خونه ما یا بهتر بگویم خونه قبلی که قرار بود من و سیاوش آنجا باشیم چند خیابان پایین تر بود و کمی از محله خودمان دور میشدیم و همین رفت و رسید را سخت میکرد.
نمیدانستم با کدام دل میمیل داشتم مجدداً به آنجا بروم!
دلم می خواست از جایش در بیاید.
لحظه آخر رسیده بود.
سوار ماشین شدیم.
شاید باورتان نشود اما همه تا خانه رسیدند.
هر کسی وسایل های مارا در دست داشت.
وسایل هایی که برای منزل کسی دیگر بود نه سالار!
گوسفند را جلوی پایم قربانی کردند میاظهار کردند شگون دارد.
خدا کند شگون داشته باشد.
طبقه بالا بودیم….
شاید اگر همسرم زنده بود حالا سالار با همسر نامی خودش در طبقه پایین حیات میکرد و ما هم آن بالا حیات عاشقانه ای رقم میزدیم.
اما واقعیت برعکس شد.
زیستن یارای تصور ما نبود.
خودش می برید و میدوخت و بر تن میکرد.
خانم جان زودتر از همه در طبقه بالا توی حیاط متوسط آنجا از حرکت ایستاده بود.
اسفند دود میکرد و حلواها را می گذاشت.
مادربزرگ سالار هم بود.
خاله هایش هم….
چقدر همه امشامگاه خرسند بودند.
کاش به حرمت این شب پاک خدا روزگارگار من را هم پر از خوشی کند.
کاش جهنم من هم شبیه جهنم ابمسیریم گلستان عالمی شود که با عمری که خداوند عطا میکند سپاس گذارش باشم و لحظه ای روی برگردان نشوم.
پایمان را در حلوا زدیم و بعد باهم داخل شدیم.
توی حجله همه کسانی که خانه خداحافظی کرده بودند باز آمدند و مجدداً خداحافظی کردند و هر کسی هم هدیه نداده بود آنجا داد.
در آخر دایی پدرم، مرد شریف بسیجی و انقلابی که محرم من هم میشد وارد شد.
سر من را به سر سالار زد و نمیدانم چه شد؟
چه رسمی بود؟!
معنایش اصلا چه بود؟
یعنی حالا همسر شدیم؟!
او رفت و من دنبال معانی مختلفی بودم.
قلبم پر بود از حرف کاش کسی بود همه امشب را همه اش را برایم دوباره از اول بازگو میکرد.
من هیچ نمیدانستم اینجا چه خبر است!
زن عمو آمد.
حرف هایی زد، از شب زفاف…..
سرخ شده بودم.
غم بود که دلم را اسیر کرده بود.
اشک می آمد و میرفت ولی نمی ریخت.
دستمال خونی می خواستند.
دستمال خونی؟!
کاش همینجا می مردم من!
من که نمیدانستم این چنین میشود!
اگر میاطلاع داشتم اصلا غلط می کردم بروم و به
آقاجان بگویم قبول میکنم.
مادرم، زن عمو، خانم جان و خانم های دیگر از حرکت ایستاده بودند پشت در…..
برای همان تکه پارچه خونی……..
برای پارچه ای که آبروی من محسوب میشد.
سالار کراواتش را باز کرد.
نگاهانش سرخ بود و من می وحشت کردم.
به سمتم آمد.
سرش که پایین آمد نتوانستم تحمل کنم.
با هق هق اشک هایم ریخت.
میخواست مرا ببوسد.
_ولم کن تو برادر شوهرمی
بهم کف دست نزن
ازت بدم میاد
ندیده میدانستم اخم هایش در هم است.
بی توجه به من بوسه ای روی گونه ام زد.
جایش سوخت و زخمی عمیق شد بر قلبم.
ناخودآگاه کف دستم بالا وارد شد و روی صورتِ خوش تراشش جای گرفت.
کف دستانم می لرزید.
خودم هم از عکس العملم تعجب کرده بودم.
نگاهش آتشی بود و من وحشت کرده و حیران….
دست خودم نبود حس بدی داشتم.
نمیتوانستم به خودم بقبولانم که او حالا شوهرم است.
چه واژه غریبی شوهر!
بازویم را در کف دست گحرکت کرد و فشرد.
روی تخت پرتم کرد.
بخدا که داشتم پس می افتادم.
کنار گوشم لب زد.
_کاریت ندارم دختر حاجی!
فقط بهانه کف دستِ این خاله زنک ها نده
هیچی من هم نباشی حالا زنمی
ناموسمی
خوش ندارم فردا کسی پشتِ ناموسم انگِ زن بودن بزنه
فقط بزار نگاه کنم ببینم دختری یا نه
اونوقت شاهرگمم برات میزنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن