سمیرا از پشت زد رو شونه ام و بیان کرد:
-دختر چرا اینجا واستادی؟ برو به نیلوفر خانم و پدر مادرش تعارف کن.بدووو…
و این همون چیزی بود که اصلا دوست نداشتم اتفاق بیفته اما افتاد.
نتونستم مخالفت کنم.
سرم رو یکم خمیده نگه داشتم و بعد به سمتشون رفتم.
بهآرامی سلام کردم و اول به مادرش که کنار مادر میثاق توقف کرده بود و باهاش حرف میزد تعارف کردم و بعد هم به سمت نیلوفر راهی شدم.
کفشهایی پوشیده بود که زیادی به قدش اضاف کرده بودن و از اونجایی که بسیار راحت باهاشون مسیر میراهی شد و قر میداد کاملا مشخص بود به پوشیدن همچین چیزایی عادت داره.
سینی رو مقابلش گحرکت کردم و بهشون نوشیدنی تعارف کردم و بهآرامی اظهار کردم:
-بفرمایید…
کف دستشو دراز کرد تا یکی از اون لیوانهارو برداره و هزمان چشمهاش رو تنگ کرد و با دقت تماشام کرد.
اگرچه ماسک قسما زیادی از صورتم رو پوشینده بود ولی احساس کردم شک کرده.
و حسمم درست بود چراکه گفت:
-چقدر تو آشنایی سرتو بللا بگیر ببینم…
این جمله اش باعث شد، مرجان خواهر میثاق هم که کنارش از حرکت ایستاده بود سرش رو بچرخونه سمتم و بهم نگاه کنه
دلم اومد توی دهنم.
جرمی نکرده بودم ولی…ولی اصلا قلبم نمیمیل داشت بفهمه منم واسه همین سرمو بالا نگرفتم و همین یاعث شد با اخم بگه:
-با توام…ماسکتو بیار پایین…
تا میل داشتم از سر ناچاری اینکارو بکنم میثاق وارد سالن شد و حضور به موقعه اش باعث شد نگاه نیلوفر از من به سمت میثاق کشیده بشه.
حتی لیوانی که برداشته بود رو گذاشت سرجاش و بیان کرد:
-عه میثاق اومده!
و با عجله به سمتش رفت.
رفت تا من چشمهامو ببندم و یه نفس از سر راحتی خیال بکشم.
دوتا خدمتکار زبرو زرنگ دیگه مثل خود سمیرا و هنگامه اینجا بودن ولی بازم همچین چیزایی رو به من بیچاره میسپردن و خودشون فقط کف دستور میدادن!
بقول یارو اضافه کردنی اینم شانس مایه….
آرزو میکردم زودتر از شر اون لیوانهای نوشیدنی خلاص بشم تا هرچه بهسرعتتر از اون جا خودمو بکشونم بیرون واسه همین به همه تعارف میکردم و وقتی آخرین لیوان رو هم یه جوون سرخوش برداشت و رقص کنان برگشت پیش رفقاش، بسیار زود و سربع و درحالی که نامیل داشته بخاطر پیدا شدن سرو کله ی نیلوفر دچار استرس بودم از پذیرایی زدم بیرون.
ماسکمو دادم پایین و صورتمو با دست باد زدم و سریع تند اظهار کردم:
” عجب غلطی کردم اومدم اینجا”
میخواستم به سمت آزخونه برم که یکنفر از پشت مچ کف دستمو گراهی شد.
وحشت زده چرخیدم و پشت سرم رو چشم دوختمو در کمال تعجب با میثاق رو به رو شدم.
این ترس و اون اضطراب با متوجه شدن اون که توی همچین مکان و موقعیتی جرات کرده بود کف دست منو بگیره، چند برابر شد.
با دستپاچگی گفتم:
-میثاق…تو اینجا چیکار میکنی !؟
نیشخندی زد و گفت:
-همچین میگی اینجا چیکار میکنی انگار وسط اتوبان تهران کرج از حرکت ایستادم!
خونمونه ! مثلا البته…
این بشر اصلا انگار با معنای واژه های مثل “ملاحظه” و “موقعیت نامناسب” نا آشنا بود.
اگه بود که اینجا کف دست منو نمحرکت کرد و اینجوری ریلکس و خونسرد واسه من حرف نمیزد!
دستمو عقب کشیدم وبیان کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن