشت سبزی خرد میکرد و بابایی که پشتبند اون زهرماری میتمایل داشت چایی غلیظ بخوره ،تماشاش کنن.
انگار درحال اجرای تئاتر بود.
و گاهی هم رقص بال ماسکه…
اینور اونور مانتوش رو گراهی شد و پرسید:
-لباسم زیبان؟ کفشهام چی؟ قشنگن ؟ از این چَق چقیان…
مامان خندید و گفت:
-خیلی قشنگن خیلی! ولله زیباترین دختر مدرسه تویی!
بابا کفشهای سرخ رنگ مونس رو که بسیار دوستشون داشت و حسابی بهشون مینازید رو، نگاهی انداخت و گفت:
-آره دلنشینن! لاک قرمز بزن هم بزن…لاک قرمز به کفشهات میان..عینهو دختر سانتی مانتالیا میشی!
همه زدیم زیر خنده و صدای خنده های مونس ولی از همه جذابتر بود.
مونسی که انگار دوتا بال درآورده بود از اینور تا اونور شونه اش…چه جهان کوچیک و شیرینی!
جهانی که خلاصه میشه تو یه جفت کفش و یه کوله پشتی و یه مانتو شلوار سفید صورتی!
بی اونکه چشم از کفشهام و قدم برداشتنهای خودش برداره گفت:
-لاک که نمیشه بزنم…وگرنه از مدرسه اخراجم میکنن! ولی آخ آخ..کاشکی میشد هم لاک قرمز بزنم هم ماتیک سرخ! اونوقت اونقدر خوشگل مبشم که نگو…
مولین لبخند زد و گفت:
-۳۸ سال از خدا عمر گحرکت کردم اامان و آخرین باری که سرخاب سفیداب مالیدم شامگاه عروسیم بود حالا یه الف بچه چه حرفها که نمیزنه و جه چیزا که نمیخواد…لاک و ماتیک!
باز همه باهم لبخند زدم ولی این خنده ها یهو با درهم شدن صورت بابا و مچاله شدنش از درد و گذاشتن کف دستش روی سینه اش و بعد هم به آرومی افتادنش روی زمین از دماغمون در اومد….
بابا روی تخت دراز بود و من درحالی که روی صندلی با پاه های جمع شده ام کز کرده بودم، نگاههامو دوخته بود به ساعت بزرگ وصل شده به ستون اورژانس.
هشت و چهل و پنج دقیقه بود!
۴۵ دقیقه تاخیر!
یعنی الان داره چی باخودش فکر میکنه !؟
اینکه من پولاشو بالا کشیدم و عمدا نرفتم خونه اش !؟
با کف دستهام صورتمو پوشوندم و زیر لب زمزمه کردم :
“واااای ! چرا من اینقدر بدشانسم آخه…چرا خدا…”
دستهامو پایین گحرکت کردم و نگاهی به بابا انداختم. بخاطر مسکنهایی که بهش زده بودن هنوز بین خواب و بیداری بود وحتی بهشدت مونده بود تا سرمش تموم بشه.
میدونستم که حالا حالا باید بیمارستان بمونم ولی حتی یک ساعت زودتر از اینجا برم خودمو خونه ی اون پسره میرسوندم تا بدونه من کلک زن و تیغ زن ودزد نیستم و اصلا نیتی واسه بالا کشیدن پولهاش نداشتم.
چنددقیقه بعد پرده کنار رفت و دکتر جوونی همراه پرستار اومد داخل.
فورا پاهای جمع شده ام رو زمین گذاشتم و با قد بلند شدن از روی صندلی خیره شدم به اون دکتر جووون.
پرستاری که همجادهش بود رو پی کاری فرستاد و بعد هم مشغول چک کردن وضعیت بابا شد.
ناراحت نگاهش کردم و سؤال کرد:
-خوب میشه!
شروع کرد واسش نسخه نوشتن و بعد هم با سر خمیده جواب داد:
-خوب که میشه! اعتیادش رو ترک کنه خوبتر هم میشه…مواد میکشه درسته؟
خجل و شرمگین سرم رو تکون دادم و اضافه کردم:
-بله! تریاک…
سر خودکارش رو فشار دادتا نوکش بره داخل بعد سرش رو بالا گرفت و موشکافانه صورتمو تماشا کرد و پرسید:
-اسمت چیه !؟
نمیدونم چرا میخواست همچین چیزی رو در مورد من بدونه.
من که مریضش نبودم.
با مکث جواب دادم:
-مروا…مروا نامجو!
بار دیگر و با به زبون آوردن اسم کوچیکم جویا شد؛
-چند سالته مروا !؟
به نظرم سوالهاش یکم زیادی داشت شخصی میشد.نگاهم از حلقه ی کف دستش برداشتم و جواب دادم:
-19سال…
اینو گفتم و بار دیگر به ساعت دیواری وصل شده به ستون خیره شدم.
حالا عقربه ها از ۹ هم رد شده بودن!
صدای دکتر نگاه و توجه منو کشوند سمت خودش :
-خب مروا…شمارتو بگو من سیو میکنم و باهات تماس میگیرم یه روزگار بابات رو بیاری مطبم…اونجا بهتر میتونم بهش برسم!
با اینکه دلم نمیتمایل داشت شماره ام رو به این پزشک که نگاهش به خودم جور خاصی بودن رو بدم اما…اما درنهایت انگار که توان نه بیان کردن نداشته باشم و تو عمل انجام شده قرار گراهی شده باشم گفتم:
-باشه…۰۹۹۱۲۵۴….
شماره تلفنم رو که ثبت کرد برگه نسخه ای که نوشته بود رو مهر زد و بعد هم چون سرو کله ی پرستاره دوباره پیدا شده بود بهآرامی گفت:
-تماس میگیرم باهات!
اصلا ازش خوشم نیومد و کاش این قدرت و توان رو داشتم که شماره همجادهم رو بهش ندم.
قبل از اینکه بره جویا شدم:
-آقای دکتر…
با لحنی که برای من یکی رنگ و بوی معنی داری میداد آهسته جواب داد:
-جوووون آقای دکتر…چه خوشگل میگی آقای دکتر!
صوتتم دلنشینه!
جوری که اون نگاهم میکرد و جوری که اون تمجیدم میکرد نه از خودم خوشم میومد نه حتی از صوتی خودم.
همچین آدمهایی حس انزجار به من میدادن درحالی که با اون پسره دیشامگاه اصلا همچین حس مشابهی رو نداشتم با اینکه من خودم با پاهای خودم خونه اش راهی شده بودم اون هم واسه انجام کارهای بی شرمانه!
کی میتونیم بریم آخه کی!؟
سرم رو کمی پایین انداختم و پرسیدم:
-بابام کی مرخص میشه ؟!
خودکارشو تو جیب روپوش سفیدش که بخاطر جوهر خودکار روش لکه های ابی و مشکی افتاده بود گذاشت و گفت:
-وقتی این سرمش تموم شد!
نگاهی به سرمش انداختم.پرستار تازه این یکی رو وصل کرده بود و این یعنی من حالا حالا ما اینجا موندنی بودیم.
نه! گمونم کلا باید قید رفتن به خونه ی اون پسره رو میزدم!
نگاهی به بابا انداختم!
حالا دیگه بیدار و هوشیار شده بود.
سرش رو تکون داد و بعد ناله کنان پلکهای روی هم افتاده اش رو ازهم باز کرد و سرش رو چرخوند سمتم و سؤال کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن