ستاره محکم اظهار کرد: می کنم چون بچم رو از سر جاده نیاوردم که کف دستی دستی بدبختش کنم…!
اینبار سایه هم معترض شد.
-ستاره لطفا آروم باش و فشار به خودت نیار…! در ضمن تو هیچ دخالتی توی زیستنشون نمی کنی…!
ستاره ماند.
-تو هم طرف اونو می گیری…؟!
سایه با اقتدار و جمشاهده کرد بیان کرد: بله عزیزم چون این وسط تنها کسی که حرفش روی زمین میمونه شمایی چرا…؟! زیرا این حرف ها باید قبل از این که اون محرمیت مسخره رو می کردن گوشزد می کردی یا قبل از عقدشون نه حالا که اونا رسما زن و شوهرن و تا آخرش هم پیش رفتن…!
لب های ستاره لرزید…
-من نمی خوام دخترم اینقدر زود بدیخت بشه…!
دو دختر نگاهی به یکدیگر کردند که سایه جواب داد:
-کسی بدبخت نمیشه ستاره… اصلا مثل اینکه یادت رفته ما داریم در مورد امیریل صحبت می کنیم که خودت رو سرش قسم می خوری… بعدم هرکاری اون مرد کرده با زنش کرده نه یه فاحشه خیابونی…! لطفا اینقدر حساس نباش…!
قطره اشکی از چشم ستاره ریخت که رستا سمت مادرش رسید.
-مامان تموم حرفات و حساسیت هات به جاست ولی من هرکاری کردم با میل خودم بوده زیرا عاشق امیرم…! اصلا هم پشیمون نیستم که با شوهرم بودم… حرف مردمم برام ارزشی نداره چون زندگی من به کسی جز خودمون مربوط نیست…!
ستاره آرام شده ولی ناراحت اضافه کرد: آخه هنوز سنی نداری که بخوای حامله شی…!
رستا لبخند زد.
-نمیشم مامان بهش فکر نکن زیرا برات خوب نیست…!
ستاره سعی کرد آهسته باشد ولی قلبش بیخود شور میزد که سایه با دیدهکی بیان کرد: اصلا حالا که اینجور شد نمیزارم دیگه شامگاها پیش هم بمونن یا بخوابن…!
رستا نیش چاکاند…
-خب شب رو نمیزاری، روزگارا رو که دیگه نمی تونی بگیری ازمون…؟!
#پست۵۰۳
امیریل آنقدر برآشفته بود که هیچ کس جرات نگاه کردن را بهش نداشت.
اخم هایش را در هم و کف دستانش را به پشت گره زده و با سینه ای سپر شده طول و عرض سالن را می رفت و برمی گشت…
-چطور از همچین چیزی غافل شدین…؟!
ستوان سر پایین انداخت.
-قربان ما تموم سعیمون رو کردیم اما نشد…!
امیریل از حرکت ایستاد و نگاه سنگین و ترسناکش را به سروان داد و نعره زد.
-قلبیلی مسخره تر از این نداشتی که بزنی…؟! کم کاریتون رو گردن کس دیگه می ندازین و خودتون رو تبرئه می کنین…؟!
و سپس نگاه دیگر افرادش کرد که آنها هم کف دست کمی از او نداشتند.
رنگ همه پریده بود که امیریل ادامه داد…
-چرا وقتی متوجه شدین اوضاع مشکوک شده نیما رو از خونش بیرون نکشیدین…؟!
صدای آب دهان هایی که قورت می دادند سکوت را در هم می شکست که امیر بار دیگر نعره زد…
-گزارش لحظه به لحظه چند روزگاری که نبودم روی میزم باشه….!
سروان به تته پته افتاد…
-قربان… ببخشید م…من مجبور شدم…. برم خونه زیرا…..بچم داشت….دنیا میومد…!
امیر اخم کرد و بدون هیچ انعطافی غرید.
-چرا بهم نگفتی پس…؟
سروان دوباره نگاهش را دزمشاهده کرد…
-وقتی از خونه زنگ زدن…. ندرک کردم دیگه چیکار می کنم کارو به بچه های مراقب سپردم و راهی شدم… شرمنده قربان…!
امیر انگار قانع شده نگاهش را به ان دوتا مراقب که ستوان اول بودند داد که ناخودآگاه حساب برده قدمی عقب رفتند….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن