شوک باعث خاموشیم میشود و او مجدداً میگوید:
– خانم پشت خطاید؟
به خودم میآیم:
– بله بله، من سالنم.
– عالیه منم سعادتآبادم، تشریف میارید؟
هیچ نمیفهمم چه میگوید! اصلا چه اصراری به مشاهده کردار دارد؟ حتی یادم نمیآید چرا نگفتم من سرم شکسته و نمیتوانم بیرون بروم. خاموشیم به او اجازه داد پیشنهادش را تا مرحلهی عملی شدن پیش ببرد!
بهتزده گوشی بهکف دست، از اتاق بیرون میزنم و تا میز نادیا میروم.
نادیا مضطرب نگاهم میکند:
– چی اضافه کرد؟ چیشد؟ قبول کرد؟
برای خودم زمزمه میکنم:
– داره میاد دنبالم! گفت رودررو حرف میزنیم!
– وا چیکارت داره؟ چرا میاد دنبالت؟ اصلا یعنی چی؟ اینوقت شامگاه چه حرفی؟
هرچه بیشتر میگوید، بیشتر گیج میشوم! سردردناکم را میگیرم و ناله میکنم:
– وای خدا دارم روانی میشم! سرم داره میترکه نادی خاموش کن موزیکو.
نادیا به کسی اشاره میزند و موزیک که خفه میشود، با نگاهانی از حدقه بیرون زده میگویم:
– این چی میخواد از من؟ کم بود جن و پری، یکیام از پنجره پرید! ای خدا.
روی یک صنقلبی مینشینم و نادیا شانههایم را ماساژ میدهم:
– حالا برو ببین شاید ما منحرفیم!
پوزخندی میزنم:
– آره خودتو گول بزن!
#سیصدوسی
نادیا کمکم میکند میکاپ کنم تا کمی از رنگ پریدگیام رفع شود ولی باند سرم را باز نمیکنیم، بهانه است ولی من کل امروزگار را در بیمارستان بودهام! اجازه میدهم ببیند شاید کمی قلبش به حالم بسوزد.
لباسهای مرتبی میپوشم و تا رسیدنش، سرگرم استوری گذاشتن برای پیج میشوم.
چرا این روزگار سنگین تمام نمیشود؟ میخواهم نفس راحتی بکشم و فقط در ملایمش بخوابم!
موبایلم که زنگ میخورد، روی پاهایم میایستم و نفسی میکشم:
– نادی من رفتم، مواظب سالن باش.
– حواسم هست عزیزم تو مراقب خودت باش، لایو لوکیشن بده بهم.
سری تکان میدهم و با بیرون حرکت کردن، ماشین نیکبخت را میبینم که دقیقا مقابل مجتمع پارک کرده.
با دیدن من اول نگاهش روی بانداژ سرم ثابت میشود و بعد بیرون میآید تا در را برایم باز کند:
– احوال خانم؟
به سرم اشاره میزند:
– ناضافه کرده بودید.
تبسم کمرنگی میزنم و سمت شاگرد که در را برایم باز کرده مینشینم:
– چیز مهمی نیست، خوبم.
از سمت دیگر سوار میشود و میگوید:
– جدا؟ کی این اتفاق افتاد؟
– امروزگار صبح، بیحواسی خودم باعثش شد.
– ای بابا، بیشتر مواظب باشید سرکار خانم.
لبخندی میزنم و میگوید:
– خب؟ منطقهی شماست، کجا بریم؟
نادیای خوش خیال! مردک رسما رسیده دیت! از مردهای بیبرنامهای که از خانم میخواهند مکان را مشخص کند اصلا خوشم نمیآید.
– یک کافهی دلربا این اطراف هست، دکور سفید داره، اسمش خاطرم نیست.
با خنده طعنه میزند:
– پس کلا فراموشکارید خانم، نه تنها چک که اسم کافه هم فراموش میکنید.
لب میگزم و دستهایم را پشت کیفم پنهان میکنم:
– عذرخواهی منو بپذیرید!
بیخیال میگوید:
– اکیه، گفتی جبران میکنی دیگه! چک میتونه بعدا پاس بشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن