شالی را لاقید روی موهایم انداختم و با برداشتن موبایل و کارنامهام از اتاق بیرون زدم.
مامان در آشپزمنزل مشغول تدارک شام بود. با دیدنم، دست از کار کشید و مشکوک نگاهم کرد:
– کجا میری؟
– بیرون.
میل داشتم مسیرم را بکشم و بروم که تشر زد:
– وایسا ببینم، بیرون کجاس؟
دستهایش را زیر شیر آب گراهی شد و سریع به سمتم رسید تا بازپرسیام کند.
این پا و آن پا کردم:
– مامان گیر نده دیگه.
– گیر نده چیه؟ من به بابات چی بگم؟ بگم دخترش این وقت روز تنها کجاس؟
کف دستهی کیف را توی مشتم فشردم و خودم را آماده کردم که مثل همیشه دروغ تحویلش بدهم. سختگیریهایش باعث شده بود از من یک دروغگوی تمام عیار ساخته شود!
تبسمی روی لبم نشاندم و بیان کردم:
– زود میام بخدا با بچهها قرار دارم، میریم یه کافه یکم میشینیم.
صوتیم با بغضی ساختگی کمی لرزید:
– شاید دیگه نبینمشون مولین. سه سال باهاشون بودم، حالا برای خداحافظی نرم؟
مامان کمی نرم شد ولی همچنان مقاومت میکرد:
– خیلی خب برو، بار آخرت باشهها دریا! بدون اجازهی من لباس پوشیدی داری میری! خیرهسر.
گونهاش را بوسیدم و تمایل داشتم جدا شوم که گفت:
– زود برگرد، زنگ برن دانیال بیاد دنبالت.
– دیده.
با عجله بیرون راهی شدم و تازه به کاوه زنگ زدم. جرات نداشتم قبل از بیرون زدن هماهنگ کنم!
جوابم را که داد، صوتیش گرم بود.
– چه کردی دختر؟
لحن مردانهاش، تنم را گرم کرد. مورد توجه او بودم و این خوب بود، خیلی خوب!
نیشم جمع نمیشد.
– کجایی؟ میخوام بیام ببینمت.
چند لحظهای مکث کرد و بعد با همان لحنی که قلقلکم میداد، پچ زد:
– برای تو؟ خونه. ولی تا چند ساعت دیگه پرواز دارم.
با تمام ناز و عشوهای که بلد بودم، وسوسهگر زمزمه کردم:
– دارم میآم اونجا، میتونی منتظرم باشی؟
– حتما کوچولو! لوکیشن میفرستم برات.
#پارتهفتادوپنج
برای لوکیشن خانهی کاوه، اسنپ گراهی شدم.
در تمام طول مسیر، فکرم درگیر درستی و غلطی تصمیمم بود. تصمیمی که میتوانست آیندهام را تحت تاثیر قرار بدهد ولی زیاد به آن اهمیت نمیدادم.
خیلی از دوستانم در مدرسه بکارت نداششتابزده. بارها با دوستپسرهایشان خوابیده بودند و هربار با آب و تاب از رابطههایشان میبیان کردند.
میتوانستم قسم بخورم هیچکدام آن پسرها به گردپای کاوه نمیرسیدند!
فکرم هزارجا میرود و استرس دارد جانم را میخورد. به جان مفصل انگشتهایم میافتد و برای پرت کردن حواسم، به آذین پیام میدهم:
– آذین بالاخره دارم میرم پیشش!
درجا پیامم را میبیند و درحال تایپ میشود.
– خوبه، مردایی مثل کاوه عمرا بدون سکس یه رابطه رو ادامه نمیدن.
نمیاطلاع داشتم، شاید همینطور بود که آذین میاظهار کرد.
– آذی استرس دارم، هیچی بلد نیستم. ضایع نشم؟!
– نه بابا دیوونه، نگران نباش اون خودش بلده. تو فقط چراغ سبزو نشون بده، خودش مسیرو میره. تو فقط لذت ببر.
چیزی یادم آمد و نوشتم:
– به مامانم اظهار کردم با تو و بقیه بیرونم، حواست باشه دلدادگیم.
– اکیه جیگرم، خوش بگذرون به هیچیام فکر نکن.
چیزی نگفتم و با توقف کردن ماشین اسنپ کنار برجی، آب دهان قورت دادم. میتوانستم از همین جادهی که راهی شدهام، برگردم؟
– خانم رسیدیم، پیاده نمیشید؟
– چرا چرا.
هولزده از ماشین بیرون زدم و کرایه را حساب کردم. مقابل درب اصلی برج، مستاصل ماندم. نمیدانستم کار درست چیست.
موبایلم زنگ خورد و کاوه بود، حتی شمارهاش روی صفحه حالم را بهتر میکرد.
میان تمام دوقلبیها و استرسهایم، تبسم زدم و جوابش را دادم:
– جانم؟
حسابی شنگول بود!
– کجا موندی پرنسس؟
– جلوی درم، درو باز میکنی؟
#پارتهفتادوشش
بهجای آسانسور پلهها را انتخاب کردم. میخواستم فکر کنم.
هر طبقهای که بالا میرفتم، نگرانیهایم کمتر میشد.
کاوه بود، میشناختمش. دوماهی بود که مرتب باهم حرف میزدیم، پسرخالهی مولین بود. پسر غریبه نبود که در خیابان با او آشنا شده باشم که استرس داشتم.
قرار نبود هیچچیز اشتباهی پیش برود.
میدانستم همینالآن هم کاوه نسبت به من بیمیل نیست، فقط باید احساساتش را قلقلک میدادم تا تصمیم درست را بگیرد.
به طبقهی او که رسیدم، برای کنترل نفس نفس زدنم چند دقیقهای ایستادم. سینهام تیر می
کشید و خس خس میکرد.
موبایلم بار دیگر زنگ خورد.
– کجا موندی دختر؟
راهروی طولانی را گذراندم و پچ زدم:
– از پلهها اومدم.
چهار واحد در این طبقه بودند و پلهها ته مسیررو قرار داشتند.
– خل شدی؟
همچنان ملایم صحبت میکردم و نفس میزدم:
– داشتم فکر میکردم.
متوجه شدمش که به چهارچوب در تکیه زده و موبایلش بغل گوشش بود، با من حرف میزد و نگاهش که به من افتاد، لبش بالا حرکت کرد. ساکت سر تکان داد و در گوشی اظهار کرد:
– به چی فکر میکردی؟
– که باید شجاع باشم و حرف قلبمو بزنم.
دوقدمیاش ایستاده بودم، در دیدههای هم زل زدیم ولی همچنان تماس را قطع نکردیم.
– خوبه، از دخترای شجاع خوشم میآد.
نتوانستم جلوی باز شدن نیشم را بگیرم. تماس را قطع کرد و از چهارچوب کنار حرکت کرد:
– بفرمایید داخل پرنسس!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن