بر و بر خیرهاش میشوم، از آسمان وارد شد؟
ظاهرا متوجه میشود که نیازمند توضیح است و میگوید:
– کلید رو در بود، صداتونم کل ساختمونو برداشته!
با همان لحن طعنهدارش به امیرعباس میتوپد:
– واقعا راسته میگن تحصیلات شعور نمیآره! حیوان ناطق حرف دهنتو نمیفهمی حداقل صوتتو بیار پایین اینوقت شامگاه نصف ساختمون خوابن، ما اینجا کار میکنیم، آبرو داریم!
امیرعباس پوزخندی به رویاش میزند:
– تو و آبرو؟ نخندون منو! حوصلهی دهن به دهن گذاشتن باهاتو ندارم، زنگ زدم بابات بیاد جمعت کنه از وسط حیات من! حالام برو رد کارت تا زنگ نزدم پلیس.
و زیرلبی پر حرص اضافه میکند:
– برای داد زدن سر زن شرعی و قانونیم باید به این بیشرف پررو حساب پس بدم!
کاوه با آرامش جواب زمزمهاش که بهزور به گوش منهم رسید میدهد:
– یه چندوقتی زحمت نگهداری از دریا روی دوشت بود، دمت گرم جبران میکنیم در آینده! اما دیگه حدتو بدون پسر خوب! تو چیت به دریا میخوره که زنم زنم میکنی؟ نکنه جدی باورت شده این بچه زنته؟
– نیازی به باور کردن ندارم کاوه، شناسنامه و حرف همهی مردم میگه که دریا زنمه، همسر قانونیم!
کاوه سری به تاسف برایش تکان میدهد:
– ببین، من جدی متاسفم برات که هم تحصیلات داری و هم سن و سالی ازت گذشته و یک ازدواج ناموفق هم پشتسر گذاشتی اما نمیتونی تشخیص بدی ازدواج نیازمند چیز بیشتری از یک اسم شناسنامهاس!
– به تو یکی هیچ ربطی نداره منم باهات حرفی ندارم، تکلیف مارو حاجی مشخص میکنه!
خسته و کلافه از یکه به دو کردنهای بینتیجهشان، عصبی جیغ میکشم:
– میشه هردوتون گمشید برید بیرون؟ روانیم کرمشاهده کرد، حالمو بهم زمتوجه شد.
هردو هموقت میگویند:
– نه!
با تمام زوری که دارم، امیرعباس که هنوز به خودش نیامده را هول میدهم و سر جاده ضربهای هم به کمر کاوه میزنم:
– گمشید برید بیرون ببینم اینجا سالن آرایش زنونهاس، همینالآن میتونم زنگ بزنم پلیس بیان جمعتون کنن! بیروووون…
#سیصدوچهلونه
***
چرا مردها نمیفهمند نه یعنی نه؟ چرا نمیفهمند کی باید زمین را خالی کنند و کنار بکشند؟ یا وقتی که نباید زمین را خالی کنند، بیخیال همهچیز میشوند و میروند؟
چرا مردهای اطراف من اینقدر زبان نفهم و خودخواه هسسریع؟
کمی موقعیتشناشی چیست که این موجودات نمیفهمند!
حضور پررنگشان دیوانهام کرده، نمیتوانم روی هیچچیز جز مشکلم با این مردها تمرکز کنم!
نیکبخت هم در این شرایط شده قوز بالای قوز! این یکیهم نمیفهمد کی باید باشد و کی مزاحم است! دقیقا مثل الآن که با خط شخصیاش تماس میگیرد و مجبورم که جوابش را بدهم:
– احوال خانم خانما؟ کم پیدایی؟ دیشب پیام دادم تلگرام، ندیدی!
کمی آزرده است و مجبورم برای بهکف دست آوردن دلش ملایم بگویم:
– ای وای عذر میخوام دیشب به شدت خسته بودم و تا رسیدم خونه خوابیدم.
چرت میگویم، تا دم دمای صبح از سردرد و افکار دیوانهوار بیدار ماندم و آجر روی آجر فکرهای بیسر و تهم گذاشتم!
– ای جان، نذاشتی من دیروزگار حالتو خوب کنما. امروز میبینمت؟ چکتم که پاس نشد!
مردک شوخی شوخی خوب طعنه میزند. مطمئنا میدانم قصد او چیست و چه از جان من میخواهد، قرار هم نیست که سرش بیکلاه بماند منتها هنوز با خودم کنار نیامدهاک!
لحظهای از ذهنم میگذرد اگر دو مرد خشمگین دیشامگاه بفهمند قرار است چه جبرانی برای نیکبخت بکنم، احتمالا خودشان و من را آتش میزنند!
دیدههایم که جوری میسوزد انگار شن داخلشان ریخته را ماساژ میدهم:
– لطفتو میرسوند، آره حتما! خوشحال میشم.
ریلکس میگوید:
– پس من از شرکت میرم خونه، یکم جمع و جور کنم تا تو بیای! ببخش نمیتونم بیام دنبالت، باید خونه رو مرتب کنم.
– اوهوم!
صورتم از خشم و شرم سرخ شده. کارم به کجا رسیده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن