چشم در حدقه جچرخاند.
-باید بگم آقاجونم زودتر از تو فهمیده ولی به روش نمیاره…!
تعجب کردم.
-جدی…؟!
-اوهوم اما اولتیماتوم داده کف دست از پا خطا نکنم…
-ای قربونش برم که اینقدر آپدیته…!
لپم رو کشید.
-اینجور که تو قربون صدقه بابام میری، بیخود نیس برات ضعف می کنه… تو یه تنه جای ده تا دخترو براش پر کردی…؟!
نیشم بازتر شد.
من عاشق باباتم حیف که زن داره…!!!
آوای خنده اش قد بلند شد.
-بیا برو من برم به کارم برسم… بیچاره از صبح منتظرمه…!
-سلام بهش برسون… بیارش اینورا باهم آشنا بشیم…!!!
سری تکان داد و بعد با برداشتن سوییچ ماشین و موبایلش راهی شد…
*
داشتم حسابرسی این چند روزگار را انجام می دادم و سایه هم توی آشپزخونه بود و کیک می پخت.
سرم بدجور شلوغ بود و تعداد مشتری هم بالا بود که مجبور شدم از حساب و کتاب کردن دست بکشم و به بچه ها کمک کنم…
-رستا گوشیت داره زنگ می خوره…!
لحظه ای با فکر اینکه امیریل است روحم به پرواز درامد اما وقتی اسم عمو رضا را دیدم از همان بالا سقوط کردم و با صورت پخش زمین شدم…
تماس را وصل کردم.
-جونم عمو جونم…؟!
صدای عمو رضا هل زده بود…
-سلام عزیزم هل نکنیا اما بیا بیمارستان…!!!
#پست۲۵۲
روح از تنم راهی شد.
او از من بدتر بود.
-چی شده عمو…؟!
-چیزی نیس قربونت برم… مولینت داره بی تابی می کنه… هرکاری کردم آروم نشد گفتم شاید تو بتونی آرومش کنی…!
دلم تا توی دهانم میزد.
-عمو باور کنم هیچ اتفاقی نیفتاده…؟!
-آره عزیزم مثلا چه اتفاقی…؟ اصلا خودت بیا بیین…!
-پس چرا حرکت کردین بیمارستان…؟!
کمی مکث کرد.
-ناخوش احوال بود… بیا عمو… خواهش می کنم بیا…!
عجز توی صدایش قلبم را به درد آورد.
-میام عمو… دارم میام…. با سایه میایم…!
*
-مولینم کوش عمو…؟!
عمو رضا با مشاهده کردن من و سایه انگار دنیا را بهش داده باشند، بلند شد…
من را توی آغوش کشید و با سایه هم احوالپرسی کرد.
-خوب کردی عمو… منتظرت بودم…!
-مامانم کوش عمو…؟!
سمت اتاق راهی شد و در را باز کرد.
به همراه سایه وارد شدیم و مولین تا ما را دید زیر گریه زد…
-رضا حق نداشتی به دخترم بگی بیاد… حق نداشتی…!!!
من و سایه هاج و واج بهم چشم دوختیم.
نگاه سرگردانم را به عمو رضا دادم که ناتوان بیان کرد.
-راهی برام نذاشتی ستاره…؟!
مولین جیغ کشید…
-نمی خوامش… تصمیم من همونیه که گرفتم…! فکرم نکن با صوت زدن دخترم از تصمیم منصرف میشم…!
سمت مولین قدم سریع کردم…
-چی شده مولین…
مولین لبش لرزید و زیر گریه زد.
نگاه عمو رضا کردم که با لبخندی روی لبش میان غمگینی آرام اضافه کرد…
-مولینت حامله اس…!!!
#پست۲۵۳
نفس تو سینه من و سایه حبس شد که هر دو هموقت گفتیم: نـــــــــه….؟!
عمو رضا خنده اش پهن تر شد و بعد نم اشک گوشه چشمش را گرفت و سرش را تکان داد…
نگاه مامان کردم.
-راست میگه مولین…؟! تو حامله ای…؟!
مولین ستاره بغض کرد و از خجالت دیده دزمشاهده کرد…
-به خدا نمی دونستم قراره این بلا سرم بیاد…؟!
هاح و واج ماندم و نگاه سایه کردم.
اخمی روی پیشانی نشاندم و کف دستش را گراهی شدم…
-مکه کار اشتباهی کردی مولین…؟!
آب دهانش را فرو داد.
-بدتر از این مگه میشه تو این سن با یه دختر بزرگ من… من باید حامله بشم…؟!
سایه با قلبجویی اظهار کرد: مگه دست تو بوده…؟!
مولین یک هو اشک هایش شدت گرفت.
-تقصیر رضاست بیان کردم رضا مراقب باش، گفت هیچ طوری نمیشه… بیا گحرکت کرد و من و با خاک سیاه نشوند…!
من و سایه دوست داشتیم قد بلند کشیده بخندیم اما نمی شد…
نگاه سایه کردم که او هم دست کمی از من نداشت.
بعد با شنیدن صوتی قدم هایی و متعاقبش باز و بسته شدن در شک نداشتم عمو رضا با حرف مامان چنان خجالت کشیده که فرار را به ماندن ترجیح داده…!
سایه اما با اخم هایی در هم به طرفداری از عمو رضا اضافه کرد: ستاره اصلا ازت توقع این حرف و حرکت کردار و نداشتم… تو حق نداری حاج رضا رو جلوی ما تحقیر کنی…!
مامان مانند بچه ای خطاکار سر پایین انداخت و سایه ادامه داد.
-می تونم درکت کنم تو چه حالی هستی ولی این هدیه ای از خداست و خودت بهتر از هرکسی می دونی که تا خدا نخواد قرار نیست همچین هدیه باارزشی رو به هرکسی بده… پس به جای گله مندی، شکر گذار خدا باش نه اینکه اون بدبخت رو مجازات کنی…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن