سرهنگ تیز نگاهش کرد.
-داری جوری حرکت کردار می کنی که انگار رحمتی رو نمی شناختی…؟!از یک آدم روانی چه توقعی داری…؟! هرچند اون زن اگر هم خود کشی کرده به خاطر شوهرش و خیانت اون بوده…!!!
امیریل فقط نمی تمایل داشت توی روند کارش مشکلی پیش بیاد اما پای رستا هم وسط بود و می وحشت کرد…
-سرهنگ اون مرد هر اتفاقی رو از دیده من می بینه و وقتی این پرونده کف دست منه باید اول از همه منو در جریان می ذاشتین…!!!
سرهنگ تمام حرف هایش را قبول داشت ولی کاری بود که شده و حال باید چاره ای می اندیشیدند تا جلوی اتفاقات احتمالی گرفته شود…
-فعلا اتفاقیه که افتاده، بهت اطلاع دادم که در جریان باشی اما اگر همون اول هم می درک کردی باز رحمتی کار خودش رو انجام میداد حالا هرچی می خواد باشه…!!!
حرفش کاملا حقیقت محض بود…
برای رحمتی اول و آخری وجود نداشت اگر می دید اوضاع به نفعش نیست همه چیز را یک جا نابود می کرد…
کف دستی توی صورتش کشید و کشیده شد.
باید یک فکر اساسی می کرد و تمام امیدش به ان مهمانی بود که مدارکی به دست آورد وگرنه باز هم به بن بست می خوردند.
****
توی مسیر خونه بود و فکرش درگیر رحمتی و پرونده که آوای پیام گوشی اش بلند شد…
ان را از بغل برداشت و با مشاهده کردن نام مونا اخم هایش درهم شد…
در این میان او را کم داشت…!
-سلام پسر دایی حالتون خوبه…؟! ببخشید مزاحم شدم باید ببینمتون…!!!
گوشی را روی صنقلبی کنارش پرت کرد و محل نداد.
حوصله بازی جدید را نداشت…
این روزگارها از هر طرف می بارید و به همه مشکوک بود…
ولی خیلی دوست داشت بداند چه کسی آمار او را به رستا داده….؟!
مونا باز هم زنگ زد و محل نداد…
ذهنش درگیر خودکشی زن رحمتی بود و برآشفته از اینکه چرا هیچ کس حتی افراد نزدیکش هیچ حرفی نزده اند…؟!
می اطلاع داشت چه کند و یک درس حسابی به همه می داد…؟!
گوشی مخفی اش را در آورد و شماره محمدی را گحرکت کرد…
به دو بوق نرسیده محمدی جواب داد.
-بله قربان…؟!
گره ابروهای امیریل بیشتر شد.
-چرا بهم نبیان کردی زن رحمتی خودکشی کرده…؟!
محمدی که منتظر این حرف بود و حدس میزد که توبیخ می شود.
-براتون ایمیل کردم اما انگار شما هیچ کدوم از ایمیل هاتون رو چک نکردین…؟!
امیریل مات شد.
لپ تاپش کنارش نبود…!
کار رستا بود که او را از همه چیز دور نگه داشته و او چقدر خوش خیال بود که فکر می کرد محمدی مستقیم زنگ می زند….
اما قرار نبود کسی متوجه تماس هایش با محمدی شود حتی رستا…!!!
دستی روی صورتش کشید.
سهل انگاری از طرف خودش بود و تقصیری هم نداشت زیرا تازه از اتاق عمل بیرون آمده بود.
-چک نکردم و حتی به ذهنمم نمی رسید…!!!
محمدی درک کرد.
-کاری از کف دستتون برنمی اومد و شاید به خاطر اثرات بیهوشی بوده که یادتون حرکت کرده اما در هر حال الان باید فکر چاره ای کرد.
امیریل کمی مکث کرد و فکرش سمت معاملات رحمتی راهی شد که یکی از آنها برای خیلی ها من جمله رحمتی مهم بود.
حتی سرمایه گذارها هم از کله گنده های دولت بودند.
نیشخندی زد.
-توی مهمونی که بچه ها رفتن خبری شد یا نه…؟!
محمدی اضافه کرد:
-مهمونی اصلی مونده قربان…!
فکرش را می کرد بخواهند گممسیر کنند ولی ان مهمانی مفصل را نمی شد اصل قرار داد.
-روزگار و ساعت مهمانی بعدی رو حتما بهم بگو…! در ضمن حواست رو جمع کن که رحمتی در کمینه…!
-حواسم هست قربان فقط… بچه ها رد اون یارویی که بهتون شلیک کردن رو زدن ولی وقتی رسیدیم بهش که مرده بود…!
حدس میزد که ردی از خود به جای نگذارند ولی او از بسیار قبل بهشدت ها را توی این باند شناسایی کرده که حال دارد یکی یکی سر وقتشان می رود تا نفسشان را ببرد…
مسیرش همین بود و احترام به قانون کف دست و بالش را می بست…
پس بهتر بود به روش خودش پیش برود.
-محمدی هذچی شد، خبرم کن…!!!
با تایید محمدی تماس را قطع کرد اما ویبره ان یکی گوشی اش روی مخش بود که بک دم در حال لرزیدن بود و قصد تمام شدن نداشت.
مونا چه کار مهمی می توانست داشته باشد جز اینکه پای حلیمه خانوم در میان باشد و دلش اصلا به این تماس ها رضا نبود.
علی رغم میل باطنی اش تماس را وصل کرد.
-چه کار مهمی می تونی داشته باشی دختر عمه…؟!
مونا دیده بست و نفس عمیق کشید.
باید خودش را آماده می کرد تا تسلط داشته باشد.
-سلام پسر دایی…! ببخشید مزاحم شدم اما کارم مهمه…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن