لمس کف دستش را دوست دارم.
لطیف است و میتواند خاطرات گذشته را از ذهنم پاک کند.
خاطراتی که هیچوقت به میل خودم در ذهنم نیامدهاند اما همین گذر کوتاهشان میتوانند تا مدتها مغزم را تحت سلطه بگیرند.
در این مواقع که خاطرات ناجوانمردانه حمله میکنند، فقط لطافت یک زن میتواند آرامم کند.
هیچوقت فکر نمیکردم یکی از خون سهیلا بتواند روزی غلیان حرص خونم را آرام کند. اما انگار مغزم نیاز به انتقام داشته و من در تمام این سالها نادیدهاش گراهی شدهام. سکس با تک دختر عزیز سروستانیها بیشتر از چیزی که فکر میکردم دلرباتر است.
حرکت کف دستش کند میشود و تشر میزنم:
– دریا سریعتر.
لب برمیچیند و خم میشود سمتم. شالش را از سرش کنار میزنم.
– میخوای بخوریش؟
سرش پایین است و یک نگاه شتابزده به سمتم میاندازد و از لمسش بهتر عمل میکند!
– نمیخورم. بدم میآد. چندشم میشه.
تاثیر نگاه وحشیاش مستقیم توی خونم مینشیند، گرم میشوم. برای پرت کردن حواسم، ضبط را روشن میکنم و موزیک بیکلامی میگذارم.
– بخور شاید مشتری شدی.
طعنه میزنم و او نگاه کنجکاوانهای میاندازد:
– میگم کاوه.
بیحواس هومی میگویم و او لب میگزد:
– چند سانته؟
#پارتبیستوششم
خندهام میگیرد ولی لبم را محکم بهم میفشارم. کنجکاویاش بامزه است.
با نوک انگشت، سرش را کنار میزنم و صوتیم ته مایهی خنده دارد:
– خودت سانت بزن.
اخمهایش را کنجکاوانه درهم میکشد، انگشت میزند:
– منو میبینی تحریک میشی؟
پوزخندی به خوش خیالیاش میزنم:
– کوچولو اون هر زن دیگهای هم ببینه راست میشه، تو به خودت نگیر.
لب برمیچیند و آه میکشد، پچ میزند:
– من هیچ فرقی برات ندارم نه؟
نچ میکشم و بعد میگویم:
– نمیخوری سر و ته کنم همونوری بکنمت.
چانه میزند:
– حداقل بذار برسیم خونهات کاوه.
ابروهایم نزدیک هم میشوند:
– که چی؟
عقب میکشد و کف دست به سینه به صنقلبیاش تکیه میزند. نگاهی به دور و اطراف و خیابانهایی که از آن میگذریم میاندازد و پچ میزند:
– میترسم کاوه.
بیحوصله کف دستش را میکشم و مجبورش میکنم مجددا خم شود به سمت خشتکم.
– بخورش کم ادا در بیار دریا، اونی که باید بترسه منم و منم به تخمم نیست.
بغضش منفجر میشود:
– بلد نیستم.
این همه اره و تیشه دادنش حوصلهام را سر برده. باید همان موقع فیلم را تحویل میدادم و دلارهایم را میگراهی شدم.
جدی نگاهش میکنم:
– دریا، یادت نره اونی که دستش زیر ساطوره تویی. فیلم هنوز تو گوشیمه، راستی میخوای خودتو ببینی؟
نیشخندی ضمیمهی حرفم میکنم و دریا با گریه لب میزند:
– یهروزگاری تاوانشو پس میدی کاوه.
– کو تا اونروزگار؟ فعلا دور کف دست منه، حواست به خودت باشه!
گرمای لبش را که حس میکنم، تنم منقبض میشود.
– هوم، خوبه، آب دهنتو جمع کن بریز روش کارت راحت بشه.
#پارتبیستوهفتم
دندانش پوستم را خراش میدهد و آخ میکشم. توی موهایش که اطرافش ریخته، چنگ میزنم:
– نبیان کردم دندون نزن بیشعور؟
عقب میکشد و هق میزند:
– بلد نیستم، ولمکن.
از اولم فرصت دادن به این دختر اشتباه بود.
چشمغره میروم و تخت سینهاش میکوبم، عقبش میزنم و میغرم:
– نیای باز گریه کنی بهت رحم کنم! همین الآن فیلمو میفرستم تموم میشه این بازی کثیف، حوصلهی چسی اومدن تو یکی رو ندارم!
ناباور است و حالم را بهم میزند. ساعدم را میگیرد و بغضش هزار تکه میشود:
– کاوه چرا اینطوری میکنی لامصب؟ بخدا نمیتونم، زوره مگه؟
سرد و بیتفاوت نیش میزنم:
– نچ، چه اجباری! قرار بود یه معاملهی دوسر سود باشه، که تا اینجای داستان فقط شق دردش مونده برای من و آبروی تو حفظ شده. بچه گیر آوردی دریا؟
– نه بخدا اشتباه میکنی.
جوابی نمیدهم، دیگر حوصلهاش را ندارم. حتی در نوجوانی هم مجبور نبودم برای چیزی التماس کنم، چه برسد حالا و این دخترک نابلد که مجبورم میکند بیشتر از کوپنم حرف بزنم!
آهسته میگوید:
– ببخشید.
خاموشیم تنها جوابیست که از من میگیرد. مجددا خم میشود، گرمای دست و خیسی دهانش را حس میکنم. خون به سرعت به جریان میافتد و در یک نقطه جمع میشود.
دندان قروچه میکنم تا چیزی نگویم، لایق جایزه نیست!
چندباری عق میزند، اهمیتی نمیدهم.
– کی فکر میکرد تک دختر سروستانیا انقدر زود یاد بگیره ساک بزنه؟
جواب نمیدهد، دهانش پر است!
نیشخند میزنم و میگویم:
– ببر تا ته گلوت.
نزدیکی خانهام، گرمای دلبسته شدنی کف دست و دهانش باعث میشود خودم را رها کنم و بدون اخطار قبلی توی دهانش ارضا شود. سرش را با موهایش به خودم میفشارم. به شدت عقب میکشد و عق میزند.
– لعنت بهت دریا.
دخترک احمق تمام مَنی توی دهانش را عق میزند و شلوارم پر از لکههای سفید میشود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن