نمیدانم توقع چه برخوردی داشتم! ولی نگاه خصمانه و تیرهی بابا را پیشبینی نمیکردم. برای هر عکسالعملی آماده بودم! به خودت بیا دریا! آرام باش! این مرد دیگر قدرتی برای آزارت ندارد!
نگاهم روی صورت شکستهاس میگردد. برای یک مرد پنجاه و یک ساله، زیادی پیر نشده؟
به احترامش، از جا کشیده میشوم و میگویم:
– سلام!
جوابم را نمیدهد و خیره، با غیظ و دندان قروچه نگاهم میکند. احیانا جواب سلام در آیین و مسلک اینها، واجب نبود؟
مولین اخم میکند و برای ملایم کردنش، میگوید:
– دخترمون بعد اینهمه سال اومده، حداقل میتونی جواب سلامشو بدی و بری دنبال کار خودت!
بابا چپ چپ نگاهش میکند:
– من نخوام این مایهی ننگ پاشو نذاره تو خونهام باید کیو ببینم؟
کوبشهای دلم توی دهانم است تقریبا!
مولین پرخاش میکند:
– خونهی منم هست حاجی! اگه پنجسال پیش دهنمو بستم و گذاشتم هرکاری قلبت میخواد بکنی، چراکه از جون بچهام ترسیدم! از آبروم هراسیدم! حالا که دیگه نه جونی گذاشتی نه آبرویی!
آهسته میگویم:
– مامان! من فقط اومدم یه سر بزنم، شامگاه باید برگردم.
مولین اینبار من را چپ چپ نگاه میکند:
– کجا بری؟ خونهی مادرت نیای کجا بری؟ مگه بچههای من جز من کیو دارن؟ جات تو همین خونهاس!
از دفاع جانانهاش قلبم گرم میشود، بغض میکنم و خشدار میگویم:
– نمیخوام بهخاطر من دعوا کنید.
بابا عصبی کتش را روی مبل کناریام پرت میکند و میگوید:
– پس از اول نباید میاومدی! پنجسال از کف دستت راحت بودیم اینبار اومدی چه بلایی سرمون بیاری که نیاوردی ها؟
مولین زیرکانه میگوید:
– صادق! تو مگه کار نداشتی؟ نمیخواستی بری کلانتری؟
#سیصدونودوهفت
بابا شاکیتر میشود:
– معلوم نیست پسر بیشحرکت کرد چه خبط و خطایی کرده، چه گهی خورده که جرات نداره شکایت کنه!
یک نگاه چپ چپی به من میاندازد و این وسط لگدی هم به من میزند:
– بچه تربیت کردی مثلا، هرکدوم یهطوری گند زدن به ریشهمون خدا ازشون نگذره!
مامان قلبخور نگاهش میکند و من معذب از وضعیت، این پا و آن پا میکنم. بابا خیال رفتن ندارد و من هم با این استقبالش نمیتوانم بمانم.
آوایم را با سرفهای صاف میکنم:
– اهم، مولین؟
نگاه هردوشان به سمت من میچرخد و یک سرفهی دیگر:
– من دیگه برم، شمارهامو میذارم براتون، باهم در ارتباط باشیم.
نگاههایش چهارتا میشود و به گونهاش میکوبد:
– بری؟ کجا بری؟
بابا مسیری اتاق خوابشان میشود و بدخلاق میتوپد:
– بره خونهی شوهرش!
در را محکم بهم میکوبد که از صدایش شانههایم بالا میپرد. مولین هم صوتیش را بالا میبرد که احتمالا به گوش بابا برسد:
– لازم نکرده با تلفن در ارتباط باشیم، اومدی اینجا، چندروز میمونی پیشم! یعنی بعد پنج سال یه هفته حق من نیست؟
بهتزده میخندم:
– من کار دارم مامان یک هفته چهخبره!
نگاهغره میرود:
– همینکه اظهار کردم، هرکیام مشکل داره میتونه یه هفته بره خونهی مامانش!
با باباست؟ چه بر سر این خانواده رسیده که مولین میتواند او را از منزل بیرون بیندازد؟
دلم میخواهد کنار مولین بماند ولی غرورم نهیب میزند که از اینجا بروم و مزاحم بابا نشوم.
در آخر غرورم پیروز میشود و عزم راهی شدن میکنم ولی مامان با بستن در منزل، فرصت هرگونه دفاع را میگیرد و با چانه زدنی سی دقیقهای، مجبورم میکند در منزل بمانم!
برایم قیمه نخود یزدی درست میکند و قول میدهد فردا آش شاما میپزد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن