میل داشت بره که فورا کف دست به کار شدم و جزوه ای که این چند روز کلی واسش زحمت کشیده بود و براش آماده کرده بودم رو به سمتش گرفتم و گفتم:
-مال شماست…بعنی واسه شماست…
یه نگاه به صورتم و یه نگاه به جزوه انداخت و پرسید:
-این چیه !؟
تبسم زدم و جواب دادم:
-جزوه تون که پاره شد من اینو خریدم هرچی توی دفترتون بود رو توی این نوشتم براتون.
حالا اون بود که داشت با تعجب منو نگاه میکرد.منی که یه تبسم گل و گمسرور روی صورتم بود و بهش خیره بودم.
چند لحظه بعد سؤال کرد:
-همه رو نوشتی !؟
سرم رو تکون دادم و اظهار کردم:
-همه رو!
کنج لبش رو داد بالا و شوخ طبعانه پرسید:
-انگشتات سالمن!؟ خودت سالمی؟
خجل لبخند زدم.با کمی خجالت سرم رو خم کردم و اضافه کردم:
-باید اینکارو میکردم.و ببخشید اگه دستخطم بد بودبسیار سعی کردم خوانا بنویسم.امیدوارم افتضاح نباشه!
جروه رو ازم گراهی شد و نگاهی کُلی و سرسری بهش انداخت و بعد گفت:
-نه ! عالیه! واقعا عالیه…
ذوق زده نگاهش کردم.
جزوه رو با کف دست دیگه اش نگه داشت و کف دست برد تو جیبش و یه شکلات بیرون آورد و اونو به سمتم گراهی شد و اضافه کرد:
-این تنها چیزیه که بابت زحماتت میتونم بهت بدم!
خدایا!
پسری به این قلبنشینی و خوبی ندیده بودم.
به این آقایی…مهربونی…آرومی…
چی میشد همه مردهای عالم به این خوبی و مهربونی باشن !؟
با همون حالت شرمیگن شکلات رو ازش گراهی شدم و گفتم:
-ممنونم!
اغراق نکنم حتی چشمهاش هم تبسم زدن، با احترام اضافه کرد:
-خواهش میکنم!
این آخرین چیزی بود که بهم گفت چون بعدش حرکت کرد درحالی که من همچنان با تبسم گَل و گسرخوشم که ناشی از برخوردو رفتار عالیش بود، دور شدنش تماشا کردم.
همینطور محو تماشاش بود که یه نفر از پشت کف دستشو زد رو شونه ام.
وحشت کردم و شونه هام ار ترس بالا و پایین شدن.
چرخیدم که ببینم کی بود و اون لحظه با سمیرا رو به رو شدم!
لبخند زد و بیان کرد:
-چطور مطوری!؟
کف دستمو رو قلبم گذاشتم و یه نفس راحت کشیدم.
راستش وحشت کرده بودم چراکه گمون میکردم اون همون یارو قلدره اس.
همون میثاق روانی!
آب دهانم رو قورت دادم و اضافه کردم:
-خوبم…ممنون!
لبخند عریضی زد و با زدن یه بشکن گفت:
-خبرای خوبی واست دارم! عطرتو واست فروختم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن