دیده در حدقه جچرخاند.
-باید بگم آقاجونم زودتر از تو فهمیده ولی به روش نمیاره…!
تعجب کردم.
-جدی…؟!
-اوهوم اما اولتیماتوم داده دست از پا خطا نکنم…
-ای قربونش برم که اینقدر آپدیته…!
لپم رو کشید.
-اینجور که تو قربون صدقه بابام میری، بیخود نیس برات ضعف می کنه… تو یه تنه جای ده تا دخترو براش پر کردی…؟!
نیشم بازتر شد.
من عاشق باباتم حیف که زن داره…!!!
صدای خنده اش بلند شد.
-بیا برو من برم به کارم برسم… بیچاره از صبح منتظرمه…!
-سلام بهش برسون… بیارش اینورا باهم آشنا بشیم…!!!
سری تکان داد و بعد با برداشتن سوییچ ماشین و موبایلش راهی شد…
*
داشتم حسابرسی این چند روز را انجام می دادم و سایه هم توی آشپزمنزل بود و کیک می پخت.
سرم بدجور شلوغ بود و تعداد مشتری هم بالا بود که مجبور شدم از حساب و کتاب کردن دست بکشم و به بچه ها کمک کنم…
-رستا گوشیت داره زنگ می خوره…!
لحظه ای با فکر اینکه امیریل است روحم به پرواز درامد ولی وقتی اسم عمو رضا را دیدم از همان بالا سقوط کردم و با صورت پخش زمین شدم…
تماس را وصل کردم.
-جونم عمو جونم…؟!
آوای عمو رضا هل زده بود…
-سلام عزیزم هل نکنیا اما بیا بیمارستان…!!!
#پست۲۵۲
روح از تنم راهی شد.
او از من بدتر بود.
-چی شده عمو…؟!
-چیزی نیس قربونت برم… مولینت داره بی تابی می کنه… هرکاری کردم آروم نشد بیان کردم شاید تو بتونی آرومش کنی…!
قلبم تا توی دهانم میزد.
-عمو باور کنم هیچ اتفاقی نیفتاده…؟!
-آره عزیزم مثلا چه اتفاقی…؟ اصلا خودت بیا بیین…!
-پس چرا راهی شدین بیمارستان…؟!
کمی مکث کرد.
-ناخوش احوال بود… بیا عمو… خواهش می کنم بیا…!
عجز توی صدایش دلم را به درد آورد.
-میام عمو… دارم میام…. با سایه میایم…!
*
-مولینم کوش عمو…؟!
عمو رضا با متوجه شدن من و سایه انگار جهان را بهش داده باشند، کشیده شد…
من را توی آغوش کشید و با سایه هم احوالپرسی کرد.
-خوب کردی عمو… منتظرت بودم…!
-مولینم کوش عمو…؟!
سمت اتاق رفت و در را باز کرد.
به هممسیر سایه وارد شدیم و مامان تا ما را مشاهده کرد زیر گریه زد…
-رضا حق نداشتی به دخترم بگی بیاد… حق نداشتی…!!!
من و سایه هاج و واج بهم نگاه کردیم.
نگاه سرگردانم را به عمو رضا دادم که ناتوان گفت.
-جادهی برام نذاشتی ستاره…؟!
مولین جیغ کشید…
-نمی خوامش… تصمیم من همونیه که گحرکت کردم…! فکرم نکن با صوت زدن دخترم از تصمیم منصرف میشم…!
سمت مامان قدم سریع کردم…
-چی شده مولین…
مولین لبش لرزید و زیر گریه زد.
نگاه عمو رضا کردم که با تبسمی روی لبش میان آزردهی آرام اظهار کرد…
-مولینت حامله اس…!!!
#پست۲۵۳
نفس تو سینه من و سایه حبس شد که هر دو هممدت اظهار کردیم: نـــــــــه….؟!
عمو رضا خنده اش پهن تر شد و بعد نم اشک گوشه نگاهش را گراهی شد و سرش را تکان داد…
نگاه مامان کردم.
-راست میگه مولین…؟! تو حامله ای…؟!
مامان ستاره بغض کرد و از خجالت چشم دزدید…
-به خدا نمی دونستم قراره این بلا سرم بیاد…؟!
هاح و واج ماندم و نگاه سایه کردم.
اخمی روی پیشانی نشاندم و کف دستش را گحرکت کردم…
-مکه کار اشتباهی کردی مولین…؟!
آب دهانش را فرو داد.
-بدتر از این مگه میشه تو این سن با یه دختر بزرگ من… من باید حامله بشم…؟!
سایه با قلبجویی گفت: مگه کف دست تو بوده…؟!
مولین یک هو اشک هایش شدت گحرکت کرد.
-تقصیر رضاست بیان کردم رضا مراقب باش، اظهار کرد هیچ طوری نمیشه… بیا گراهی شد و من و با خاک سیاه نشوند…!
من و سایه دوست داشتیم بلند بلند بخندیم ولی نمی شد…
نگاه سایه کردم که او هم کف دست کمی از من نداشت.
بعد با شنیدن آوای قدم هایی و متعاقبش باز و بسته شدن در شک نداشتم عمو رضا با حرف مولین چنان خجالت کشیده که فرار را به ماندن ترجیح داده…!
سایه ولی با اخم هایی در هم به طرفداری از عمو رضا گفت: ستاره اصلا ازت توقع این حرف و حرکت کردار و نداشتم… تو حق نداری حاج رضا رو جلوی ما تحقیر کنی…!
مولین مانند بچه ای خطاکار سر پایین انداخت و سایه ادامه داد.
-می تونم درکت کنم تو چه حالی هستی اما این هدیه ای از خداست و خودت بهتر از هرکسی می دونی که تا خدا نخواد قرار نیست همچین هدیه باارزشی رو به هرکسی بده… پس به جای گله مندی، شکر گذار خدا باش نه اینکه اون بدبخت رو مجازات کنی…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن