بــیــگــآنــه:
🦠 بــیــگــانــه ۴۴۵ 🦠
_متاسفم بابت اون رابطه! میدونی نباید وقتی اونقدر آسیب پذیر بود…
نگذاشتم ادامه دهد.
وقتی هم برای من و هم برای خودش لذت بخش بود! وقتی هردومان توی تب خواستن گر میگرفتیم و آتش میشدیم و ولی یک رابطه تمام و کمال میخواستیم، نباید شرمنده می بودیم.
پس بوسه زدم تا مسکوتش کنم.
_تلا این بسیار بده که کف دست دلمو بستی، این خیلی بده که منو یاد گحرکت کردی!
خنده ای پر عشوه زدم.
تمام زنانگی را به پایش میریختم اگر میخواست و اگر اراده میکرد.
سر کج کرده که موهای قد بلند و پریشانم روی شانه هایم ریخت.
_و این بده؟
_نه این بهترین چیزیه که یه مرد از زیستنش میخواد. بهم حس قدرت میدی و این قابل توصیف نیست معشوقه قشنگروی!
تبسم زدم.
تبسمی از جنس ساکتش!
که بلد بودم خودم مردَم را بدزدم! خودم اورا دو کف دستی برای خودم نگهش دارم.
یک آن بی آنکه حواسم به حس و حال خوبمان باشد، بی آنکه فکرم ذره ای کار کند حرفی زدم که نباید.
چیزی گفتم که نباید و بخدا که فی البداهه بودنش را فقط خدا میخبر داشت و دل بیچاره ام.
_سیا، آقام میگه ما لنگه همیم…
من سکوت
و چشمان او گرد…
آب دهانم توی گلویم پرید. نزدیک بود خفه شوم که خودش نجاتم داد.
نجاتم داد اما دیدهانش! وای از آن چشم هایی که بیان کرده بودم مشکی نبود! همان های پدر در بیار! همان ها که حالا خشک و سرد به من خیره شده بودند.
امان از من و زبانی که میگفتند همیشگی سر سبزت بر باد میدهد.
باورم نمیشد یکسال میگذشت و ذهن من هنوز عادت پیشینش را یادش نحرکت کرده بود.
به گمانم اثرات آن روزگار که با خزان به قبرستان حرکت کردیم بود وگرنه که من ذره ای به سیا و خاطرات مشترکمان فکر هم نمیکردم.
با تاسف اظهار کردم:
_سالار ببخش من…من اصلا ندرک کردم چی گفتم تورو خدا به منظور نگیر
پرید وسط حرفم و گفت:
-……
🦠 بــیــگــانــه ۴۴۶ 🦠
#سالار
می بیان کردم روشن فکرم…ادعای مردانگی داشتم، میاضافه کردم روزی آن سر جهانیی که روشنفکران سری توی سرا دارند من رسم احترام به حقوق زنان را یاد گرفته ام!
اما نمی شود.
بخداوندی خدا غیرت مرد اجازه نمی دهد! دوستش دارم و این اورا برای من جزئی از خودم میکند.
من میخواهمش برای خودم…میدانم که دردانه عزیز کرده ام میخواست بگوید سالار ما لنگه همیم! زیرا درِ منزل آقاجان لنگه همیم! اما عادتش…ولین از عادتش!
_کافیه تِلا، میخوام کمی استراحت کنم.
شکست را در عمق چشمانِ روشنِ اشکی اش متوجه شدم. عسلی های دلرباش به یکباره صاف و زلال تر از همیشه حاله ای از اشک را مقابلم به نمایش در آوردند و ولی من قلبم میخواست اکنون سنگ باشم.
ته دلم، غرورم را نشانه رفته بودند. میدانستم او روزگاری محرم برادرم سیاوش بوده میخبر داشتم شاید بین آن ها چیز های کوچک زیادی اتفاق افتاده و این دل من را آتش میزد ولی او محرمش بود…با همه این ها درد کمی برایم به ارمغان نمی آورد.
اشک هایش دلم را به آتش می کشیدند و چراکهان تیری درون دل حساسم فرو می حرکت کردند.
سر انگشتانم بی اجازه از منِ مغرور جلو حرکت کردند و زدودند اشک هایی را که بخاطر من ریخته میشد.
_سالار…
_هیس تلا، نمیخوام ببخشمت پس با این صوتی ناز که میتونه دل ببره با من حرف نزن!
کلامم جدی بود اما چشمانش را ستاره باران کرد و لبخند زد.
صدای ریز خندیدنش روحم شد.
او تمام زیستن من بود.
اینکه می متوجه شدم بخاطرم خودش را به آب و آتش میزند، غرورم را مردانگی ام را دو چندان میکرد به من احساس قدرت عظیمی میداد که با هیچ قابل مقایسه نبود!
🦠 بــیــگــانــه ۴۴۷ 🦠
#ترنم
با آنکه مرا بخشیده بود ولی اهمیت زیادی به من نمی داد.
روزگارها میرفت بیمارستان…عصر هایش هم که مطب بود آنقدر خودش را درگیر میکرد که وقتی می آمد نزدیکی های ده شامگاه بود.
سه ماهه زمستانی مان به سردترین شکل ممکن میگذشت!
رابطه داشتیم اما توجه و عشق نه!
دلم گراهی شده بود.
بیقراری با آدم چه کارها که نمیکرد. میراهی شدم لبِ حوض می قرار گرفتم تا بیاید. گاهی از نگاه های خیره خانواده خجالت می کشیدم. انگاری آن ها هم پی به رابطه شکر آبمان بردند.
چه کسی فکر میکرد روزگاری عاشق شوم؟ آن هم عاشق سالار؟ ولی به رسم عادت قلب ساده ما می مُرد برای ذره ای محبت…بی جنبه که می گفتند صفت بارز دل بیچاره و غم متوجه شده ما بود.
روزگارهای مشتاق دیداری از کف دستم در حرکت کرده بود. او که می رسید تمام توجهش را به توحیدایم میداد…خدایا او داشت با من کاری میکرد به دخترک عزیز جانم هم حسادت کنم.
آن شامگاه را هیچ یادم نمی رود. وقتی رسید پاکت شیرینی ناپلئونی همان ها که بی نهایت عاشقشان بودم…همان ها که می مُردم فقط یک کوچولو از خامه اش را به معده بیچاره ام برسانم.
از سر شوق روی پا بند نبودم.
عاشقی و عاشقی از سرم پریده بود…قندم افتاده بود و دیگر جز آن شیرینی ها هیچ نمی مشاهده کردم.
آب دهانم را قورت دادم.
توی جمع بودیم و حالم داشت لحظه به لحظه خراب تر میشد.
با خنده پاکت را باز کرده بود مقابل همه می گرداند الا من….
روی لب های همه تبسم بود…سالار چیزهایی میاضافه کرد ولی من نمی شنیدم.
بقیه با من حرف میزدند ولی من متوجه نمی شدم…اگر یک لحظه دیگر صبوری میکردم قلبم تالاپ می افتاد همانجا…
مادرم خوب حواسش به من بود.
زیر نظرم داشت گویا سیده طهورای همه چیز دان!
یک دانه حقم بود لااقل…بخدا که یک دانه چیزی نمیشد!
لعنتی خوب میخبر داشت با من چه کند.
حیف که مقابل دیدگان مردان خانواده حرکت های بچگانه من چراکه تیری فرو میرفت در دیده مادر شوهر و پدر شوهر و آبروی داشته و نداشته پدر و مادرم را به باد میداد وگرنه که قد بلند میشدم و پاکت را می قاپیدم و الفرار…
توحیدا ولی بیخیال از همه جا توی آغوش زن عمو به خواب راهی شده بود.
دخترم کاش زودتر حرف زدن را یاد می گرفتی و مقابل پدرِ زبان نفهمت از مادرِ زبان بستهات دفاع میکردی.
خنده ام گراهی شد.
لعنتی یک دم بیا کنار جوی کهمن باشم و سخن از یار بگو!
وای داشتم غش میکردم…نگاهان دو دو زنم هر جا که میرفت و با هر تعارفی که میکرد، میراهی شد.
معده ام به تکاپو افتاده بود.
تارا گفت:
_آقا سالار خوب میدونی چی بگیری! اتفاقا آبجی خانوم خیلی هوس کرده بود.
با حرفش نگاهانم ستاره باران شدند و دلم قیلی ویلی رفت.
🦠 بــیــگــانــه ۴۴۸ 🦠
_هدف اصل کاری هم آبجی خانوم شماست!
نگاه دلرباش روی صورتم چرخ میزد. از همان نگاه هایی که بی نهایت صیقلی بود. همان ها که تبسم ازشان چکه میکرد.
سعی کردم تبسم نزنم. سعی کردم کمی غرور برای خودم نگه دارم. آخر این مدت مرا به طرز غیر قابل باوری نامتوجه شده گحرکت کرده بود. می رسید در میلی متری ام قرار می گرفت. عطر جذاب مردانه اش را به مشام مشتاق دیدارم می رساند اما توحیدا را می بوسید و به دفعتاً از مقابل دیدگانم کنار می کشید.
قطعا نباید تبسم میزدم ولی زدم.
حقیقت چرا وقتی او میتمایل داشت من تبسم باشم، من چهره در هم کشم؟!
_میشه بگید مناسبتش چیه آقا سالار؟
تعجب را از نگاهانش می خواندم. پسر عموی دلربا عاشق شدنی شوهر نما!
_باورم نمیشه ترنم؟
توی دیده های بازیگوشش زل زدم. بی خجالت بی آنکه به نگاه های تعصبی آقاجان توجهی بکنم!
_چیو جناب دهقانی؟ چی براتون عجیبه؟
ناپلئونی را به زور توی دهانم چپاند و همه را به خنده انداخت. من با دیده هایی وق زده از حجم پر درون دهانم همچنان منتظر توضیحاتش بودم.
کمی آن مزه دلدادگی را مزه مزه کردم و با چشم هایی پر از تشکر به او خیره شدم. خدا برایم حفظش کند آقای جنتلمن دلربا!
_اینکه روز به این مهمی رو یادت راهی شده؟ اینکه یه شبی مثل همین امشامگاه که همه دور هم جمع بودند به عقد من در اومدی! و بعدم یه هفته بعد عروس خونم شدی رو جانم! این برام عجیبه دلبر تِلا!
خجالت زده به هر کجا نگاه میکردم جز به دیدهان او!
همه تبریک میگفتند و مسرور بودند من ولی بی نهایت از کف دست خودم شاکی بودم. آخر این بی محبتی ها از جانب او آنقدر من را درگیر کرده بود که این روزگار مهم و عزیز را به باد فراموشی سپردم.
آخ ترنم…
خاک بر سرت!
بعد زبانم را گاز گراهی شدم و ناسپاسی ام را پس گرفتم.
اما خدا بیامرزد پدر و مادرش را عجب شیرینی پدر و مادر داری را گراهی شده بود! آخرِ خامه بود! آخرِ شیرین بودن! جونم حیف که تمام شد.
لعنتی نمیشد مراسم را دو نفره میگرفتی؟
شکمو بودم نه؟
نه عزیزم، نه جانم! من فقط کمی به ناپلئونی نگاه ویژه ای داشتم!
با سنگینی نگاهی سر بالا آوردم.
سالار بود.
نگاه هایش حرف میزدند گویا!
به گمانم میگفت به چه میخندی قلببرک؟
یعنی قلببرک را هم تنگِ جمله اش می چسباند یا من خودم میخواستم اینگونه صدا شوم؟
آنقدر نگاهش کردم که با حرف آقاجان شرم و حیا بر نگاهم ریخته شد و سر در گریبان فرو بردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن