نگاهش از روی من، به امیرعباس که پشتسرم است کشیده میشود، اخمهایش درهم گره میخورد و عنق کف دستش را با علامت تلفن، کنار گوشش میگیرد که یعنی تماس بگیر و جواب تماسهایم را بده. ابرو بالا میاندازم که یعنی نه، نمیخواهم با تو حرف بزنم!
اخمهایش شدیدتر میشود و مجدداً چشمانش به سمت امیرعباس میرود. لب و لوچهاش آویزان میشود و با چشمهایی ریز کرده، خط و نشان میکشد! تمام تماسهایش را از دیشامگاه نامشاهده کرده گحرکت کردهام و حالا با امیرعباس به دکتر میروم! به پایاش شلیک میکردم کمتر دردش میگرفت!
اتصال نگاهمان، تا زمانی که از عرض خیابان رد بشویم، همچنان روی هم است. رو برمیگردانم و در ذهنم شمارش را شروع میکنم.
یک… دو… سه… چها… به چهار نرسیده موبایلم زنگ میخورد! آنقدر خیره به صفحهاش میمانم که تماسش قطع بشود!
امیر ویلچر را مقابل اتومبیلش نگه میدارد و خم میشود تا کمکم کند که میگویم:
– الآن نادیا میآد!
اخم ظریفی میکند اما با آرامش میگوید:
– نادیا زورش نمیرسه انقدر بلندت کنه، اجازه بده…
سوال نمیپرسد! خم میشود و کف دستانش را برای گرفتن زیر بغلم جلو میآورد که صدای سرفهای میآید:
– سلام! برای باز کردن گچ پای دریا میرید؟
میخبر داشتم طاقت نمیآورد فقط از پشت پنجره نگاهمان کند!
با پوزخند رو برمیگردانم و امیرعباس با آرامشی ساختگی جوابش را میدهد:
– سلام احوال شما؟ بله!
سرسنگین و سربسته میگوید که کاوه بیخیال شده و برود. اما او پرروتر از این حرفاست و سیریشانه میگوید:
– سلام عرض کردم دریا خانم! جواب سلام واجبه!
#چهارصدوهشتادوسه
بر و بر نگاهش میکنم! همچنان بیجواب! باورم نمیشود وقتی دیشامگاه درخواستم را قبول نکرده، حالا توقع دارد جواب سلامش را بدهم؟
کاوه دوباره طعنه میزند:
– علیک سلام دریا خانم! بله منم خوبم، از احوالپرسیهای شما!
بیجواب میگذارمش! بچه پررو! دیشامگاه به حرفم گوش نداد و حالا چه میخواهد؟
قلبم نمیخواهد مقابل امیرعباس چیزی به او بگویم، ولی خودش تنش میخارد!
با اکراه و دلخوری میگویم:
– سلام، ممنون، منم خوبم!
امیرعباس سرفهای مصلحتی میکند:
– بریم دریا؟ دیر میشه.
گویا برعکس من، برای کاوه هیچ اهمیتی ندارد که امیرعباس از ارتباط بینمان خبردار بشود.
– دیشب که حرف میزدیم، چرا ناضافه کردی امروز ویزیت دکترته؟ خودم میبردمت نیازی نبود برای آقای دکتر مزاحمت ایجاد کنی!
با خصومت حرف میزند و امیرعباس بیحس میگوید:
– وظیفمه!
کمی عقب میکشد و میگوید:
– اگه حرفی دارید بزنید، من تو ماشین منتظرم!
سریع میگویم:
– نه من با کسی حرفی ندارم!
نگاه خشنی به کاوه میاندازم:
– توهم حرفی داری برو پیش اونا که به من ترجیح دادی! روزگار خوش!
نادیا با سر رسیدنش، فرصت هر جوابی را از او میگیرد. تمام مدت کاوه با دندان قروچه، به همجاده نادیا کمکم میکنند سوار ماشین بشوم ولی حواسمان هست که او مستقیم به من کف دست نزند و نادیا بغلم میکند. به محض جاگیر شدنم، نادیا نفس نفس زنان کف دست روی سینهاش میگذارد و از او تشکر میکند. کاوه با دندان قروچه میگوید:
– کاری نکردم!
نادیا به سمت صندلی جلوی ماشین میرود و کاوه لحظهی آخر، بین بستن در کمی تعلل میکند! نگاهم را نگه میدارد و ملایم میگوید:
– تلگرامتو چک کن از دیشامگاه سین نزدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن