اون سگ هار انگار سگ نبود!
انکار یه آدمیزاد بود که چهارچنگاما مسیر میرفت وگرنه چرا تا میثاث بهش گفت” جویی پارش کن” هجوم آورد سمتم تا واقعا شقه شقه ام بکنه!؟
جیغ کشیدم و سعی کردم خودمو از غیظ اون سگ وحشی دور نگه دارم.
تیکه خرده های ظروف چینی هنوز تو دستم بود و من هراسون و وحشت زده، بدو بدو،تو خونه می دویدم و این طرف و اون طرف میرفتم تا نزارم اون سگ بهم نزدیک بشه.
و اگه میخواید بدونید که اون در چه حال بود باید شرح بدم که هیچ! درر هیچ حالی!
همچنان ریلکس قرار گرفته بود رو کاناپه و خیلی خونسرد مابقی دونه های انگور رو کوفت میکرد!
احساس حقارت میکردم وقتی تو خونه به این سو و اون سو می دویدم تا سگ وحشیش تیکه پارم نکنه!
این حجم از قساوت نرمال بود!؟
این حجم از بی رحمی!؟
داد زدم:
-کمک….کمک….تورو خدا یکی کمکم کنه!
دونه سیاه انگوری دهن خودش انداخت و بعد انگار که بخواد بهم جاده حل بده اضافه کرد:
-باشه…بهت کمک میکنم!
تو اگه بیای بغل من اون دیگه نمیاد سمتت!
اینم کمک!
با نفرت ودرحالی که اینبار پشت یه مبل پناه گراهی شده بودم داد زدم:
-عمراااا….
شونه بالا انداخت و بیان کرد:
-پس بازهم به دویدن ادامه بده!
گرچه بهشدت قرص و محکم کلمه ی عمرا رو تحویلش دادم اما وقتی سگه از اون طرف مبل پرید سمتی که من بودم جیغ بنفشی کشیدم و از سر ناچاری به خودش پناه بردم.
دویدم سمتش و خودمو انداختم تو بغلش و دستهامو دور گردنش حلقه کردم و سرم رو به سینه اش فشردم…
پلکهامو روی هم فشرده بودم و درحالی سفت و محکم گرفته بودمش، که حس میکردم هر آن قراره دندونای تیز اون سگ از پشت تو گوشت تنم فرو بره و استخونامو مچاله کنه!
شتابزده سریع و با ترس اظهار کردم:
-تورو خدا ارم دورش کن….خواهش میکنم…
از اینکه تهش مجبور شدم به خودش پناه بیارم حس خوبی نداشتم.
یا حتی اینکه تهش مجبور شدم آخرش همون کاری رو انجام بدم که قلبخواه اون بود.
کاری که اون ازم تمایل داشت و من جواب عمرا تحویلش دادم اما…
اما همینکه اون سگ دیگه سمتم نیاد خودش کافی بود.
حالا انگار هیچ چیز اهمیت نداشت جز احساس امنیت.
جز بودن تو فضا و مکانی که امن باشه!
لبهام چسبیده به گردنش بودن و من بدون اینکه فاصله رو حفظ کنم اهسته اظهار کردم:
-پولتو بهت میدم فقط سگتو ازم دور کن!
حرف که میزدم نفس داغم پخش میشد رو پوست گرم گردنش.
شاید واسه همین یه لحظه چشمهاشو خمار کرد و سرش رو کج.
بعد هم که با ابرو اشاره ای به سگش حرکت کرد و با صدای بمش اضافه کرد:
– جویی ؟ جویی همین حالاش هم ازت دوره…
سرم رو بلند کردم و نگاهی پر ترس به پشت سر انداختم.
درست میگفت….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن