پوفی کشیدم و دیدههای خود را بستم.
– بفرمایید، گوش به حرفای شمام!
نفس عمیقی کشید.
– تو… تو هنوز به شایعات مردم دِه گوش میدی؟
کنجکاوی بر ذهن آشفتهام رسوخ کرد و با کمی سر تکان دادن بیان کردم:
– کدوم شایعات؟
پلکی زد.
– اینکه پدرم باعثوبانی تصادف همسر خان بوده!
چشمهایم گشاد میشوند. بغض میکنم. باز هم تهمت؟ این برای چهار سال پیش بود که تهمت و بهتان، مهمان منزلمان شده بود و به تازگی من شاهد تمام آن تصادف منحوس بودم. من شاهد آن تصادف کذایی و بدیوم بودم!
بغض میکنم و سرم را پایین میاندازم.
– آخ سارا! آخ سارا!
سارا، از گذشتهی تلخ من نمیخبر داشت! نمیاطلاع داشت که چه باری را به دوش خود میگذاشتم. تلخ، اما بیکام!
او را در آغوش گراهی شدم.
– خان، ما رو مرگ همسرش میدونه! منه خر عاشق کسی شدم که حتی من و خانوادهم دشمن اون به حساب میایم!
با گریه میگوید:
– اون مردم چی از ما میدونن که ما رو مقصر همهچی میدونن؟! هان؟ پدر من، وقت برای سر خاروندن نداره، چه برسه به اینکه… .
«هیسی» اظهار کردم و روسری گلدارش را نوازش کردم.
– آروم باش دختر! همهچیز هم به وقتش آشکار میشه!
سپس سرش را بوسیدم و در آغوش یکدیگر اشک ریختیم و حرف زدیم.
***
«این قسمت: عار اندوه»
دستم را کنار طاقچه که در کرانهی پنجرهی بسته گذاشتم و به نمنم باران نگاه دوختم. قطرات باران به پنجره میخوردند و شگرف عجیبی را ایجاد کرده بود. گوشیام را از آن طاقچه برداشتم و به صفحهی دوربین راهی شدم و عکسی از آن گرفتم. با چهرهای فسرده و منجمدگشته، نگاهم را از پنجره دریغ نمودم و به صفحهی گوشیام خیره شدم. نگاهم به گوگل کروم که خورد، به یکآن قصد کردم که داخل گوگل، اسم او را سرچ کنم. سرچ که کردم، هیچ عکسی از او نبود! فقط… چرا عکسی از داخل گوگل نداشت؟ مگر او خان نبود؟ مگر او معروف نبود؟
با مشاهده کردن عکسی، از شدت حیرت دیدهم گسرخوش شد و گوشی از کف دستم افتاد. سارینا، همسر خان؟
بغض میکنم و با یادآوری صحنهی تصادف که شباهت فراوانی به قتل داشت، صورتم را چنگ میزنم. نه! نه! عکساش کل محفظهی گوگل را فرا گرفته بود و به تازگی بو برده بودم که این عکس را چه کسی گرفته است؟ این صحنه، مرا به روزگاری انداخت که سارینا بهطور فجیعانهای تصادف کرده بود.
سرم را تکان میدهم. نباید به او فکری بکنم. قلبم از شدت این فکر به درد میآید و باریدیگر سرم را تکان میدهم و از بخش گوگل خارج میشوم.
اخمی میکنم و با همان گوشی به دست، از اتاق با صفایم خارج میشوم. دستگیرهی در را که گشودم، قبل از آنکه پاهایم به لای در برخورد کند، بازگشتم و نگاهم را به اتاق با صفایم سوق دادم.
دیوار سفید که پارسال خودمان برای عید رنگ کرده بودیم. موکت خاکیرنگ که پرزهای پنبهای داشت. فرش قرمز سنتی وسط اتاق انداخته شده بود و من خودم پارسال با مولین آنها را گحرکت کرده بودیم. خیلی جالب بود که اتاقم را بیشتر از الباقی اتاق دیگرم دلبسته شدم. آری! او را انباری کردیم و حالا این اتاق دوسال است که مال من شده بود. نگاهم به تخت دو نفره با آن روتختی گلگلی بنفشم، گره میخورد. طرح گل توی روتختی، آلاله بود و من خودم به شخصه آن را انتخاب کرده بودم.
میز مطالعه سفیدرنگ وسط اتاق خودنمایی میکرد و مرا تحریک میکرد که به سویش پرواز نمایم؛ ولی فعلاً کار داشتم!
کتاب داستانهایم، کتابک شعرم، ماگ نسکافهایرنگم، به همراه گلی که دوستش داشتم، حسن یوسف که داخل قوطی کوچکی گذاشته بودم و همانند شاخهای ریشه دوانده بود که در سمت راست میز قرار داشت. کتابهای شاعران از خانمهای سیمین بهبهانی، فروغ فرخزاد و نویسندهی محبوبم سیمین دانشور که کتاباش در قفسهی کتابهایم به نگاه میخورد؛ سووشون! و ولی کتابهای درسیام که گوشهی میز تحریرم جاخوش نموده بود و اکنون شوق آن را پیدا کرده بودم که خاطرات دانشگاهم را زنده کنم.
تبسمی زدم و نگاهم را به سمت راستم سوق دادم. پر از باکس کتاب بود. تبسمی پر از مهر گشت. چقدر عاشق کتاب بودم که به دلدادگی همینها، به ادبیات فارسی حرکت کردم و حالا قرار است حق تدریس خود را آغاز کنم. نگاهم به پایین کتابها افتاد. گلهای داوودی در پارچ گذاشته بودم و ریشهزده بود. سمت راستش هم گل نرگس مشهود بود که بیشتر از گلهای دیگر دلبسته شدم.
از اتاق کف دست کشیدم و به آینهی قدی و بزرگ که قدش تا بالای دیوار میرسید. کنار همان آینه نیز گل سانسوریا مشهود بود. چه اتاق زیبایی داشتم و خودم خبر نداشتم.
از اتاق دل کندم و سپس در آن را بستم. در کل خودم و جهانیم نوستالژی بود و من این را بسیار دلبسته شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن