برگه به کف دست رو به روی اتاق مهندس غزالی از حرکت ایستاده بودم بدون اینکه هنوز هم باور کنم اون با رو کردن یه آتو اینطور ناجوانمردانه وادارم کرده باشه استعفانامه بنویسم.
حتی متن استعفانامه رو هم خودش فرستاده بود روی سیستم تا من فقط زحمت اسم و امضام رو بکشم!
این یعنی دقیقا از روزگاری که همچین حرفی زد تقریبا مطمئن بود من رو از اینجا میندازه بیرون!
آهی کشیدم و با چند ضربه ی بیرون جون به در وارد دفترش شدم.
با چند نفر مشغول صحبت بود اما بازهم منو سورپرایز کرد و درکمال تعجبم همه رو به بهانه ای بیرون فرستاد تا باهم تنها بشیم.
برگه رو که توی کف دستم مشاهده کرد با خرسندی آشکاری اضافه کرد:
-به به! عاشق آدمای چیزفهمم!
پس بالاخره آوردی…آفرین! احسنت!
نادیده گراهی شدن فشارهای مهندس غزالی برای راهی شدن از اینجا دیگه ممکن نبود چراکه حالا پای میثاق وسط بود.
نمیدونم چطوری و از کی درک کرده بود داستان ورود من و رابطه ام با اون چیه اما به حدی از اینکه دکتر پزشک پور همچین چیزی رو بفهمه و یه تنش بزرگ بین اون و میثاق به وجود بیاد واهمه داشتم که حاضر بودم هر طور شده از اینجا قلب بکنم….حتی بی سروآوا و بدون اطلاع قبلی به اون پدر و پسر!
قبل از اینکه برگه رو روی میزش بذارم زل زدم توی دیدههاش و گفتم:
-یه چیزی به اسم کارما وجود داره مهندس…شما چیزی که من الان تجربه کردمو یه روزگار تجربه میکنید!
مسرور و خرسند گفت:
خوشحال و خرسند اضافه کرد:
-جدا ؟! چه بهتر !کاش واقعا این چیزی که تو میگی وجودداشته باشه خانم نامجو!
برتی اینکه من واسه تو یه چیز بهشدت خیلی بهتر میخوام…
پس چه شود کارمای یه همچین چیز خوبی!
پوزخندی به تلخی حالم روی صورت نشوندم و به طعنه پرسیدم:
-هه!چیز خوب!؟؟ مطمئن نیستم شما واسه من چیز خوبی بخواین…
صورتش جدی شد.
سری تکون داد و جواب داد:
-بله دختر جون!
البته…تو الان به اقتضای سن و تعداد کم پیرهنهایی که پاره کردی مو میبینی…مونده تا پیچش مو رو ببینی!
اما همینقدر بهت بگم که من باید اینکارو میکردم.
نمیتونی درک کنی…
به اینا میگن زد و بندهای کاری لازم!
فقط در همین حد بهت بگم که قرار نیست بیکار بشی…فقط محل کارت تغییر میکنه.
از یه جای خوب میری به یه جای یه خوبتر…
و باز مجدداً دو کنج لبش ازهم کش اومد و طرح تبسمی به پهنای صورت گحرکت کرد…
نه خودش رو میفهمدیم نه حرفهای بو دار و بی سروتهش رو.
فقط میدونستم بدجور پا روی خرخره ام گذاشته بود.
میثاقی که نقطه ضعف من بود رو رو تبدیل کرده بود یه اهروم فشار تا هرجور شده از اینجا بندازم بیرون.
و البته که موفق هم شد.
لبهای روی هم فشرده شدم رو ازهم باز کردمو اضافه کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن