حتی یادم نیست آخرینباری که با دریا یا کس دیگری سکس داشتم، کی بود.
پر اخم، فشار دیگری به سینههای نرمش میآورم:
– نباید بیشتر از سهمت بخوای.
نفس نفس میزند، خودش را به من سپرده، چه اشتباهی! این دختر چرا درس عبرت نمیگیرد؟
بیشتر شدن فشار کف دستهای پیچیدهاش دور گردنم، باعث میشود سرم را کمی پایین ببرم.
– امروزگار حس عجیبی دارم.
این را میگوید و نفس گرمش را توی صورتم فوت میکند.
– باید مضطرب مولینم باشم که احتمالا یکم دیگه برمیگرده خونه، باید مضطرب تو باشم که اینبارم ازم فیلم نگیری، باید ازت فاصله بگیرم و با تمام توانم ازت فرار کنم.
پیشانیاش را به شانهام تکیه میدهد و پر از بغض میگوید:
– برخلاف واقعیت و چیزی که باید باشه، من هنوز اینجام و حس غریبی دارم! یه حسی که انگار این لحظه بین ما واقعیه.
دخترک متوهم احساساتی برای خودش چه چیزهایی میسازد!
– میخوان به یه مردی که چهارده سال ازم بزرگتره و یه دختر پنج ساله داره، شوهرم بدن و من مضطرب حال توئم.
نمیخواهم به اراجیفش گوش کنم. با همین فکرهای بیسر و تهش خودش را به این حال انداخته و هنوز درس عبرت نگراهی شده.
سرم را پایین میکشم و نوک سینهی برجسته شدهاش را به دندان میگیرم. آه میکشد و انگشتانش توی موهایم میرود. ناخنش کف سرم را خراش میدهد ولی بیخیال کاری که میکنم نمیشوم.
میان نفس نفس زدنش، بار دیگر میگوید:
– من شاید بچه و احمق باشم کاوه، اما دوست دارم.
حرصم میگیرد، احمق چرا نمیفهمد؟ نوک سینهاش را گاز میگیرم، نباید انقدر راحت زیر تن من دراز بکشد و اعتماد کند که کاریش نداشته باشم!
جیغ میکشد و سر بلند میکنم، چانهاش را میان انگشتانم میفشارم و پر حرص میغرم:
– دهنتو ببند، باشه؟ داری حالمو بهم میزنی.
نگاهانش تر میشود و نفرت درونم بیشتر شعله میکشد. چرا هر زنی که در زندگی من است، روزگارگار خوش ندارد؟ چرا نگاه همهشان اشکی میشود و مقصرش منم؟
سهیلا برای من مجبور به تنفروشی شد، برای آیندهی من. روزگاری که درک کرد چه بلایی به سرم رسیده، یادم است چطور اشک میریخت و خودش را میزد. رز برای کارهای من گریه میکند و حالا هم دریا!
زمزمه میکنم:
– گریه نکن.
انگار نهی کردنم شدت گریههایش را بیشتر میکند.
عصبانیتم بیشتر میشود، چانهاش را محکمتر فشار میدهم:
– با تو نیستم میگم گریه نکن؟ مگه نمیخوای آرومم کنی؟ خفشو و انقدر چرت و پرت نگو! بذار آروم شم!
خیره در نگاهم، با آن نگاهان روشن، اشکبار و گریانش آرام هق میزند.
دستم از دور فکش شل میشود، از روی تنش کنار میروم و کنارش مینشینم. توی موهایم چنگ میزنم و میغرم:
– گریه نکن دریا انقدر عر نزن داری روانیم میکنی.
نیمخیز میشود، همچنان گریه میکند. لعنت به همهکسش. تاپی که از تنش در آوردهام را مقابل سینهی لختش میگیرد:
– من چیکار کنم؟ من بلد نیستم کاوه من … من نمیدونم باید با تو چیکار کنم. من میخوام آرومت کنم ولی فقط گند میزنم.
سیگار و فندکم را مجددا برمی
دارم و تلخ میگویم:
– نمیخواد هیچکاری بکنی. لباساتو بپوش مشکلتو بگو. بعدم برو بذار فکر کنم باید چیکار کنم.
روی مبل سر میخورد و نزدیکتر میشود، بازویم را میگیرد و سینهاش از پشت به کمرم میچسبد.
پچ پچ میکند:
– پس تو چی؟
من؟ من مهم نیستم. من به این مود عادت دارم، این حال و هوای ابری جزئی از من شده!
سیگار را بین لبهایم میگذارم و حین فندک گراهی شدن زیر آن، غر میزنم:
– به تو مربوط نیست.
خاموشیش ناراحتی بیجایش را نشان میدهد.
کف دست دراز میکند و دوباره سیگارم را میگیرد:
– چرا اینطوری میکنی؟
توانایی تحمل هیچچیز را ندارم!
قد بلند میشوم، دکمههای بالایی پیمسیرنم را باز میکنم تا نفس بکشم. چند قدمی دور میشوم و دریا پاپیچ میشود:
– من میخوام حالت خوب باشه!
بازویم را که از پشت میکشد، صبرم تمام میشود.
تمام فشارهای جهان را روی شانههایم احساس میکنم که به سمتش میچرخم و عربده میکشد:
– به تو مربوط نیست اینو بفهم که از این فضامات متنفرم. از این همه خوب بودنت متنفرم. ادای دخترای پاک و مهربونو که در میآری میخوام بکشمت! درک کردی؟ گمشو بیرون. خودت و خانوادهی حرومزادهات همتون بمیرید تا حالم خوب بشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن