بهت زده به سمتش رفتم و هموقت گفتم:
-میثاق…تو…تو واقعا همچین منظوری راجع به من داری !شاید کرده باشم !؟
در این حد به من بی اعتمادی؟
در ماشین رو باز کرد و بعد سرش رو چرخوند سمتم و گفت:
-بچه ها میگفتن زیاد به اون یارو ژیگولوئہ…چی بود اسمش؟ هان…یوفسس سعادت روی خوش نشون میدی!
تبسم مریلین مونروی تحویلش میدی!
خودشیرین بازب درمیاری براش!
با ما بله با اونم بله !؟
شوکه از متوجه شدن این حرفها به اون که هیچگاه فکر نمیکردم یه روزگار حتی یک درصد ممکن نیست همچین چیزی ازش بشنوم خیره شدم….
گلوم خصک شده بود و قفس سینه ام چنان آشکارا تند تند بالا و پایین پیشد که انگار یه مسافت خیلی خیلی طولانی رو دویده بودم.
از کره ما تا کره زمین!
خم پژمرده هم شوکه به سمتش رفتم و از اون که کف دستشو روی در گذاشته بود سؤال کردم:
-م…منظورت دقیقا چی هست میثاق ؟ هان !؟
ححرکت کردو رک بزن…
بدون ذره ای خجالت، رک و صریح جواب داد:
-منظورم مشخص نیست !؟
تو هم به من دیدهک میزنی هم به اون یوفِسه! چقدرهم که فِسه!
بدون ذره ای خجالت، رک و صریح جواب داد:
-منظورم مشخص نیست !؟
تو هم به من چشمک میزنی هم به اون یوفِسه! چقدرهم که فِسه!
هیچوقت حتی یک درصد هم فکر نمیکردم که من از زبون اون همچین چیزی بشنوم.
یعنی به ذهنمم خطور نمیکرد که اون منو همچین آدمی تصور کرده!
بهش نزدیک شدم و گفتم:
-بهشدت بی انصافی که همچین فکری کردی…خیلی بی انصافی که اندیشیدی من اصلا حتی در مورد اون خیال متفاوتی دارم!
این یه احساس از سر بدبینی هست زیرا ذره ای واقعیت نداره.
زیرا یوسف سعادت فقط یه همکلاسیه…فقط یه همکلاسی نه بیشتر…
خیلی آشغال بوده اونی که به تو همچین آماری داده.
تو هم خیلی بدی که واسه من بپا گذاشتی!
که توی دانشگاه یکی رو گذاشتی بپام و بیرون دانشگاه هم خودت …
مکث کردم.
اون بغض لعنتی گیر کرده تو گلوم رو به مشقت قورت دادم و به عنوان حرف آخر بیان کردم:
-پول این گوشوارای لعنتی رو هم کار میکنم بهت برمیگردونم…
وقتی این کلمات رو هم با بغض و هم با خشم خطاب به اون که در خاموشی کامل فقط تماشام میکرد بیان کردم با عجله ازش دور شدم…
گاهی از دوست چیزایی میشنویم که اگه از دشمنمون میشنیدم درد و رنجش کمتر بود.
دشمن غم بارمون کنه به دوست پناه میبریم.
دوست مارو برنجونه به کی پناه ببریم!؟
من از میثاق که رک و راست میگه وقتی واسه اامانبار اون کارو انجام دادی حتما واسه بار دوم هم انجامش میدی به کی پناه ببرم !؟
لب جاده سریع شتابزده قدم برمیداشتم ولی عصبی بودن و مشغول بودن ذهنم باعث نشد متوجه اش نشم.
ماشینش هماهنگ با من جلو میومد.
توجهی نکردم تا وقتی که
شیشه رو داد پایین و گفت:
-سوار شو…
نه!
هنوز اونقدر آروم نشده بودم که حتی بخوام تماشاش کنم چه برسه به اینکه سوار ماشینش بشم.
به مسیرم ادامه دادم که دور بشم و هموقت اظهار کردم:
-نمیخوام…سمت من نیااااا
اینکارم باعث شد یکم به ماشینش سرعت بده و بعد متوقفش کنه و با کش آوردن بدنش درو باز کنه و تقریبا به تهمشاهده کرد بگه:
-خودت سوار بشی بهتره من بد سوارت میکنم!
توقف کردم و سرمو با عصبانیت چرخوندم سمتش.
نگاهی سراسر گله حواله اش کردم.
خودش کاری میکرد قلبخور بشیم و خودش هم باز تهمتوجه شد میکرد که….
نفس عمیقی کشیدم و بعد هم بدون اینکه چیزی بگم صرفا به خاطر اینکه رگ دیوونگیش گل نکنه و تو خیابون حرکت ناخوشاندی ازش سر نزنه حرکت کردم سمت ماشین و سوار شدم ولی تلافیمو از خودش سر در ماشین خالی کردم چوم جوری محکم زدمش که خودمم با آوای ناجورش دچار احساس پشیمونی از عدم کنترل خشمم شدم!
اول در و بعد هم من رو چشم دوخت و اظهار کرد:
-درو اینجوری بستی که بگی زورت میرسید اینجوری میزدی…
دقیقاااا !
نه قد بلند ولی آهسته زمزمه کردم:
-کاش کاش کاش زورم بهت میرسید گنده بک!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن