بیمعطلی میایستد، از بالا نگاهم میکند و رنگ چشمانش بیشتر از خشم است، ناامیدی، ناراحتی و کلافگی از نگاه مایوس و کدرش میبارد!
آب گلویش را پایین میدهد و سیب آدمش تکان میخورد. خشن و مایوس میگوید:
– حرف آخرته؟
مطمئنا نه وقتی روح و روانم به این مرد پیوند خورده!
تا کجا میخواهم بجنگم؟ شش سال پیش با ازدواج هم نتوانستم پیوند روحم را از او قطع کنم. یک اشتباه را دوبار تکرار نمیکنم حتی اگر خودش یک اشتباه دیگر باشد!
بلند میشوم و مقابلش میایستم، دستهایش را میگیرم و زمزمه میکنم:
– حیف که جای دوتامون، من دوست دارم!
نگاهش گرم میشود، با پشت انگشتانش صورتم را نوازش میکند. مطمئنم این حرف را، شش سال پیش هم از من متوجه شده!
– باهات میآم و میدونم اشتباهه، هرجا بری کنارتم و میدونم بزرگترین غلط زندگیمه ولی نمیتونم ازت کف دست بکشم.
کف کف دستهایم را به نوبت به لبش میچسباند و تک تک میبوسد:
– نوکرتم بخدا.
بینیام را بالا میکشم:
– بسیار بده که عاشق یه قاتلم؟
گوشهی چشمانش از خنده چین میخورد:
– فکر کنم.
پیشانیام را میبوسد:
– اما این قاتل میمیره برات.
کف دستهایم را محکم میگیرد:
– کنارم میمونی؟
اشکهایم شتابزده تند میچکد، سر تکان میدهم:
– همیشگی و همهجا.
صورتم را نوازش میکند و کف دستش توی موهایم میرود:
– خیلی نامردی! هر حرفی دلت میخواست بارم کردی و الانم همجادهم میآی.
آهی میکشم:
– اونا حرفای عقل و منطقم بود اما با قلبم هممسیرت میآم.
کف دستم را همجاده خودش میکشد:
– زودتر بریم، داره دیر میشه.
موبایلم را برمیدارم که میگوید:
– نیازی بهش نیست.
سر تکان میدهم و به جز مدارک شناسایی و چند کارت اعتباری، هیچچیز همراه خودم برنمیدارم. روی چه حسابی همجاده یک قاتل شدهام، جز دلدادگی؟ نمیدانم، منطقم قبولش ندارد اما فقط میدانم نمیخواهم بار دیگر از کف دستش بدهم!
از آسانسور بیرون میرویم و کاوه زمزمه میکند:
– هیچوقت فکر نمیکردم همجادهم بیای.
من اما از اول میدانستم که میروم!
دکمهی باز شدن در ورودی ساختمان را میفشارد و بیرون که میرویم، نورهای قرمز توی صورتمان میزند، دلم یک ضربان را جا میاندازد و صدای آشنایی را میشنوم:
– خود قاتلشه جناب سروان! بگیریدش.
دانیال، کنار ماکان ایستاده و جلوتر از آنها، دو ماشین پلیس و ماموران آگاهی!
یک افسر و سرباز جلو میآید و کف دستبند به کف دست کاوه میزنند. بیروح و خشن میگوید:
– شما به جرم قتل دکتر امیرعباس احتشام بازداشت هستید، باید هممسیر ما به کلانتری بیایید.
پایان فصل پنجم
#part616
***
از در ورودی کلانتری داخل میروم و در ایستگاه نگهبانی، مقابل میز سرباز وظیفه میایستم، از پشت شیشه، نگاه کوتاهی به رخت و لباسم میاندازد و نگاهش سمت سیستمش میرود:
– برای چه کاری اومدید؟
آوایم گرفته و خشدار است:
– با جناب سروان اسکندری کار دارم.
– کدملی.
کدملیام را زمزمه میکنم، ثبتش میکند و بعد بلند میشود، از قفسهی فلزی چسبیده به دیوار، یک چادر عربی سیاه بیرون میآورد، یک تگ با شماره هم هممسیرش هست و سمتم هول میدهد.
– گوشی؟
موبایلم را از کیف دوشیام در میآورم و سمتش هول میدهم. در این مدت، همیشگی مجبور به چادر سر کردن شدهام، میخواهم مقاومت کنم که تعللم برای برداشتن چادر، باعث میشود تاکید کند:
– سر کن، دوربین هست.
به اجبار و با اکمسیر چادر را برمیدارم و روی شانهام میاندازم، سر نمیکنم و با قدمهایی قد بلند سمت ساختمان اصلی کلانتری میروم.
با مردهایی که این مدت شناختمشان سلام علیک میکنم و بعد مستقیم سمت دفتر کوچک سروان اسکندری که با پارتیشن، در یک اتاق کوچک، جدا شده میروم. پشت در میایستم و تقهای میزنم، آوای با صلابتش را میشنوم:
– بفرما خواهر.
از شیشههایی که با پنجرهی کرکرهای پوشیده شده، من را میبیند و دستی برایم تکان میدهد، داخل میروم و لبخندی میزنم:
– علیک سلام جناب سروان، خوب هستید؟ کوچولوتون خوبن؟
برعکس احوالپرسیام با اخمی به چادرم اشاره میزند:
– چادرتو بکش سرت خواهر، اینجا دوربین هست.
حیف که کارم گیرش است! فقط چشمی میگویم و چادر را روی سرم مرتب میکنم و بعد به مبل قهوهای نزدیک میزش اشاره میزند:
– بفرما بشین، راحت باش.
مینشینم و او از لای پردهی کرکرهای دفترش، به کسی اشاره میزند بعد سمت من برمیگردد:
– خواهرم، منکه گفتم اومدنت فایده نداره!
پرونده را از کیفم در میآورم و روی میزش میگذارم:
– جناب سروان، ببینید، بخدا من از دیشب برای بار هزارم این پرونده رو خوندم، شهادت شهود، مدارک و اعتراف کاوه همه باگ داره، اصلا هیچکدوم باهم نمیخونه!
کلافه از یکدندگی من، چشمانش را ماساژ میدهد:
– یکی از اون شهود برادرته و دیگری پسرعموی مقتول!
تند میان حرفش میپرم:
– دروغ میگن، بخدا دروغ میگن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن